INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 13 lutego 2012r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Warszawie 26 marca 2012 r., data wpływu do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku 29 marca 2012r.), uzupełnione w dniu 13 czerwca 2012r.
(data wpływu 15 czerwca 2012r.) w odpowiedzi na wezwanie nr IPPP2/443-327/12-2/MM z dnia 29 maja 2012r. (skutecznie doręczonym w dniu 6 czerwca 2012r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT wpłacanych składek członkowskich – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 26 marca 2012r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT wpłacanych składek członkowskich, zastosowania zwolnienia dla świadczonych usług szkoleniowych oraz zwolnienia organizowanych zjazdów, konferencji, posiedzeń i seminariów. Przedmiotowy wniosek zawierał braki w przedstawionych stanie faktycznym oraz braki formalne. W związku z czym tut. Organ podatkowy pismem z dnia 29 maja 2012r. znak IPPP2/443-327/12-2/MM wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o powyższe braki.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Instytut (dalej „Instytut” lub „Stowarzyszenie”) jest stowarzyszeniem działającym na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach oraz statutu. Instytut zrzesza przede wszystkim certyfikowanych psychoterapeutów i kandydatów na nich.
Celami działania Stowarzyszenia są: Rozwój wiedzy w zakresie analitycznej psychoterapii grupowej; Podnoszenie poziomu naukowego i kwalifikacji zawodowych analityków grupowych; Propagowanie wiedzy dotyczącej metod analizy grupowej; Wprowadzenie metod analizy grupowej do praktyki klinicznej; Nadzór nad przestrzeganiem zasad w stosowaniu wiedzy dotyczącej analizy grupowej przez członków Instytutu.
Wskazane powyżej cele Instytut realizuje poprzez: Organizowanie zjazdów, konferencji, posiedzeń i seminariów naukowych; Organizowanie szkoleń dla członków Instytutu i osób zainteresowanych; Wydawanie zgodnie z obowiązującymi przepisami, licencji członkom Instytutu zezwalającej na prowadzenie analitycznej grupowej praktyki na terenie Rzeczypospolitej Polskiej; Współpraca z innymi organizacjami i instytucjami zajmującymi się szeroko rozumianym zdrowiem psychicznym i rozwojem osobowości; Utrzymywanie kontaktów z zagranicznymi organizacjami o tym samym lub podobnym profilu działania.
W ramach Instytutu wyróżnić można następujące rodzaje członków: zwyczajnych nadzwyczajnych wspierających honorowych kandydatów Członek zwyczajny to osoba fizyczna, która nie tylko ukończyła szkolenie w analizie grupowej potwierdzone przyznaniem Certyfikatu Analityka Grupowego i jej aplikacja uzyskała akceptację zarządu Instytutu, ale również która ponadto posługuje się w praktyce zawodowej metodą analizy grupowej oraz działa na rzecz rozwoju analizy grupowej oraz jej zastosowania w praktyce zawodowej. Członkiem nadzwyczajnym może być osoba fizyczna, która uzyskała wyszkolenie w różnych formach analitycznej psychoterapii i jej aplikacja uzyskała akceptację zarządu Instytutu.
Członek wspierający Instytut to z kolei osoba fizyczna lub prawna działająca na rzecz rozwoju analizy grupowej, która zadeklaruje stałą składkę członkowską na cele Instytutu i jej aplikacja uzyska akceptację zarządu. Członkiem honorowym może zostać osoba fizyczna szczególnie zasłużona dla instytutu i dla rozwoju analizy grupowej na wniosek członka zwyczajnego, jeżeli ten wniosek zostanie zatwierdzony przez ciało Stowarzyszenia - walne zebranie. Ostatnią grupę członków — członków kandydatów tworzą osoby fizyczne, które zostały zakwalifikowane przez komisję szkoleniową i podjęły szkolenie w analizie grupowej, a ich aplikacja została przyjęta przez zarząd.
Wszystkie grupy członków Stowarzyszenia, poza członkami honorowymi, mocą statutu są zobowiązane do regularnego opłacania składek członkowskich, które są przeznaczane na jego działalność statutową. Składki członkowskie pokrywają tylko niewielki procent ogółu kosztów działalności statutowej Instytutu. Pozostała część finansowana jest z innych przychodów określonych w statucie. Jak już wyżej wskazano, cele działania Stowarzyszenia realizowane są m. in. przez organizowanie szkoleń zarówno dla osób zainteresowanych, jak i dla członków Instytutu.
Najważniejszym szkoleniem, jakie realizuje Instytut, jest to prowadzące do uzyskania licencji psychoterapeuty (dalej „Szkolenie”), które w Stowarzyszeniu określa się także jako „studia podyplomowe”. Szkolenie jest przeznaczone dla psychologów, lekarzy, i innych osób z wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim, które chcą pracować w zawodzie psychoterapeuty. Zgodnie z regulaminem Szkolenia, o zostanie przyjętym może się starać przede wszystkim osoba, posiadająca wyższe wykształcenie medyczne lub psychologiczne, a osoby legitymujące się innym rodzajem wyższego wykształcenia (lub studenci ostatniego roku studiów medycyny lub psychologii), tylko „w szczególnych przypadkach”.
Oczekuje się, że w momencie rozpoczynania szkolenia jego uczestnicy dysponują już pewnym doświadczeniem w pracy zawodowej w placówkach medycznych, placówkach nastawionych na opiekę socjalną, profilaktykę społeczną i ochronę zdrowia, lub planują rozpoczęcie pracy (lub stażu) w tego typu placówkach. Szkolenie trwa 4 lata i jego przebieg jest następujący: Pierwszy rok szkolenia obejmuje przewidziane programem wykłady i seminaria teoretyczne oraz seminarium kliniczne poświęcone pracy z indywidualnym pacjentem. Opinie o szkolącym się z seminariów teoretycznych i klinicznych przekazywane są opiekunowi naukowemu.
Brak pozytywnej opinii z seminarium klinicznego poświęconego pracy z indywidualnym pacjentem powoduje konieczność jego kontynuacji aż do uzyskania pozytywnej opinii lub podjęcie superwizji indywidualnej lub grupowej (w 3-osobowych grupach) u superwizora Instytutu, którego pozytywna rekomendacja pozwala ubiegać się o dopuszczenie do prowadzenia grupy szkoleniowej. Drugi rok szkolenia oprócz wykładów i seminariów teoretycznych obejmuje seminarium kliniczne poświęcone pracy z grupami. Po zaliczeniu przewidzianych programem obligatoryjnych zajęć wykładowych i seminaryjnych oraz stażu, szkolący się zwraca się do komisji szkoleniowej z prośbą o zezwolenie na prowadzenie grupy szkoleniowej.
Opinie z seminariów teoretycznych i klinicznych oraz opinią ze stażu stanowią dla komisji szkoleniowej materiał do dyskusji nad dopuszczeniem szkolącego się do tworzenia grupy szkoleniowej. Komisja może odmówić zgody na prowadzenie własnej grupy szkoleniowej przez szkolącego. Odmowa taka przekazywana jest szkolącemu się przez opiekuna naukowego wraz z warunkami, jakie zdaniem komisji szkoleniowej powinien on spełnić, aby ponownie ubiegać się o zgodę na prowadzenie własnej grupy szkoleniowej.
W trzecim i czwartym roku szkolenia oprócz wykładów i seminariów teoretycznych szkolący się kontynuuje superwizję długoterminowej terapii indywidualnej oraz rozpoczyna kwalifikacje i prowadzenie własnej grupy szkoleniowej. Po przeprowadzeniu 50 sesji własnej grupy szkoleniowej szkolący się jest zobowiązany do napisania i przedstawienia superwizorowi pracy cząstkowej opisującej procedurę kwalifikacyjną oraz wstępną fazę procesu w prowadzonej przez siebie grupie szkoleniowej. Procedura zaliczenia pracy cząstkowej jest płatna. Szkolenie kończy się kolokwium, na które składa się recenzja pracy teoretyczno-klinicznej oraz egzamin końcowy.
Koszty Szkolenia pokrywają sami uczestnicy, co oznacza, że fakt opłacania również przez członków kandydatów składek członkowskich nie wiąże się ze świadczeniem ze strony Stowarzyszenia na ich rzecz, w szczególności w postaci Szkolenia. Końcowo Instytut pragnie wskazać, że: jako podmiot działający na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. o stowarzyszeniach, nie dąży do uzyskania zarobku; do dnia 31 grudnia 2010 r., na potrzeby PKWiU z 1997 r. Instytut klasyfikował Szkolenie do grupowania 80.42 — usługi szkół języków obcych, kształcenia ustawicznego dorosłych i pozostałych form kształcenia, gdzie indziej niesklasyfikowanych.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy składki członkowskie uiszczane na rzecz Instytutu mieszczą się w przedmiotowym zakresie opodatkowania ustawą o VAT? Zdaniem Wnioskodawcy składki członkowskie opłacane na jego rzecz nie mieszczą się w przedmiotowym zakresie opodatkowania ustawą o VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT ustawodawca posługuje się pojęciem „odpłatne świadczenie usług”. Nieodpłatne świadczenie usług, które jest opodatkowane VAT, stanowi wyjątek, a nie regułę.
Potwierdził to również Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80 (Staatssecretaris van Financien przeciwko Cooperative Aadappelenbewaarplaats GA orzekając, że aby świadczenie usług mogło podlegać opodatkowaniu, musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym wynagrodzeniem.
W bogatym orzecznictwie Trybunału istnieją również orzeczenia odnoszące się bezpośrednio do kwestii braku opodatkowania VAT w przypadku składek członkowskich, przykładowo rozstrzygnięcie ETS z dnia 8 marca 1986 r. w sprawie C-102/86 (Apple and Pear Development Council v Commissioners of Customs nd Excise), w którym Trybunał uznał, że obowiązkowe składki uiszczane przez członków zrzeszenia, jeżeli przeznaczane są na dowolne cele statutowe, a członkowie nie mają wpływu na ich przeznaczenie, nie są uznawane za wynagrodzenie.
W przywołanym orzeczeniu Trybunał zaznaczył, że działania organizacji przynoszą korzyść ogółowi członków, jednakże brak jest bezpośredniego związku między wpłacaną kwotą a uzyskanym świadczeniem. Zdaniem ETS nie można zatem uznać, że pobierane opłaty stanowią wynagrodzenie za wykonaną usługę. Za powyższym w opinii Trybunału przemawia również fakt, że nie istnieje jakakolwiek relacja pomiędzy poziomem korzyści, który indywidualni członkowie uzyskują z usług świadczonych przez stowarzyszenie, a kwotą obowiązkowych opłat jakie są zobowiązani zapłacić.
Podsumowując Trybunał stwierdził, że obowiązkowe opłaty rodzajowe nałożone na członków nie stanowią wynagrodzenia pozostającego w bezpośrednim związku z korzyściami osiąganymi przez poszczególnych członków w wyniku wykonywania swoich funkcji przez stowarzyszenie, co doprowadziło do konstatacji, że w takich okolicznościach uiszczanie składek nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług w rozumieniu art. 2(1) VI Dyrektywy. Powyższe tezy ETS odniesione do sytuacji Instytutu skutkować powinny uznaniem, że otrzymywane przezeń składki członkowskie nie stanowią wynagrodzenia za jakąkolwiek usługę świadczoną na rzecz członków.
Brak jest bowiem wyraźnego związku z jednej strony pomiędzy płaconymi składkami, a z drugiej - świadczeniem Stowarzyszenia. Składki członkowskie uiszczane są z powodu przynależności danej grupy osób do instytutu, a nie w efekcie uzyskania jakiegoś świadczenia. Konkluzja taka jest tym bardziej zasadna, jeśli uwzględni się fakt, że Stowarzyszenie nie zostało powołane do realizacji jednego lub kilku partykularnych celów, w ramach których wyłącznymi beneficjentami są członkowie, ale wręcz przeciwnie. Zostało ono zawiązane przede wszystkim z intencją popularyzowania psychoterapii grupowej jako narzędzia używanego w praktyce zawodowej.
Opłacania składek nie można również wiązać ze Szkoleniem, ponieważ za uczestnictwo w nim przewidziane jest osobne wynagrodzenie. Reasumując, skoro: brak jest bezpośredniego związku pomiędzy płaconą składką a korzyściami jakie odnoszą członkowie z tytułu uczestnictwa w Stowarzyszeniu; brak jest również relacji pomiędzy poziomem korzyści członków a kwotą wpłacanych składek; składki mają charakter obowiązkowy - nie podlegają one opodatkowaniu VAT, ponieważ nie mieszczą się one w przedmiotowym zakresie opodatkowania tym podatkiem.
Na potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska Stowarzyszenie pragnie zwrócić uwagę tut. organu na interpretację Dyrektora izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2010 r., znak ILPP1/443-298/10-4/Al, a także na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 26 sierpnia 2011 r., znak IBPP1/443-853/11/LSz. W ostatniej z powołanych Interpretacji organ wprost wskazuje: „W przedmiotowej sprawie kluczowym jest jednakże rozstrzygnięcie czy pomiędzy Stowarzyszeniem a jego członkami dochodzi w ogóle do świadczenia usług i czy składka wnoszona przez członków stanowi wynagrodzenie za jakąkolwiek usługę.
Z orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE, m.in. w sprawie G-16/93 Tolsma wynika, że aby określone świadczenie mogło być uznane za opodatkowaną usługę musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem, a należnym wynagrodzeniem. A zatem korzyści wynikające z wykonywanych przez usługodawcę zadań muszą mieć bezpośredni związek z usługobiorcą, w sytuacji zaś, gdy taki związek nie istnieje, nie można uznać takich czynności za usługi opodatkowane podatkiem VAT. Przede wszystkim wskazać należy, że pomiędzy otrzymaną zapłatą a wykonanymi świadczeniami powinien istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
Uwzględniając powyższe, jak również stanowisko Trybunału zaprezentowane w sprawie 102/86 Apple and Pear Development, zgodnie z którym korzyści wynikające z wykonywanych przez usługodawcę zadań muszą mieć bezpośredni związek z usługobiorcą zaś w sytuacji, gdy taki związek nie istnieje (np. związek ma wyłącznie charakter pośredni, bo usługobiorcą jest cała branża a nie konkretny plantator), nie można uznać takich czynności za usługi opodatkowane podatkiem VAT, stwierdzić należy, że co do zasady nie jest wynagrodzeniem w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług płatność (składka członkowska), która dokonywana jest jedynie w związku z przynależnością do określonej organizacji.
Szczególnie gdy, jak w ostatnim z powołanych wyroków, organizacja ma dowolność co do przeznaczenia otrzymanych środków, zaś jej członkowie nie mają bezpośredniego wpływu na ich spożytkowanie. W tym bowiem przypadku nie można uznać, że składka członkowska ma charakter zapłaty za usługę, bowiem brak było bezpośredniego związku pomiędzy płatnością a korzyściami jakie osiągają poszczególni jej członkowie. W ocenie organu powyższe rozważania nie mogą być jednak, co do zasady, stosowane wobec wszystkiego rodzaju składek członkowskich.
Jeżeli bowiem określona organizacja została utworzona także w celu wykonywania na rzecz swoich członków jednego, czy też kilku konkretnych świadczeń, to w tym przypadku składkę na jej rzecz można potraktować jako zapłatę za określone świadczenie (usługę).
W świetle powyższego w przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że jeśli Wnioskodawca dokonuje wydzielenia składek na część, która stanowi zapłatę za realizację usług radio-taxi oraz na część przeznaczoną na utrzymanie Stowarzyszenia i jego bieżącą działalność, która to część nie jest odpłatnością za jakąkolwiek dostawę towarów czy świadczenie usług na rzecz członków Stowarzyszenia, to ta część składek w ogóle nie podlega opodatkowaniu, tj. pozostaje poza zakresem obowiązywania ustawy o VAT.” W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z powyższych przepisów wynika, iż żeby uznać dane świadczenie za czynność opodatkowaną na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług musi być to świadczenie odpłatne, musi istnieć konkretny podmiot, beneficjent, który ponosi z wyświadczenia usługi korzyść, nawet potencjalną. W myśl art. 2 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. o stowarzyszeniach (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych. Stowarzyszenie opiera swoją działalność na pracy społecznej członków; do prowadzenia swych spraw może zatrudniać pracowników.
W świetle art. 34 ustawy stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach. Dochód z działalności gospodarczej stowarzyszenia służy realizacji celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między jego członków, Działalność statutowa i gospodarcza stowarzyszenia stanowią zatem odrębne rodzaje działalności na gruncie prawa o stowarzyszeniach. Działalność gospodarcza o celach zarobkowych nie może być celem statutowym stowarzyszenia, może być tylko działalnością uboczną, jako jedno ze źródeł dochodów służących realizacji celów statutowych.
Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest stowarzyszeniem działającym na podstawie ustawy prawo o stowarzyszeniach oraz statutu. Zainteresowany zrzesza przede wszystkim certyfikowanych psychoterapeutów oraz kandydatów na nich. Celem Wnioskodawcy jest rozwój wiedzy w zakresie analitycznej psychoterapii grupowej; podnoszenie poziomu naukowego i kwalifikacji zawodowych analityków grupowych; propagowanie wiedzy dotyczącej metod analizy grupowej; wprowadzenie metod analizy grupowej do praktyki klinicznej; nadzór nad przestrzeganiem zasad w stosowaniu wiedzy dotyczącej analizy grupowej przez członków Instytutu.
Wnioskodawca zrzesza członków zwyczajnych, nadzwyczajnych, wspierających, honorowych oraz kandydatów. Wszystkie grupy członków Stowarzyszenia, poza członkami honorowymi, mocą statutu są zobowiązane do regularnego opłacania składek członkowskich, które są przeznaczane na jego działalność statutową. Składki członkowskie pokrywają tylko niewielki procent ogółu kosztów działalności statutowej Instytutu. Pozostała część finansowana jest z innych przychodów określonych w statucie. Zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy składki członkowskie uiszczane są z powodu przynależności danej grupy osób do Stowarzyszenia.
Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do tego, czy składki członkowskie uiszczane na rzecz Wnioskodawcy mieszczą się w zakresie opodatkowania podatkiem VAT. Aby odpowiedzieć na zadane we wniosku pytanie należy ustalić, czy otrzymane przez Wnioskodawcę kwoty na podstawie składek członkowskich można zakwalifikować jako wynagrodzenie za świadczenie usług tudzież dostawę towarów. Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Mając powyższe na uwadze, aby ustalić zasady opodatkowania danej czynności dokonywanej w zamian za opłatę, niezbędne jest rozstrzygnięcie, czy czynności te skutkują uzyskaniem bezpośrednich korzyści przez wypłacającego. Otrzymywanych przez Wnioskodawcę należności z tytułu składek członkowskich nie można uznać za wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług, gdyż nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczącym usługę, a otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniem.
Wynagrodzenie powinno mieć charakter wzajemny i ekwiwalentny, tzn. powinna istnieć bezpośrednia i jasno zindywidualizowana relacja pomiędzy podmiotami tego stosunku zobowiązaniowego. Ponadto otrzymywane przez Wnioskodawcę składki członkowskie nie mogą być uznane za dostawę towarów, bowiem w wyniku ich uiszczenia nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzeniami jak właściciel. Należności powyższe pokrywają niewielki procent ogółu kosztów działalności statutowej Instytutu.
Z powyższego wynika zatem, że Wnioskodawca uzyskując obrót z tytułu składek członkowskich nie świadczy odpłatnych usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz nie dokonuje odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, zatem nie wykonuje czynności opodatkowanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w tak przedstawionym stanie faktycznym należało uznać za prawidłowe. Końcowo tut.
Organ podatkowy informuje, że w zakresie zastosowania właściwej stawki VAT na organizację i przeprowadzenie szkoleń zarówno do 31 grudnia 2010, jak i po 1 stycznia 2011r., jak również na organizację i przeprowadzenie zjazdów, konferencji, posiedzeń i seminariów naukowych, zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.