INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 14 lutego 2013 r. (data wpływu 18 lutego 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji zbycia gruntu – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18 lutego 2013 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji zbycia gruntu.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Gmina, która jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zamierza sprzedać w drodze przetargu działkę gruntu oznaczoną nr ewid. 62, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą, stanowiącą wydzieloną całość o pow. 1,4213 ha. Działka ta znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest objęta decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, które powodują zmianę zagospodarowania terenu.
Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej działka nr ew. 62 znajduje się w przeważającej części na terenie oznaczonym w studium symbolem ZL, tj. obszarze lasów oraz w niewielkiej części: na terenie oznaczonym w studium symbolem MN, tj. obszarze o funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na terenie oznaczonym w studium symbolem RL, tj. terenie rolniczym wskazanym do zalesienia.
Zgodnie z posiadanym przez Gminę operatem szacunkowym wyceny nieruchomości sporządzonym w grudniu 2012r. przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego oblicza się, że powierzchnia przeznaczona pod zabudowę obejmuje obszar około 2000 m2 (obliczenia dokonano na podstawie załącznika graficznego do studium). Zgodnie z rejestrem gruntów działka nr 62 o powierzchni 1,4213 ha stanowi: grunty orne oznaczone R-RVI na powierzchni 0,4839 ha, użytki rolne zabudowane oznaczone B-RVI na powierzchni 0,1916 ha, lasy i grunty leśne oznaczone Ls-LsVI na powierzchni 0,7458 ha.
Zgodnie z danymi z rejestru budynków działka zabudowana jest budynkiem jednokondygnacyjnym o funkcji mieszkalnej, o powierzchni zabudowy 173 m2. Aktualnie teren jest niezabudowany, ponieważ budynek został rozebrany. Na przeważającej części działki zlokalizowany jest las.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w opisanym stanie faktycznym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega dostawa całej przedmiotowej działki nr 62 (podstawę opodatkowania stanowi kwota należna z tytułu sprzedaży całej działki), czy też opodatkowaniu podlega tylko ta jej część, która przeznaczona jest pod zabudowę, a pozostała - zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, czy też w takim przypadku dostawa całej wymienionej działki podlega zwolnieniu od podatku na gruncie tego przepisu?
Zdaniem Wnioskodawcy, czynność zbycia przedmiotowej nieruchomości składającej się z gruntów przeznaczonych pod zabudowę oraz bez prawa do zabudowy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w części odpowiadającej terenom przeznaczonym pod zabudowę stawką 23%, natomiast w części bez prawa do zabudowy korzystać będzie ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Gmina musi więc dokonać wyliczenia mającego na celu wskazanie wartości (podstawy opodatkowania) powierzchni części przeznaczonej pod zabudowę oraz części rolnej i leśnej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pod pojęciem towaru – w myśl art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Grunty spełniają powyższą definicję towarów, wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Stosownie do zapisu art. 41 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, stawka podatku wynosi 22%. Zgodnie zaś z art. 146a pkt 1, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 wynosi 23%. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, iż grunty są towarami w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast sprzedaż gruntu stanowi dostawę towaru i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według stawki określonej w art. 41 ust. 1 tej ustawy.
Od zasady opodatkowania dostawy gruntu według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług ujęte zostały między innymi w art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r., zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Cytowany wyżej art. 43 ust.1 pkt 9 ustawy, na mocy ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U z 2013 r. poz. 35), z dniem 1 kwietnia 2013 r., otrzymuje brzmienie: „zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane”. Jednocześnie zgodnie z ww. ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r., definicję „terenu budowlanego” zawiera dodany z dniem 1 kwietnia 2013 r. - art. 2 pkt 33 ustawy, zgodnie z którym, przez tereny budowlane – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z powyższego należy wywieść, iż opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Z kolei dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług. Przyjmuje się, że pojęcie tereny przeznaczone pod zabudowę obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy np. mieszkaniowej, zabudowy techniczno-produkcyjnej, zabudowy zagrodowej.
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), reguluje zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.
Natomiast art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany, czy też szerzej - przeznaczony pod zabudowę.
Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, wynika, iż Gmina, która jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zamierza sprzedać w drodze przetargu działkę gruntu. Działka ta znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest objęta decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, które powodują zmianę zagospodarowania terenu. Na tle powyższego Wnioskodawca powziął wątpliwości w zakresie opodatkowania podatkiem VAT planowanej transakcji.
Analizując przepisy obowiązujące od dnia 1 kwietnia 2013 r. w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy gruntu niezabudowanego, należy podkreślić, iż sprzedaż gruntu nieobjętego planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT. W obecnie obowiązującym stanie prawnym bez znaczenia będzie pozostawała klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Stąd też postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz zapisy w ewidencji gruntów, na które wskazuje Wnioskodawca nie mogą wpływać na klasyfikację gruntu do celów opodatkowania podatkiem VAT. Okoliczności przedstawione w złożonym wniosku wskazują na fakt, iż dla nieruchomości będącej przedmiotem planowanej sprzedaży nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest ona objęta decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, co prowadzi do wniosku, iż nieruchomość ta w istocie nie stanowi terenu budowlanego, bądź też przeznaczonego pod zabudowę.
Tym samym nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, iż część nieruchomości stanowi grunt przeznaczony pod zabudowę. Zaznaczenia wymaga fakt, iż wniosek taki Gmina wywodzi z analizy zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które jak wskazano powyżej, w obowiązującym stanie prawnym nie mogą mieć wpływu na klasyfikację nieruchomości. Na powyższą ocenę nie może także wpływać fakt, iż w przeszłości na przedmiotowej nieruchomości posadowiony był budynek, który uległ rozbiórce, w związku z czym przedmiotem dostawy jest grunt niezabudowany.
Reasumując stwierdzić należy, iż planowana transakcja sprzedaży gruntu w całości korzystać będzie ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem przedmiotem zbycia będzie nieruchomość gruntowa, niebędąca terenem budowlanym lub przeznaczonym pod zabudowę. Z uwagi na powyższe stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.