INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 09 sierpnia 2008 r. (data wpływu 18 sierpnia 2008 r.) - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania usług udzielania licencji - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18 sierpnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania usług udzielania licencji.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą „kultura gniewu”, zajmującą się wydawaniem polskich i zagranicznych książek - komiksów. Na potrzeby wydania zagranicznego komiksu, Wnioskodawca podpisuje z różnymi firmami lub osobami zagranicznymi umowy udzielające Mu praw (licencji) do wydania danego komiksu na terenie Polski. Wiadome jest, że od umów tych obowiązuje Wnioskodawcę zapłata podatku dochodowego w wysokości 20% lub innej wysokości - zależnie od stosownych zapisów w międzynarodowych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania i otrzymania lub nie od drugiej firmy Certyfikatu Rezydencji.
W przypadku firm z USA, od których Wnioskodawca otrzyma Certyfikat Rezydencji, przyjmuje się, że podatek od należności licencyjnych płacony jest przez tę drugą firmę w USA. Wnioskodawca nie odprowadza podatku w Polsce. W przypadku firm ze Szwajcarii jeżeli Wnioskodawca otrzyma Certyfikat Rezydencji, Wnioskodawca odprowadza w Polsce podatek w wysokości 10% wartości, potrącając taką samą kwotę z zapłaty dla tej drugiej firmy.
Z umów udzielających Wnioskodawcy praw (licencji) do wydania danego komiksu w Polsce, wynika konieczność zapłaty przez Wnioskodawcę określonej kwoty za licencję oraz określonej kwoty za tzw. materiały czyli pliki komputerowe na płycie CD zawierające robocze wersje danego komiksu na podstawie, których przygotowywane są własne pliki do druku. Na obie pozycje tj. licencje i materiały Wnioskodawca otrzymuje oddzielne faktury. Nie ma możliwości zakupu samej licencji (bez materiałów) lub materiałów (bez licencji). Wiadomym jest, że „udzielenie licencji” traktowane jest jako usługa. Wnioskodawca nie dokonuje żadnych innych transakcji zagranicznych.
Dlatego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Wnioskodawca prawidłowo przyjmuje, traktując tzw. materiały jako integralną część licencji czyli jako usługę a nie towar? Zdaniem Wnioskodawcy, tzw. materiałów nie należy traktować jako towar, ponieważ jako takie nie są przez Niego odsprzedawane. Wnioskodawca na ich podstawie dokonuje tłumaczenia tekstów (czyli pobiera z nich tekst oryginalny do przetłumaczenia) i następnie przygotowuje własne pliki, które przesyła do drukarni. Materiały są sprzedawane Wnioskodawcy wyłącznie w pakiecie razem z licencją.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, Wnioskodawca zajmuje się wydawaniem polskich i zagranicznych komiksów. Na potrzeby wydania zagranicznego komiksu podpisuje z różnymi firmami umowy udzielające Mu praw (licencji) do wydania komiksu na terenie Polski. Z umów udzielających Wnioskodawcy praw do wydania danego komiksu w Polsce, wynika konieczność zapłaty określonej kwoty za licencję oraz określonej kwoty za tzw. materiały, tj. pliki komputerowe zawierające robocze wersje komiksu, na podstawie których Wnioskodawca przygotowuje własne pliki do druku. Na obie pozycje: materiały i licencje są wystawiane oddzielne faktury.
Nie ma możliwości zakupu samej licencji bez materiałów lub materiałów bez licencji. Materiały są sprzedawane Wnioskodawcy wyłącznie w pakiecie razem z licencją. Na ich podstawie Wnioskodawca dokonuje tłumaczenia tekstów, przygotowuje własne pliki i przesyła je do drukarni. Wnioskodawca traktuje w/w materiały jako integralną część licencji, tj. jako usługę. W opinii tutejszego organu, w przypadku usług, które są ze sobą funkcjonalnie związane i które nie mogą funkcjonować prawidłowo bez siebie, można uznać, że świadczenie kilku usług w istocie dotyczy świadczenia usługi zasadniczej.
Świadczenie, na które z ekonomicznego punktu widzenia składa się więcej niż jedna usługa nie powinno być sztucznie dzielone. Należy określić zasadnicze cechy transakcji w celu ustalenia, czy ma miejsce świadczenie kilku odrębnych usług zasadniczych czy tez jedna usługa. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.
Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Z sytuacji opisanej we wniosku wynika, iż nie dochodzi tutaj do możliwości zakupu samej licencji bez materiałów (czy materiałów bez licencji), nabywca otrzymuje materiały jako składową część udzielonej Mu licencji.
A zatem materiały – pliki komputerowe na płycie CD zawierające robocze wersje danego komiksu (na podstawie których Wnioskodawca przygotowuje własne pliki do druku) sprzedawane wyłącznie w pakiecie razem z licencją do wydania komiksu należy traktować jako jedną usługę – usługę udzielenia licencji. Co do zasady, usługi składające się z szeregu czynności klasyfikowanych jako różnego rodzaju usługi należy traktować jako usługę, która nadaje całości zasadniczy charakter. Jednocześnie podaje się, iż organ podatkowy nie jest uprawniony do zaklasyfikowania wskazanej przez Wnioskodawcę usługi do odpowiedniego grupowania PKWiU.
Każdy podatnik jest obowiązany do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z poprawnym zdefiniowaniem dokonywanej czynności, również w zakresie opodatkowania. Kwestia opodatkowania usługi podatkiem fizycznym od osób fizycznych oraz podatkiem fizycznym od osób prawnych stanowią przedmiot odrębnych postanowień. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.