INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 4 grudnia 2008r.
(data wpływu 5 grudnia 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego na fakturach zakupu części i paliwa do samochodów będących towarami handlowymi – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 grudnia 2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego na fakturach zakupu części i paliwa do samochodów będących towarami handlowymi.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest płatnikiem podatku VAT. Prowadzi działalność gospodarczą – Handel Używanymi Samochodami, zarówno krajowymi jak i sprowadzonymi z krajów Unii. Wnioskodawca rozlicza się na zasadach ogólnych. Przedmiotowe auta są towarem handlowym dla Wnioskodawcy. Do samochodów tych Wnioskodawca kupuje części zamienne i paliwo, które wykorzystywane jest dla potrzeb poruszania się nimi w zakresie: przyjazd z zagranicy lub z kraju, wyjazd na przegląd zerowy, wyjazd na giełdy samochodowe, oraz do jazd próbnych z zainteresowanym zakupem klientem.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawca może odliczać VAT – naliczony na fakturach zakupu części i paliwa? Zdaniem Wnioskodawcy, może on odliczać VAT naliczony na fakturach z paliwem, ponieważ Wnioskodawca jest podatnikiem – płatnikiem VAT, paliwo to jest przeznaczone do towaru handlowego Wnioskodawcy i zakupy te są ściśle związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm., ostatnia zmiana Dz. U. z 2008r. Nr 209, poz. 1320), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zawarta w powyższym przepisie zasada jest zasadą ogólną, od której ustawodawca przewidział jednak pewne wyjątki. Takimi wyjątkami dotyczącymi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego są przepisy art. 86 ust. 3 i art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.
Przepis art. 86 ust. 3 cyt. ustawy stanowi, iż w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.
W myśl art. 86 ust. 4 ustawy, przepis ust. 3 nie dotyczy: pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy; pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
Natomiast stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3. Analiza przepisu art. 86 ust. 4 jednoznacznie wskazuje, że przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy określonych kategorii pojazdów samochodowych, tj. pojazdów wymienionych w art. 86 ust. 4 pkt 1-6 cyt. ustawy oraz w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a i art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b cyt. ustawy, tj. gdy odsprzedaż tych samochodów jest przedmiotem prowadzonej przez podatnika działalności oraz gdy samochody te są oddawane w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
We wniosku wskazano, iż Wnioskodawca jest płatnikiem podatku VAT. Prowadzi działalność gospodarczą – Handel Używanymi Samochodami, zarówno krajowymi jak i sprowadzonymi z krajów Unii. Wnioskodawca rozlicza się na zasadach ogólnych. Przedmiotowe auta są towarem handlowym dla Wnioskodawcy. Do samochodów tych Wnioskodawca kupuje części zamienne i paliwo, które wykorzystywane jest dla potrzeb poruszania się nimi w zakresie: przyjazd z zagranicy lub z kraju, wyjazd na przegląd zerowy, wyjazd na giełdy samochodowe, oraz do jazd próbnych z zainteresowanym zakupem klientem.
Mając zatem na uwadze przywołane powyżej przepisy prawa należy stwierdzić, iż o ile samochody, o których mowa we wniosku, faktycznie stanowią u Wnioskodawcy towar handlowy, wówczas Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT dokumentujących zakup paliwa do tych samochodów. Z przywołanego wyżej art. 86 ust. 1 ustawy o VAT wynika, iż prawo do odzyskania podatku naliczonego przysługuje wyłącznie zarejestrowanym i czynnym podatnikom podatku VAT, w przypadku gdy nabywane przez nich towary służą do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.
Przytoczone wyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wiążą prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi podatnika, tzn. takimi które generują podatek należny. Jednocześnie uprawnienie takie nie przysługuje w sytuacji, jeżeli nabyte towary i usługi nie są w ogóle wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych. Natomiast gdy zakupione towary i usługi są wykorzystywane zarówno do czynności opodatkowanych jak i czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi, to prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje jedynie w zakresie w jakim związane są z pierwszym z powyższych rodzajów czynności.
Istnienie bezpośredniego związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, poz. 1 ze zm.). Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie ETS.
Jeżeli zatem wydatki poniesione na zakup części zamiennych w celu przywrócenia stanu technicznego i użytkowego samochodów, służą sprzedaży opodatkowanej, to Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących przedmiotowe wydatki. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji, tj. według stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 grudnia 2008r.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.