INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 4.02.2013r.
(data wpływu 12.02.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania otrzymanej kwoty pieniężnej oraz drzwi pasażerskich do pociągów metra – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12.02.2013 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania otrzymanej kwoty pieniężnej oraz drzwi pasażerskich do pociągów metra.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: M Sp. z o.o., zwana dalej „Zamawiającym”, dokonała zakupu pociągów metra typu M od A S.A. zwanej dalej „Wykonawcą”. W dniu 14 grudnia 2007 r. Strony zawarły porozumienie regulujące między innymi kwestię usunięcia skutków korozji płatów drzwi pasażerskich pociągów metra typu M, zaś zgodnie z Aneksem nr 1 z dnia 2 grudnia 2011 r. do tego porozumienia Strony określiły termin wykonania zobowiązania do dnia 30 września 2011 r. Wykonawca wykonał należycie to zobowiązanie w terminie.
Strony uzgodniły nadto, że naprawa płatów drzwi jest objęta gwarancją techniczną przez okres 60 miesięcy od dnia naprawy płatów drzwi w odniesieniu do każdego z pociągów, w którym naprawa ta miała miejsce, wg zasad określonych w porozumieniu z dnia 6 października 2011 r. („Gwarancja Techniczna”). W celu zabezpieczenia roszczeń Zamawiającego wynikających z Gwarancji Technicznej, o której mowa wyżej, Wykonawca ustanowił na rzecz Zamawiającego nieodwołalną gwarancję bankową na kwotę 1.200.000 PLN.
Wspólną wolą Stron porozumienia będącego przedmiotem niniejszej opinii (dalej „Porozumienie”) jest ostateczne zakończenie przez Wykonawcę prowadzenia w dalszym ciągu Gwarancji Technicznej w odniesieniu do korozji i skutków korozji płatów drzwi pasażerskich pociągów metra typu M. W Porozumieniu Zamawiający potwierdza, iż wykonana przez Wykonawcę naprawa płatów drzwi pasażerskich pociągów metra typu M („Drzwi Pasażerskie”) jest skuteczna i efektywna i została wykonana w terminach zakreślonych w Aneksie Nr 1. Wykonawca zostaje zwolniony przez Zamawiającego z obowiązków wynikających z gwarancji w zamian za zapłatę kwoty w wysokości 1.000.000,00 zł (słownie: jeden milion złotych) oraz dostarczenia 48 sztuk płatów drzwi do pociągów metra, Porozumienie stanowi, że „W celu zabezpieczenia potrzeb Zamawiającego, Wykonawca przekaże Zamawiającemu, nieodpłatnie 48 płatów rotacyjnych Drzwi Pasażerskich.
Dostawa płatów Drzwi Pasażerskich zostanie zrealizowana przez Wykonawcę do siedziby Zamawiającego wg następującego porządku: Dostawa 10 płatów Drzwi Pasażerskich (w tym 5 płatów prawych i 5 płatów lewych) zostanie zrealizowana nie później niż do 22 lutego 2013r. Dostawa pozostałych 38 płatów Drzwi pasażerskich zostanie zrealizowana nie później niż do 19 kwietnia 2013r.” W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy otrzymana przez Zamawiającego kwota pieniężna w wysokości 1.000.000,00 zł oraz towary /drzwi stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług? Jest wartością netto czy brutto?
Zdaniem Wnioskodawcy: Analizując skutki Porozumienia, należy mieć na uwadze, że jego przyczyną prawną jest udzielona przez Wykonawcę gwarancja a świadczenia gwaranta dokonywane w celu wykonania umowy gwarancji nie kreują odrębnej dostawy towarów lub świadczenia usług od tej, w związku z którą udzielono gwarancji. Świadczenia te nie mogą być traktowane jako dodatkowe świadczenia dokonywane na rzecz nabywcy rzeczy w oderwaniu od transakcji sprzedaży rzeczy.
W konsekwencji świadczenie wykonywane przez Al na rzecz M Sp. z o.o. w ramach gwarancji, zdaniem Spółki nie kreuje samodzielnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a więc otrzymana kwota 1.000.000,00 zł oraz wartość drzwi nie stanowią podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają między innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W myśl art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów.
Z powyższego wynika, że za odpłatną dostawę towarów uznawane mogą być również inne czynności, które są wykonywane nieodpłatnie ale pod warunkiem, że podatnikowi dokonującemu tych czynności przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowych towarów.
Jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Przy czym należy zwrócić uwagę w szczególności na przepis art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, który przez świadczenie usług nakazuje rozumieć także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. W związku z powyższym uznać należy, iż pojęcie świadczenia – składającego się na istotę usługi – należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem. Przy definiowaniu „świadczenia” należy odwołać się do przepisów prawa cywilnego. W myśl art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu. Tak więc na świadczenie może składać się zachowanie polegające na działaniu (dokonanie czynności na rzecz innego podmiotu) lub na zaniechaniu (zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji). Co do zasady każde świadczenie nie będące dostawą towarów polegające na działaniu lub na zaniechaniu stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
Jednocześnie należy podkreślić, iż czynność podlega opodatkowaniu, gdy dokonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego tej płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
Powyższe rozumienie usługi podlegającej opodatkowaniu potwierdzają także powołane przez Spółkę orzeczenia TSUE C-16/93, C-215/94 oraz C-277/05. Z opisu sprawy wynika, że M Sp. z o.o., zwana dalej „Zamawiającym”, dokonała zakupu pociągów metra typu M od A S.A. zwanej dalej „Wykonawcą”. Strony zawarły porozumienie regulujące między innymi kwestię usunięcia skutków korozji płatów drzwi pasażerskich pociągów metra typu M. Strony uzgodniły, że naprawa płatów - drzwi jest objęta gwarancją techniczną przez okres 60 miesięcy od dnia naprawy płatów drzwi w odniesieniu do każdego z pociągów, w którym naprawa ta miała miejsce, wg zasad określonych w porozumieniu.
W celu zabezpieczenia roszczeń Zamawiającego wynikających z Gwarancji Technicznej, Wykonawca ustanowił na rzecz Zamawiającego nieodwołalną gwarancję bankową na kwotę 1.200.000 PLN. Z wniosku wynika ponadto, ze naprawa płatów drzwi pasażerskich pociągów metra typu M została wykonana skutecznie w terminach określonych w umowie i Wykonawca został zwolniony przez Zamawiającego z obowiązków wynikających z gwarancji w zamian za zapłatę kwoty w wysokości 1.000.000,00 zł oraz dostarczenia 48 sztuk płatów drzwi do pociągów metra. Porozumienie stanowi, że „W celu zabezpieczenia potrzeb Zamawiającego, Wykonawca przekaże Zamawiającemu, nieodpłatnie 48 płatów rotacyjnych Drzwi Pasażerskich”.
Odnosząc stan faktyczny do cyt. przepisów, stwierdzić należy, że otrzymana przez Zamawiającego kwota pieniężna w wysokości 1.000.000 zł stanowi wynagrodzenie za usługę, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, który jako świadczenie usług wymienia m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Wnioskodawca jako Zamawiający zwolnił Wykonawcę z obowiązków wynikających z gwarancji w zamian za zapłatę określonej kwoty pieniężnej. A zatem Wnioskodawca świadczy usługę na rzecz Wykonawcy, podlegającą opodatkowaniu jako czynność wymienioną w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że świadczenie otrzymane od Wykonawcy jest świadczeniem wykonywanym w ramach gwarancji. Jak sam Wnioskodawca wskazał, otrzymane środki pieniężne zostały wypłacone w zamian za zwolnienie Wykonawcy z obowiązków wynikających z gwarancji. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej.
Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca otrzymał od Wykonawcy kwotę 1.000.000 zł, a zatem kwotę tę należy uznać za kwotę należną z tytułu świadczenia usługi tj. kwotę brutto. Podstawę opodatkowania natomiast stanowi kwota pobierana z tytułu świadczenia usługi (kwota należna), pomniejszona o kwotę podatku należnego.
Z wniosku wynika, że oprócz kwoty pieniężnej w wysokości 1.000.000 zł Wnioskodawca otrzymuje towary w postaci drzwi pasażerskich do pociągów metra. Przedmiotowe drzwi Wnioskodawca otrzymał również w zamian za zwolnienie Wykonawcy z obowiązków wynikających z gwarancji. W tak opisanym zdarzeniu przyszłym, otrzymane drzwi stanowią element zapłaty za usługę świadczoną przez Wnioskodawcę na rzecz Wykonawcy, a zatem wartość drzwi winna być doliczona do otrzymanej kwoty pieniężnej jako wynagrodzenie za usługę.
Kwota należna z tytułu świadczenia usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, obejmuje więc zarówno otrzymane przez Wnioskodawcę środki pieniężne jak również wartość otrzymanych drzwi. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.