INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 11.10.2012r. (data wpływu 12.10.2012r.) uzupełnionym pismem z dnia 19.10.2012r.
(data wpływu 26.10.2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki o nr 19/13 - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12.10.2012r. wpłynął do tut. Organu ww. wniosek uzupełniony pismem z dnia 19.10.2012r.
(data wpływu 26.10.2012r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki o nr 19/13. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Podatnik wraz z żoną są właścicielami na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,5321 ha, stanowiącej niezabudowaną działkę numer 19/13, opisaną w rejestrze gruntów jako grunty orne, nie objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Podatnik nabył prawo własności nieruchomości od swojej babci w dniu 05.04.1980 roku na podstawie umowy przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego. Nabycie nastąpiło do wspólnego majątku z ówczesną żoną, W tym czasie działka posiadała numer 19/2 i obejmowała powierzchnię 1,92 ha. W dniu 29.04.1989 roku podatnik zawarł drugi związek małżeński. W dniu 14.06.1989 roku Sąd Wojewódzki wydał Postanowienie w sprawie ugody pomiędzy podatnikiem i jego byłą żoną, na podstawie której wyszła ona ze współwłasności nieruchomości. W następstwie obecna żona podatnika nabyła prawo własności na zasadzie wspólności małżeńskiej.
W styczniu 1998 roku działka numer 19/2 została podzielona na działki numer 19/3 i 19/4. W marcu 1998 roku działka numer 19/3 została sprzedana.
W czerwcu 2004 roku działka numer 19/4 została podzielona na podstawie decyzji o lokalizacji autostrady na działki numer 19/5, 19/6 i 19/7. W październiku 2004 nastąpiła sprzedaż działek nr 19/5 i 19/7 na rzecz G. W październiku 2006 działka numer 19/6 została podzielona na działki numer 19/10 i 19/11. W lipcu 2007 działka numer 19/10 została sprzedana na powiększenie powierzchni nieruchomości nabywcy, który kupił w 1998 roku działkę numer 19/3. W sierpniu 2007 roku działka numer 19/11 została podzielona na działki 19/13 i 19/14. We wrześniu 2008 roku działka numer 19/14 została sprzedana.
Z podziału działki 19/2 ostatecznie została działka numer 19/13 będąca przedmiotem niniejszego zapytania. W dniu 2 sierpnia 2012 roku pomiędzy podatnikiem a spółką A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę numer 19/13. Przy zawarciu umowy przedwstępnej został zapłacony zadatek. Zawarcie umowy przyrzeczonej sprzedaży nieruchomości ma nastąpić do dnia 30.11.2012 roku pod warunkiem uzyskania przez kupującego ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Kupujący we wrześniu 2012 uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla obiektu rekreacyjno-sportowego. Działka numer 19/13 wraz z innymi działkami położonymi w miejscowościach J. i M. (numer 20/2, 34/4, 34/8, 135/27 i 246) jest przedmiotem umowy dzierżawy gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 8,7771 ha. Umowa została zawarta w grudniu 2011 roku na okres 10 lat. Dzierżawca ma obowiązek utrzymywać grunty w kulturze rolnej oraz płacić podatek rolny. Nie ustalono dodatkowej odpłatności poza wyżej wymienionymi zobowiązaniami.
Podatnik i jego żona w chwili nabycia nieruchomości nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży nieruchomości, jak również obecnie nie prowadzą takiej działalności. Nie są zarejestrowani jako podatnicy podatku od towarów i usług oraz nie posiadają statusu rolnika ryczałtowego a także nie dokonują sprzedaży produktów rolnych. Podział i sprzedaż nieruchomości następował okazyjnie w efekcie zainteresowania nabywców i miał charakter spieniężenia majątku osobistego nabytego na cele osobiste, a nie zarobkowe.
Dużą rolę w podniesieniu atrakcyjności terenu na cele inwestorów miało wybudowanie autostrady w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na co podatnicy nie mieli wpływu ani nie mieli wiedzy o takich planach w momencie nabycia nieruchomości. Wnioskodawca w uzupełnieniu przedmiotowego wniosku wskazał, iż w okresie sprzedaży poprzednich nieruchomości nie prowadził profesjonalnej działalności marketingowej prowadzącej do zbycia działek. W żadnych przypadku nie występował do Urzędu Miasta i Gminy o wydanie warunków zabudowy jak również nie starał się na własny koszt dokonać uzbrojenia terenu. Nie dokonywał również działań związanych z przygotowaniem dróg dojazdowych do sprzedawanych nieruchomości.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przedstawionej sytuacji sprzedaż działki numer 19/13 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy: Zdaniem Wnioskodawcy nie jest on podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Art. 15 ust. 2 z kolei stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podatnik nabył własność nieruchomości na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego jako następca rolnika.
Jego żona nabyła własność poprzez objęcie nieruchomości wspólnością małżeńską. Nieruchomość stanowiła majątek rodzinny i nie była przedmiotem nabycia w celach zarobkowych. Sprzedaż części nieruchomości była okazjonalna i nie wynikała ze starań podatników ani celowych czynności dokonywanych w celu sprzedaży. Część nieruchomości została wykupiona na cele budowy dróg, co nie było w zakresie wpływu podatników. Zdanie podatnika znajduje potwierdzenie w wyrokach sądowych.
Przykładem są: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.01.2007r., II SA/Wa 3885/06, wyrok NSA z dnia 27.10.2009r., I FSK 1043/08. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Generalnie należy stwierdzić, że definicja działalności gospodarczej została nakreślona tak szeroko, iż obejmuje całe spektrum potencjalnej działalności ekonomicznej, czy też zarobkowej, jaka może zaistnieć w praktyce. Jest to wyrazem powszechności opodatkowania, która odnosi się nie tylko do tego, by wszystkie stadia obrotu podlegały temu podatkowi, ale także aby opodatkowana nim była całość operacji gospodarczych, niezależnie od formy ich wykonywania.
W efekcie, wszelkie przejawy gospodarczej aktywności osób fizycznych bądź prawnych, a także jakichkolwiek innych podmiotów należy co do zasady uznać za działalność gospodarczą dla celów podatku od towarów i usług, a osobę wykonującą taką działalność za podatnika tego podatku. Dotyczy to w szczególności niektórych przypadków oddawania majątku w najem Zgodnie z art. 693 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków. W myśl art. 710 Kodeksu cywilnego, przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Stosownie do treści powyższego przepisu, dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
Tak więc, dzierżawa gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne świadczenie usług (art. 8 ust. 1 ustawy). W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, iż czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzeczeniu z dnia 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 (W. N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën) uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej.
W innym wyroku z dnia 26 września 1996 r. w sprawie C 230/94 (Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg) stwierdzono, że wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do treści art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku. I tak, zgodnie z zapisem art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku dostawy gruntów niezabudowanych opodatkowane są tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczonymi pod zabudowę.
Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi, czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu, jednak w przepisach podatkowych brak jest definicji gruntu przeznaczonego pod zabudowę. Wobec powyższego, w celu określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę, należy się odwołać do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.
Dz. U. z 2012r. poz. 647), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Ustęp 2 powołanego artykułu stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe oznacza, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego gminy, funkcję tę przejmuje wydana decyzja.
Decyzja, jako akt indywidualny prawa administracyjnego, dopóki jest w obrocie prawnym powinna mieć wiążący charakter nie tylko dla stron postępowania administracyjnego, ale również dla kontrahentów umowy dostawy gruntów i organów podatkowych. Z regulacji art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podatnicy dokonujący dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę nie mogą korzystać ze zwolnienia od tego podatku niezależnie od wielkości obrotów.
Oznacza to, że podatnicy dokonujący dostaw tych towarów, niezależnie od wielkości swoich obrotów, są podatnikami tego podatku i, stosownie do zapisu art. 96 ust. 1 tej ustawy, obowiązani są przed dniem wykonania pierwszej dostawy gruntów, złożyć naczelnikowi urzędu skarbowemu zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wraz z małżonką są właścicielami na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,5321 ha, stanowiącej niezabudowaną działkę numer 19/13, opisaną w rejestrze gruntów jako grunty orne, nie objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Podatnik nabył prawo własności nieruchomości nr 19/2 obejmującej powierzchnię 1,92 ha od swojej babci w dniu 05.04.1980 r. na podstawie umowy przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego. Nabycie nastąpiło do wspólnego majątku z ówczesną żoną. W 1989 roku podatnik zawarł drugi związek małżeński i wskutek postanowienia sądu o zawarciu ugody obecna żona podatnika nabyła prawo własności na zasadzie wspólności małżeńskiej.
Wnioskodawca dokonywał podziału przedmiotowej działki na mniejsze działki w roku 1998, 2004, 2006 i 2007. Działki powstałe w wyniku tych podziałów Wnioskodawca sprzedał /łącznie 5 działek/, w tym 2 z nich na rzecz G. Z podziału działki 19/2 ostatecznie została działka numer 19/13 będąca przedmiotem niniejszego zapytania. W dniu 2.08.2012 r. Wnioskodawca zawarł ze spółką przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę numer 19/13. Zawarcie umowy przyrzeczonej sprzedaży nieruchomości ma nastąpić do dnia 30.11.2012 roku pod warunkiem uzyskania przez kupującego ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Kupujący we wrześniu 2012 uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla obiektu rekreacyjno-sportowego. Działka numer 19/13 wraz z innymi działkami położonymi w miejscowościach J.i M.(numer 20/2, 34/4, 34/8, 135/27 i 246) jest przedmiotem umowy dzierżawy gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 8,7771 ha. Umowa została zawarta w grudniu 2011 roku na okres 10 lat. Dzierżawca ma obowiązek utrzymywać grunty w kulturze rolnej oraz płacić podatek rolny. Nie ustalono dodatkowej odpłatności poza wyżej wymienionymi zobowiązaniami. Tut. Organ stwierdza, że nie można uznać, iż dostawa przedmiotowej działki nie będzie podlegała pod regulacje ustawy o podatku od towarów i usług.
Wnioskodawca wielokrotnie dokonywał podziału gruntu na mniejsze działki i sukcesywnie dokonywał ich zbycia. Tak więc działanie takie nosi znamiona profesjonalnej działalności handlowej. Nie ma tutaj wpływu fakt, iż przedmiotowy grunt został nabyty umową przekazania własności gospodarstwa rolnego od członka rodziny – babci Wnioskodawcy. Ponadto należy stwierdzić, że dzierżawa gruntu, z uwagi na fakt, iż wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych skutkujących uzyskiwaniem korzyści majątkowych (w pieniądzu lub w świadczeniu innego rodzaju), stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług (art.
15 ust. 2 tej ustawy), jak i w świetle regulacji prawa wspólnotowego (art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady). A zatem w zakresie świadczonych usług dzierżawy gruntu jest Pan podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji planowana sprzedaż gruntu przeznaczonego pod zabudowę (dla którego została uzyskana decyzja o warunkach zabudowy dla obiektu rekreacyjno-sportowego), a związanego z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą, będzie podlegać opodatkowaniu 23% stawką podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 tej ustawy, gdyż zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę (art.
43 ust. 1 pkt 9 ustawy). W kontekście rozpatrywanej sprawy tut. Organ stwierdza, że sprzedaż gruntu przeznaczonego pod zabudowę wykorzystywanego przez Stronę w prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na jego dzierżawie będzie wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku VAT. Zatem w oparciu o przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny należy stwierdzić, że sprzedaż przedmiotowej działki będzie podlegać opodatkowaniu wg stawki 23% podatku od towarów i usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 14 b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając na uwadze fakt, iż stroną wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest Wnioskodawca, jako współwłaściciel działki gruntu, zaznacza się, iż niniejsza interpretacja stanowi rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy.
Nie rozstrzyga ona kwestii skutków podatkowych czynności sprzedaży ww. działki przez małżonkę Strony, która chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinna wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie. Na poparcie zaprezentowanego stanowiska Strona przywołała orzeczenia sądów administracyjnych: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.01.2007r., II SA/Wa 3885/06 i wyrok NSA z dnia 27.10.2009r., I FSK 1043/08. Tut. Organ potraktował powyższe rozstrzygnięcia jako element argumentacji, lecz nie mogły one stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
W obydwu orzeczeniach rozpatrzeniu przez sąd administracyjny podlegał odmienny stan faktyczny, a mianowicie w żadnej z rozpatrywanych spraw przedmiotem sprzedaży nie był grunt wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na jego dzierżawie. Tym samym orzeczenia powyższe nie stoją w sprzeczności w odniesieniu do stanowiska zajętego przez tut. Organ w niniejszej interpretacji. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.