Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawiez 22 września 2010 r., sygn. IPPP2/443-156/09-6/S/KK/IG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.

U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 03 lutego 2009 r. (data wpływu do BKIP w Płocku 16 lutego 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 05 marca 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT 0% dla czynności dostawy wewnątrzwspólnotowej przed zarejestrowaniem się jako podatnik VAT UE - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE W dniu 16 lutego 2009r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT 0% dla czynności dostawy wewnątrzwspólnotowej przed zarejestrowaniem się jako podatnik VAT UE, uzupełniony pismem z dnia 05 marca 2009r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Spółka została zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w momencie rozpoczęcia działalności gospodarczej. W listopadzie 2008r. Strona dokonała dwóch dostaw na rzecz kontrahenta unijnego, na łączną sumę 59.968,42 euro.

Dostawy były potwierdzone fakturami VAT sprzedaży, specyfikacją oraz listami przewozowymi CMR, potwierdzonymi przez nabywcę towarów. Kontrahent jest czynnym i aktywnym podmiotem i utrzymuje kontakty handlowe z wieloma podmiotami na terenie RP. Kontrahent nabył towary i rozliczył się ze swoimi władzami skarbowymi. Spółka dokonując czynności dostawy wewnątrzwspólnotowej nie dokonała wcześniej rejestracji na druku VAT-R/UE. Dostawa ta była czynnością nagłą. Dla Spółki jako podatnika VAT czynnego zrozumiałe było, że mogą wykonywać wszelkie czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ze wszystkich zdarzeń spółka rozliczyła się z urzędem skarbowym.

Uzupełniając stan faktyczny pismem z dnia 05 marca 2009r. Spółka wyjaśnia, że przed dokonaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy nie dokonała rejestracji na druku VAT-R/UE ani w zakresie nabyć jak i dostaw wewnątrzwpólnotowych. Było to zdarzenie jednorazowe, nagłe. Spółka nie planowała żadnych dostaw wewnątrzwspólnotowych i tym samym nie zaplanowała takiego zgłoszenia w momencie rejestracji spółki jako podatnika VAT czynnego. W listopadzie 2008 roku spółka dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej (Niemcy) w stawce 0% i wykazała tę dostawę w deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz w informacji podsumowującej.

Przed złożeniem deklaracji podatkowej za listopad 2008, spółka posiadała w swojej dokumentacji dowody określone w art. 42 ust. 3 ustawy tj. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium RP, kopie faktury i specyfikacji podpisane przez nabywcę. Spółka nie dokonała dostawy swoim transportem ani przy użyciu środka transportu nabywcy, korzystała z firmy zewnętrznej.

Błąd Spółki związany z niedokonaniem we właściwym czasie rejestracji na potrzeby dostaw wewnątrzwspólnotowych nie powinien prowadzić do pozbawienia stosowania stawki 0% gdyż wystąpiły wszystkie elementy warunkujące prawo do zwolnienia tj.: dostawa tj. przeniesienie prawa do dysponowania towarem, towary będące przedmiotem dostawy były transportowane pomiędzy państwami członkowskimi, dostawa towarów dokonana była dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działającym w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Spółka jako podatnik VAT czynny, który dokonał czynności dostawy wewnątrzwspólnotowej przed zarejestrowaniem się jako podatnik VAT UE może opodatkować tę czynność stawką VAT 0%? Zdaniem Wnioskodawcy błąd związany z niedokonaniem we właściwym czasie rejestracji dla potrzeb dostaw wewnątrzwspólnotowych i nabyć nie mógł prowadzić do pozbawienia Spółki prawa do stosowania stawki 0%. Posiłkując się wyrokiem z dnia 23 lipca 2008r.

WSA w Olsztynie I SA/Ol 237/08 w dostawie wewnątrzwspólnotowej muszą nastąpić wszystkie elementy warunkujące prawo do objęcia transakcji zwolnieniem: dostawa tj. przeniesienie prawa do dysponowania towarem, towary będące przedmiotem dostawy muszą być wysyłane lub transportowane pomiędzy państwami członkowskimi, dostawa towarów powinna być dokonana dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem działającym w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.

Ponadto WSA w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że system prawa wspólnotowego nałożył na organy państw członkowskich obowiązek stosowania i interpretowania prawa krajowego stanowiącego implementację Dyrektywy zgodnie z brzmieniem i celem Dyrektywy. Samo zaś znaczenie konkretnego przepisu prawa wspólnotowego powinno być rozumiane tak jak to wyjaśnił i sprecyzował Europejski Trybunał Sprawiedliwości w ramach kompetencji przyznanych mu w art. 234 TWE.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług zawierające pojęcie dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz stanowiące o warunkach zwolnienia takiej dostawy z podatku (poprzez zastosowanie stawki 0%) z prawem do odliczenia podatku naliczonego, przywołane w zaskarżonej decyzji jako podstawa rozstrzygnięcia oparte są na przepisach VI Dyrektywy VAT tj. art. 28c (A)(a) i art. 22 VI Dyrektywy. Z treści art. 28c (A)(a) VI wynika, że zwolnienie dla dostawcy towarów wywożonych do innego państwa członkowskiego jest fundamentalnym, konstrukcyjnym elementem zasad opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych, gdyż przepis ten zawiera nakaz zastosowania zwolnień przez państwa członkowskie.

W ocenie Sądu przepisy polskie wymagają wykładni celowościowej. Spośród warunków jakie ustawodawca ustanowił dla „rozpoznania” i zwolnienia z podatku dostaw wewnątrzwspólnotowych nie wszystkie mają charakter konstytutywny. W szczególności obowiązek odrębnej rejestracji ma na celu jedynie zapewnienie sprawnego nadzoru i kontroli transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Przy kwestionowaniu prawa podatnika do stosowania stawki 0% z tytułu dostawy wewnątrz- wspólnotowej należy zatem uwzględniać okoliczności faktyczne, w jakich doszło do uchybienia w niespełnieniu jednego z ustanowionych przez ustawodawcę warunków, mając na uwadze podstawowe cechy podatku VAT jako podatku konsumpcyjnego neutralnego dla podatnika. Sąd powołał się na stanowisko ETS, na art. 28c (A)(a) akapit pierwszy VI Dyrektywy. Trybunał wskazał na fundamentalne zasady obowiązujące we wspólnocie tj. zasadę pewności prawa oraz zasadę proporcjonalności. Zasada pewności jest szczególnie istotna w prawie podatkowym, gdyż jej złamanie ma bezpośredni wpływ na sytuację finansową podatników.

Z zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 5 Traktatu wynika, że państwa członkowskie nie mogą wykraczać swoim działaniem poza to co jest niezbędne do realizacji celu wyznaczonego przez regulacje wspólnotowe. ETS przypomniał również o zasadzie neutralności, zgodnie z którą nie jest dopuszczalne, aby podobne świadczenia, które w związku z tym są względem siebie konkurencyjne były traktowane w różny sposób z podatkowego punktu widzenia.

Trybunał wskazał, że nałożenie na dostawcę wewnątrzwspólnotowego obowiązku zapłaty podatku VAT naruszałoby tę zasadę, ponieważ dostawcy dokonujący dostawy w obrębie jednego państwa członkowskiego nigdy nie są zobowiązani do ponoszenia ciężaru należnego podatku VAT. Konstrukcja i zasady rozliczenia VAT powodują bowiem, że podatek ponoszony jest przez ostatecznego nabywcę towarów. W podsumowaniu WSA stwierdził, że niedokonanie we właściwym czasie rejestracji, na potrzeby dostaw i nabyć wewnątrzwspólnotowych nie może prowadzić do pozbawienia jej prawa do stosowania stawki 0%.

Ponadto Wnioskodawca poinformował, że dostawy wewnątrzwspólnotowe w zasadzie nie wchodziły w normalny zakres działalności Spółki. W roku podatkowym 2008 wystąpiły dwa razy w miesiącu listopadzie. Stąd przeoczenie polegające na niezłożeniu formularza VAT-R/UE. Fakt ten nie wpłynął na zobowiązania Spółki względem Skarbu Państwa. W dniu 03 kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wydał interpretację indywidualną nr IPPP2/443-156/09-4/KK, w której stanowisko Wnioskodawcy uznane zostało za nieprawidłowe. Na powyższą interpretację wniesiono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcie naruszenia prawa, w piśmie z dnia 30 kwietnia 2009r.

Nr IPPP2/443-156/09-5/KK Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie stwierdził podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W dniu 27 maja 2009r. (data wpływu 01 czerwca 2009r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem tut. organu, skargę na interpretację indywidualną z dnia 03 kwietnia 2009r., Nr IPPP2/443-156/09-4/KK. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2010r. sygn. akt III SA/Wa 1120/09 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną i stwierdził, iż skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.

U. Nr 54, poz.535 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, - „Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, który zgłosił zamiar dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i został zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7”. Po zmianie dokonanej na mocy art. 1 pkt 10 lit. b) ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. Nr 209, poz. 1320) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako ustawa zmieniająca, przepis ten stanowi, że „Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7”. Należy podkreślić, że w obecnej treści z przepisu tego usunięto zapis, z którego wynikał obowiązek zgłoszenia przez podatnika, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT zamiaru dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Natomiast zgodnie z art. 97 ust. 12 ustawy w brzmieniu wcześniejszym - „W przypadku podatnika zarejestrowanego jako podatnik VAT UE, który w zgłoszeniu rejestracyjnym, o którym mowa w art. 96, nie zgłosił, iż zamierza rozpocząć dokonywanie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, podatnik ten jest zobowiązany do złożenia aktualizacji zgłoszenia rejestracyjnego, przed dniem dokonania takiej pierwszej dostawy”. Jednakże należy zauważyć, że przepis ten na podstawie art. 1 pkt 50 lit. c) ustawy zmieniającej, został uchylony z mocą od 1 grudnia 2008 r. Wskazane powyżej zmiany w ustawie o VAT mają znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii prawnej, która jest przedmiotem interpretacji.

Wykreślenie z treści przepisu art. 13 ust. 6 ustawy o VAT zapisu mówiącego o obowiązku zgłoszenia organowi zamiaru dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów należy interpretować, jako zmianę skutkującą tym, że obecnie za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów należy uznać także dostawę, wykonaną przez podatnika, który w momencie wykonania tej dostawy nie był zarejestrowany zgodnie z treścią art. 97 ust. 1 i 9 ustawy o VAT jako podatnik VAT UE i obowiązku rejestracji dopełnił po wykonaniu dostawy, a także spełnił pozostałe warunki do uznania dostawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Wniosek ten uzasadniony jest wykreśleniem z ustawy o VAT przepisu art. 97 ust. 12, który nakazywał podatnikom dokonanie aktualizacji zgłoszenia, o którym mowa w art. 96 ustawy o VAT przed dniem dokonania pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Z tych względów należy uznać, że obecna treść art. 13 ust. 6 ustawy o VAT nie uzasadnia stwierdzenia, że warunkiem uznania dostawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest spełnienie przez podatnika wymogu rejestracji podatkowej przed wykonaniem tej dostawy. Powyższe wynika także z uwagi na uregulowania zawarte w prawie wspólnotowym.

Podstawą do zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy z podatku, które w polskiej ustawie realizowane jest przez zastosowanie do takiej dostawy stawki 0% jest przepis art. 138 Dyrektywy 112, zgodnie z którym Państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.

ETS w swoich wyrokach wielokrotnie zajmował się wewnątrzwspólnotową dostawą towarów.

Trybunał wskazał, że czynność stanowiąca odpowiednik nabycia wewnątrzwspólnotowego, to znaczy dostawa wewnątrzwspólnotowa, jest zwolniona od podatku VAT, jeśli spełnia przesłanki określone w art. 28c część A lit. a) VI Dyrektywy (obecnie art. 138 ust. 1 Dyrektywy 112. W odróżnieniu od przesłanek określonych w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego przepis ten przewiduje, że w celu skorzystania ze zwolnienia z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej towary muszą być wysłane lub transportowane do „miejsca poza terytorium określonym w art. 3, lecz znajdującego się na obszarze Wspólnoty”, to znaczy że wysyłka lub transport muszą mieć miejsce pomiędzy państwem członkowskim stanowiącym część obszaru Wspólnoty, gdzie obowiązuje wspólny system podatku VAT, a innym tego rodzaju państwem.

Takie same wymogi zostały sformułowane w art. 138 ust. 1 Dyrektywy 112. Uznanie danej dostawy lub danego nabycia za czynności wewnątrzwspólnotowe musi być dokonywane na podstawie elementów obiektywnych, takich jak fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi.

Stąd też zdaniem ETS, art. 28a ust. 3 akapit pierwszy (obecnie art. 20 Dyrektywy 112) i art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy VI Dyrektywy ze względu na określenie „wysyłane” użyte w obu tych przepisach należy interpretować w ten sposób, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru następuje, a zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, i że w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy.

Zagadnienie wewnątrzwspólnotowej dostawy, w aspekcie wymogów formalnych stanowionych przez państwa członkowskie w związku ze zwolnieniem od podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, zostało rozwinięte przez ETS w wielu orzeczeniach. Trybunał wskazuje, że zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej w państwie członkowskim rozpoczęcia wewnątrzwspólnotowej wysyłki lub wewnątrzwspólnotowego transportu towarów, której odpowiada nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegające opodatkowaniu w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu, pozwala uniknąć podwójnego opodatkowania.

Odnosząc się zaś bezpośrednio to wymogów formalnych jakie mają spełniać podatnicy, aby uzyskać prawo do zwolnienia od podatku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ETS stwierdza, że żaden przepis Dyrektywy nie dotyczy tej kwestii bezpośrednio. Stwierdza jedynie, że do państw członkowskich należy określenie warunków, na jakich zwalniają one od podatku wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Dyrektywa VAT przyznaje państwom członkowskim możliwość wprowadzenia innych obowiązków, które uznają one za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku i unikania oszustw podatkowych.

Należy stwierdzić, że przepis krajowy, który w istocie uzależnia prawo do zwolnienia od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej od spełnienia obowiązków formalnych, nieuwzględniając wymogów merytorycznych, a w szczególności nie biorąc pod uwagę kwestii, czy zostały one spełnione, wykracza poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku. Czynności powinny być bowiem opodatkowane z uwzględnieniem ich obiektywnych cech.

Natomiast jeśli chodzi o ustalanie wewnątrzwspólnotowego charakteru danej dostawy, to zgodnie z orzecznictwem Trybunału, jeśli dostawa spełnia przesłanki przewidziane w art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy VI Dyrektywy, to z tytułu takiej dostawy nie powstaje żaden obowiązek w zakresie podatku VAT. Jeżeli zatem fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny, to należy uznać, że zwolnienie od podatku VAT zostaje przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne.

Inaczej byłoby jedynie w przypadku, gdyby naruszenie tych wymogów formalnych uniemożliwiło przedstawienie przekonywującego dowodu spełnienia przesłanek merytorycznych. W świetle tego oczywistym jest, że warunki stosowania zwolnienia podatkowego przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (w Polsce stawki 0%) określa ustawodawstwo wewnętrzne państw Wspólnoty, lecz warunki te nie mogą wykraczać poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku, zwłaszcza gdy fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny.

Sformułowanie w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT warunku zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w postaci wskazania na fakturze dokumentującej tę dostawę numeru identyfikacyjnego dostawcy nadanego mu dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych różniącego się od numeru tego podatnika wykorzystywanego w transakcjach krajowych prefiksem PL narusza zasadę opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Uzależnienie przez ustawodawcę w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT uznania dostawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów od legitymowania się przez podatnika numerem VAT UE, niezależnie od merytorycznych warunków wykonania tej dostawy, narusza zasadę proporcjonalności prawa wspólnotowego. Należy przy tym zwrócić uwagę na to, że w stanie faktycznym występującym w niniejszej sprawie podatnik mimo braku numeru VAT UE przedmiotowe transakcje wykazał w deklaracji VAT jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, a zatem istnieje możliwość zweryfikowania tych transakcji przez organ podatkowy, który z treści deklaracji może ustalić, że podatnik ten deklaruje wykonywanie tych czynności.

Ponadto podatnik ten posługuje się numerem NIP nadanym mu dla potrzeb transakcji krajowych zatem spełniony został wymóg identyfikacji podatnika o którym mowa w art. 214 ust. 1 lit a) Dyrektywy 112. W przypadku konieczności zweryfikowania tego podatnika oraz transakcji dokonanych z jego udziałem przez zagraniczne organy podatkowe weryfikacja ta jest możliwa poprzez zwrócenie się do polskich organów podatkowych, które mogą potwierdzić, że dostawy zostały dokonane przez podmiot będący polskim podatnikiem VAT, a zatem mogą być uznane w kraju nabywcy za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Z treści art. 138 ust. 1 Dyrektywy wynika, że do uznania dostawy, która wystąpiła w rzeczywistości za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, konieczne jest ażeby dostawca był podatnikiem podatku VAT oraz, żeby odbiorca także był takim podatnikiem. Jest to warunek materialnoprawny. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie warunki te spełniono. Tylko w takim układzie możliwe jest zwolnienie dostawy wewnątrzwspólnotowej z podatku w państwie rozpoczęcia dostawy, gdyż zostanie ona opodatkowana w państwie, w którym nastąpi ostateczna konsumpcja przedmiotu dostawy tj. najprawdopodobniej w państwie, z którego pochodzi nabywca.

Prowadzi to do wniosku, że specjalna dodatkowa rejestracja podatkowa zarejestrowanego podatnika dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, która jest przedmiotem niniejszej sprawy, ma charakter czysto formalny. Wymóg ten jako wymóg formalny nie może przesądzać w niniejszej sprawie o pozbawieniu podatnika, który spełnił warunki materialne do uznania dostawy za dostawę wewnątrzwspólnotową, prawa do zastosowania stawki 0%, gdyż godziłoby to w zasady opodatkowania podatkiem VAT.

Przyjęcie tego rodzaju „sankcji” za obowiązującą naruszałoby zasadę proporcjonalności, gdyż uzyskany skutek w postaci pozbawienia podatnika prawa stosowania stawki 0%, byłby niewspółmiernie dolegliwy w stosunku do potrzeby zapewnienia realizacji celów wskazanych w art. 216 Dyrektywy 112. Przepis art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w zakresie w jakim pozbawia zarejestrowanego podatnika prawa do zastosowania stawki 0% w stosunku do dokonanych przez niego dostaw wewnątrzwspólnotowych, z tego tylko powodu że podatnik ten nie uzyskał numeru VAT UE, jest niezgodny z art. 138 ust. 1 Dyrektywy 112. Stosując bezpośrednio przepis art. 138 ust. 1 Dyrektywy 112 należy stwierdzić, że Wnioskodawca w niniejszej sprawie ma prawo do zastosowania stawki 0% ponieważ spełnił wszystkie określone prawem warunki materialne do uznania wykonanej przez nią dostawy za dostawę wewnątrzwspólnotową.

W dniu 25.06.2010r. do tut. organu wpłynął prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2010r. sygn. akt III SA/Wa 1120/09 uchylający ww. interpretację, w którym Sąd poparł stanowisko Spółki przedstawione w ww. wniosku. W świetle obowiązującego stanu prawnego, biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1120/09 - stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.

52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.