INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wspólnoty, przedstawione we wniosku z dnia 13.07.2009 r. (data wpływu 17.07.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu, w jaki Wspólnota powinna fakturować i rozliczać tzw. media - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 17.07.2009 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu, w jaki Wspólnota powinna fakturować i rozliczać tzw. media.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wspólnota jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, jak też i VAT. Specyfikacja przychodów osiąganych przez wspólnotę mieszkaniową: Opłaty właścicieli (członków wspólnoty) za lokale mieszkalne, komórki lokatorskie i miejsca postojowe, Opłaty właścicieli (członków wspólnoty) za lokale użytkowe. Opłaty te obejmują dwa rodzaje obowiązków członków wspólnoty mieszkaniowej: jedne związane z kosztami zarządu i utrzymania nieruchomości wspólnej i drugie, związane tylko z odrębną własnością lokalu (tzw. media).
Inne przychody to opłaty z tytułu umów dzierżawy miejsc postojowych wydzielonych z części wspólnych (wolnej powierzchni garażu podziemnego), jak też miejsc parkingowych naziemnych w obrębie działki gruntu przynależnego nieruchomości, gdzie najemcą nie jest właściciel lokalu w tym budynku (jest osobą trzecią i nie wchodzi w skład wspólnoty). Ponadto wspólnota ma przychody z tytułu dzierżawy części wspólnych pod umieszczenie reklam, klimatyzatorów, dzierżawę ogródka.
Inne przychody wyżej wymienione, decyzją zarządu stanowią źródło finansowania kosztów inwestycji w ramach przyjętego planu (są to: naprawa osuwającej się skarpy, na której stoi budynek, naprawa kostki brukowej, budowa placu zabaw, modernizacja pompowni przeciwpożarowej). Niezależnie zatem od źródła powstawania przychodu, zostają przeznaczone na gospodarkę zasobami mieszkaniowymi. Od momentu, kiedy wspólnota stała się podatnikiem VAT, w fakturach za dzierżawę dolicza podatek VAT ze stawką 22% dla wszystkich najemców.
Faktury tytułem opłat na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zaliczki na dostawę mediów (ogrzewanie, wodę i wywóz nieczystości) dla właścicieli lokali użytkowych, wystawiane są ze stawką VAT zwolnioną. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Jak wspólnota (w tym przypadku podatnik CIT i VAT) powinna fakturować i rozliczać tzw. media (miesięczne kwoty zaliczek na centralne ogrzewanie, wodę i wywóz nieczystości), dla właścicieli? Jedni to osoby fizyczne (właściciele lokali mieszkalnych), drudzy to osoby fizyczne lub prawne, prowadzące działalność gospodarczą (będące właścicielem lokalu użytkowego tej nieruchomości).
Zdaniem Wnioskodawcy W zakresie podatku od towarów i usług zasadne wydaje się być zastosowanie stawki VAT zwolnionej dla mediów, gdyż wspólnota działa w imieniu właścicieli, jedynie pośredniczy w zakupie mediów, rozlicza je „po kosztach” na poszczególnych właścicieli. Zdaniem podatnika nie stanowi to obrotu w rozumieniu ustawy o VAT, a jedynie partycypację w kosztach jednostki organizacyjnej, jaką jest wspólnota mieszkaniowa. Członkowie wspólnoty nie dokonują sprzedaży, w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług na rzecz samych siebie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Podstawą prawną funkcjonowania wspólnot jest ustawa z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Powyższa ustawa określa prawa i obowiązki członków wspólnoty oraz zakres zarządu nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 6 tej ustawy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę. Wspólnota może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Przepis ten nie daje wspólnocie przymiotu osoby prawnej, lecz przymiot jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
Jednostka powstała w oparciu o powyższy przepis, posiada określoną strukturę organizacyjną, w skład której wchodzą (tworzą ją) właściciele lokali, zobowiązani do określonych zachowań i czynności wynikających z ustawy. Stosownie natomiast do art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.
Nieruchomość wspólną – w myśl art. 3 ust. 2 ww. ustawy - stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (np. klatki schodowe, parkingi, instalacje energetyczne itp.).
Jak wynika z treści z art. 14 ww. ustawy, na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności: wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.
Drugi rodzaj wydatków ponoszonych przez właścicieli lokali, to wydatki związane z utrzymaniem własnych lokali, np. koszty zużytej przez właściciela energii cieplnej, wody czy wywozu nieczystości. Biorąc pod uwagę powyższe należy jednoznacznie stwierdzić, że wspólnota mieszkaniowa stanowi wspólnotę interesów właścicieli lokali, zorganizowanych w formie i na zasadach określonych w powołanej powyżej ustawie o własności lokali. W oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art.
7 ust. 1 ustawy o VAT), natomiast przez świadczenie usług - zgodnie z art. 8 ust. 1 - rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
W świetle art. 8 ust. 3 ww. ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. Z objaśnień wstępnych do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wynika, iż usługami są określone czynności świadczone przez podmioty gospodarcze na rzecz innych podmiotów gospodarczych lub na rzecz ludności. Zgodnie zatem z zasadą statystyczną zawartą w PKWiU, usługą jest jedynie czynność skierowana na zewnątrz, dla innego podmiotu.
Generalna zasada podatku od towarów i usług stanowi, iż czynności wymienione w art. 5 ust. 1 ww. ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, gdy są wykonywane przez podatnika. Zgodnie zatem z art. 15 ust. 1 i 2 ww. ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W myśl art. 29 ust. 1 tej ustawy - podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.
Z regulacji zwartej w art. 2 pkt 22 wynika, że sprzedaż definiowana jest jako odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Jak wynika z powyższego na obrót składają się kwoty należne z tytułu tych czynności opodatkowanych, które są wykonywane przez podatnika.
Stosownie do przepisu art. 106 ust. 1 ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Z przedstawionego zdarzenia wynika, iż Wspólnota jest podatnikiem podatku VAT.
Wątpliwości Wspólnoty powstały w związku z kwestią fakturowania i rozliczania tzw. mediów (miesięczne kwoty zaliczek na centralne ogrzewanie, wodę i wywóz nieczystości) dla właścicieli, będących osobami fizycznymi (właściciele lokali mieszkalnych), oraz osobami fizycznymi lub prawnymi, prowadzącymi działalność gospodarczą (właściciele lokali użytkowych tej nieruchomości). Powyższe wskazuje, iż nabywcą mediów od zewnętrznych dostawców jest Wspólnota, w skład której – z mocy ustawy o własności lokali – wchodzą poszczególni właściciele lokali mieszczących się w danej nieruchomości.
Wspólnota, czyli jej członkowie nie dokonują dostawy w rozumieniu tej ustawy na rzecz samych siebie (również, jeżeli dotyczy to wyodrębnionych lokali, a nie części wspólnej) poprzez zapłatę zaliczek z tytułu kosztów związanych z utrzymaniem własnych lokali. Wspólnota dostarczając media swoim członkom nie dokonuje odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, nie wykonuje bowiem usług dla podmiotów spoza Wspólnoty, lecz dla samej siebie – jest to tzw. zużycie wewnętrzne członków Wspólnoty.
W świetle powyższego, czynność pokrycia przez członków Wspólnoty kosztów zarządu nieruchomością wspólną i kosztów związanych z utrzymaniem poszczególnych wyodrębnionych lokali nie jest usługą w rozumieniu klasyfikacji statystycznych, nie stanowi tym samym obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wspólnota mieszkaniowa, w zakresie czynności zarządzania nieruchomością wspólną i pobierania zaliczek od swoich członków z tytułu dostawy mediów do poszczególnych lokali, nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, tym samym – w tym zakresie – nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
W świetle przepisów ustawy o VAT, wspólnoty mieszkaniowe tworzone na podstawie ustawy o własności lokali mogą być traktowane jako samodzielni podatnicy tego podatku, mieszczący się w zakresie innych jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej. Jednakże w takim przypadku wspólnota musi dokonywać czynności podlegających opodatkowaniu na rzecz osób trzecich, tj. niewchodzących w skład wspólnoty. Jak dowiedziono powyżej, czynności wykonywane przez Wspólnotę na rzecz jej członków nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Wspólnota nie działa w charakterze podatnika, tym samym brak jest podstaw do fakturowania wewnętrznych rozliczeń między wspólnotą a jej członkami.
Reasumując, w zakresie pokrycia kosztów utrzymania nieruchomości w części dotyczącej wyodrębnionych lokali użytkowych i mieszkalnych, jak również w części związanej z nieruchomością wspólną, Wnioskodawca nie może wystawiać faktur VAT na rzecz członków Wspólnoty. Zauważyć należy, iż stanowisko Wspólnoty uznano za nieprawidłowe, lecz z innego względu niż wskazany w złożonym wniosku. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż „(…) zasadne wydaje się być zastosowanie stawki VAT zw dla mediów (…)”, bowiem, jak już wyżej wskazano, brak jest podstaw do wystawiania faktur VAT na rzecz członków Wspólnoty.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.