INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 06.07.2007 r. (data wpływu 09.07.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży działki budowlanej - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 09.07.2007 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki budowlanej. W dniu 25.09.2007 r. wydana została interpretacja indywidualna nr IPPP1-443-6/07-3/RK, w której stanowisko Wnioskodawcy uznane zostało za nieprawidłowe. Interpretacja ta była przedmiotem skargi Wnioskującej.
Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 02.04.2008 r. sygn. III SA/Wa 45/08 uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną nr IPPP1-443-6/07-3/RK z dnia 25.09.2007 r. Ww. wyrok był przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 24.11.2009 r. sygn. akt I FSK 1167/08 oddalił skargę kasacyjną, wniesioną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: W 1998 r. Pani Z. zakupiła wraz z mężem do majątku wspólnego (oraz z dwiema innymi rodzinami), grunt rolny o pow. 3,2 ha (łącznie), w celu wybudowania 3 siedlisk.
Po zmianie planu zagospodarowania, grunt został podzielony i każdej rodzinie przypadło po 9 i 1/3 działek, z przeznaczeniem na budownictwo jednorodzinne. W Urzędzie Skarbowym w Wołominie, mąż Pani Z. uzyskał informację, że jeżeli sprzeda więcej niż 1 działkę to pomimo, że jest osobą fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej, będzie musiał odprowadzić podatek VAT w wysokości 22% od każdej transakcji. Do tej pory (w 2006 r.) Państwo Z. sprzedali 4 i 1/3 działek i od tej sprzedaży mąż Pani Z. pod presją Urzędu odprowadził podatek VAT.
W najbliższym czasie Pani Z. chce sprzedać jeszcze jedną działkę, a w Urzędzie poinformowano ją, że interpretacja przepisów nie zmieniła się pomimo prawomocnego Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zapadł w analogicznej sytuacji. Urząd Skarbowy stoi na stanowisku, że sprzedaż powyżej 1 działki z majątku osobistego to jest działalność gospodarcza pomimo, że nie można w takiej sytuacji odliczyć żadnych kosztów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy osoba fizyczna nie będąca przedsiębiorcą będzie musiała zapłacić podatek VAT od działki, którą ma zamiar sprzedać z majątku wspólnego, który nie był nabyty dla celów działalności gospodarczej?
Zdaniem Wnioskodawcy podatek VAT powinni płacić przedsiębiorcy, którzy mogą sobie rekompensować ten podatek kosztami, natomiast ten podatek nie dotyczy osoby, która nie prowadzi działalności gospodarczej. Urząd Skarbowy błędnie interpretuje przepisy ustawy o VAT, co potwierdził NSA w swoim wyroku. Ustawa o podatku od towarów i usług, nie precyzuje pojęcia „zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy” - a czy, np za częstotliwość można uznać sprzedaż 5 działek na 53 lata życia? Sprzedaż majątku osobistego nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
Pani Z., podnosi, iż nie nabyła przedmiotowego gruntu do celów prowadzonej działalności gospodarczej, tylko na siedlisko, również dla córki, która dostała jedną działkę jako darowiznę. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Dla wyjaśnienia kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży przez osobę fizyczną gruntów będących jej prywatną własnością należy stwierdzić, iż istotne znaczenie ma ustalenie czy osoba fizyczna, dokonując sprzedaży, działa w okolicznościach, które pozwalają potraktować te czynności jako działalność gospodarczą.
Sprawy dotyczące opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek są sprawami specyficznymi. Dlatego rozstrzygnięcie tego typu zagadnień wymaga dokładnej analizy stanów faktycznych przedstawionych przez osoby dokonujące dostawy gruntów. Każdy stan faktyczny należy rozpatrywać mając na uwadze czynności, jakich dokonuje osoba sprzedająca grunt i wnioski płynące z tych czynności. Opierając się na analizie definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) należy uznać, że podatnikiem podatku od towarów i usług staje się osoba dokonująca określonej czynności w ramach tej działalności.
W przypadku sprzedaży działek podatnikiem tego podatku będzie więc podmiot, który wykonując taką czynność choćby jednorazowo działa niezależnie jako handlowiec. Należy jednak zaznaczyć, że chodzi o czynności noszące znamiona działalności gospodarczej i o podmiot działający w charakterze podatnika, a nie tylko o czynności podjęte przez zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług i zarejestrowaną działalność gospodarczą. Z przedstawionej we wniosku sytuacji wynika, że w 1998 r. Wnioskująca zakupiła wraz z mężem do majątku wspólnego (oraz z dwiema innymi rodzinami), grunt rolny o pow. 3,2 ha (łącznie), w celu wybudowania 3 siedlisk.
Po zmianie planu zagospodarowania, grunt został podzielony i każdej rodzinie przypadło po 9 i 1/3 działek, z przeznaczeniem na budownictwo jednorodzinne. W Urzędzie Skarbowym w Wołominie, mąż Wnioskującej uzyskał informację, że jeżeli sprzeda więcej niż 1 działkę to pomimo, że jest osobą fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej, będzie musiał odprowadzić podatek VAT w wysokości 22% od każdej transakcji. Do tej pory (w 2006 r.) Państwo Z. sprzedali 4 i 1/3 działek i od tej sprzedaży mąż Pani Z. pod presją Urzędu odprowadził podatek VAT. W najbliższym czasie Pani Z. chce sprzedać jeszcze jedną działkę.
Należy w tym miejscu uznać, iż dokonując sprzedaży działki Wnioskująca występuje jako osoba fizyczna, a sprzedaż następuje z majątku osobistego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6). Art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 powołanej wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2).
W związku z powyższym, aby dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Uznanie osoby za podatnika w myśl ustawy, uzależnione jest zatem, od prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, gdy czynność ta została wykonana w ramach działalności gospodarczej.
Uzasadnionym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynność dostawy towarów, jeśli zbywają część majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Mając na uwadze powyższe, uzasadnionym jest twierdzenie, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.
Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że dokonując w przyszłości sprzedaży opisanej działki, Wnioskująca działa w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Planuje bowiem sprzedaż majątku osobistego, nigdy nie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Jednakże nic nie wskazuje na to, aby dokonując sprzedaży gruntu Wnioskująca działała w charakterze handlowca. Nie można bowiem stwierdzić, że nabyła ona grunt w celu odsprzedaży, ponieważ pochodzi on z majątku prywatnego, będącego w jej posiadaniu już od kilku lat.
Sprzedając grunt Wnioskująca korzysta z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług . Z uwagi na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznaje stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku o interpretację indywidualną z dnia 06.07.2007 r. za prawidłowe. Reasumując, sprzedaż opisanej we wniosku działki, pochodzącej z majątku prywatnego Wnioskującej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.