INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony - przedstawione we wniosku z dnia 6 kwietnia 2014 r. (data wpływu 2 maja 2014 r.), uzupełnionym pismem Strony z dnia 9 czerwca 2014 r. (data wpływu 11 czerwca 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku proporcjonalnego odliczenia podatku VAT - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 2 maja 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku proporcjonalnego odliczenia podatku VAT. Wniosek został uzupełniony przez Stronę pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. (data wpływu 11 czerwca 2014 r.) We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Spółka z o.o. (dalej: Spółka) posiada szereg nieruchomości, położonych na obszarze całej Polski, w związku z którymi świadczy usługi obejmujące nocleg wraz z wyżywieniem, a także usługi najmu.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka w całości dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Spółka nabywa towary i usługi, które są związane zarówno z poszczególnymi nieruchomościami, jak również te, które służą prowadzeniu całego przedsiębiorstwa, jak np. koszty związane z obsługą zarządu. Decyzją Spółki jedna z nieruchomości - stanowiąca odrębny ośrodek wczasowy przeznaczona została do sprzedaży, która - zdaniem Spółki - podlegać będzie zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
W momencie przeznaczenia ww. nieruchomości do sprzedaży, Spółka zaprzestała odliczania podatku od towarów i usług wynikającego z faktur dokumentujących wydatki poniesione w bezpośrednim związku z tą nieruchomością, tj. w szczególności: wydatków geodezyjnych, wydatków związanych z wyceną nieruchomości, wydatków związanych z przygotowaniem oferty sprzedaży oraz postępowania przetargowego. Ze względu na niemożliwość przyporządkowania kosztów ogólnych zarządu ponoszonych przez Centralę Spółki bezpośrednio do nieruchomości, której sprzedaż jest planowana, Spółka nie zaprzestała odliczania podatku naliczonego związanego z wydatkami ponoszonymi na poziomie centrali Spółki.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w sytuacji, gdy Spółka nabywa towary i usługi związane z działalnością całego przedsiębiorstwa i nie jest w stanie wyodrębnić kwot podatku naliczonego związanych z działalnością opodatkowaną, powinna odliczać podatek VAT proporcjonalnie, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług? Stanowisko Wnioskodawcy: W ocenie Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki do zastosowania proporcjonalnego odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z dokonaniem transakcji zwolnionej od opodatkowania podatkiem od towarów i usług polegającej na sprzedaży nieruchomości.
W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
W konsekwencji, w przypadku dokonywania czynności zwolnionych bądź wyłączonych z opodatkowania - prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w powyższym przepisie, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT.
Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności - w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego ustalana jest proporcja - w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Spółka, co do zasady, dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem VAT, jednakże planuje zbyć nieruchomość podlegającą zwolnieniu, tym samym nabywca nie będzie miał prawa do odliczenia podatku od towarów i usług.
W związku z tym, że ponosi ona wydatki związane z funkcjonowaniem całego przedsiębiorstwa, których nie jest w stanie przypisać do konkretnej czynności (podlegającej opodatkowaniu lub nie) - w takiej sytuacji, co do zasady, powinna zastosować proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT. Niemniej jednak zauważyć należy, że Spółka nie dokonuje odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych ze zbywaną nieruchomością, co oznacza, że taki nieodliczalny podatek naliczony jest bezpośrednio przez Spółkę przyporządkowywany do planowanej transakcji, która - zgodnie z założeniami Spółki - podlegać będzie zwolnieniu od opodatkowania.
Z kolei, w wypadku podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z kosztami ogólnego zarządu Spółki, nie są one bezpośrednio związane z obrotem Spółki z tytułu - zwolnionej z opodatkowania podatkiem od towarów i usług - transakcji sprzedaży nieruchomości i nie mogą zostać wyodrębnione i przypisane do konkretnej transakcji sprzedaży. Koszty te byłyby przez Spółkę ponoszone niezależnie od planowanej transakcji i niezależnie od statusu tejże transakcji w kontekście zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
W związku z tym, Spółka stoi na stanowisku, że w tak przedstawionym stanie faktycznym - w przypadku kosztów ponoszonych niezależnie od planowanej transakcji oraz niezależnie od jej statusu w kontekście zwolnienia od opodatkowania VAT - nie ma obowiązku stosowania proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Zatem odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika.
Wskazana zasada wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku świadczenia czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, to zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. W myśl natomiast art. 90 ust. 3 ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
W świetle art. 90 ust. 4 ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 3 określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Z konstrukcji cytowanych wyżej przepisów wynika, że obowiązkiem podatnika w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi wydatki te są związane.
Natomiast zasada proporcjonalnego odliczania podatku ma zastosowanie do tej kategorii zakupów, których nie da się jednoznacznie przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży, czyli do zakupów kwalifikowanych jako „zakupy związane ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną”. Ponadto, w świetle powołanych wyżej regulacji prawnych należy stwierdzić, że czynności pozostające poza zakresem działania ustawy nie mają wpływu na ustalenie proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, bowiem nie stanowią obrotu w rozumieniu ustawy.
Proporcja wyliczana jest jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Zatem, w liczniku tak ustalonej proporcji uwzględnia się obrót z czynności, w związku z którymi przysługuje podatnikowi prawo do obniżenia podatku należnego, tzn. wartości transakcji, od których – zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy – przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.
W mianowniku natomiast uwzględnia się całkowity obrót uzyskany z czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (czyli kwoty z licznika) oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje to prawo, a więc czynności zwolnionych od podatku (czynności niepodlegające opodatkowaniu nie są w ogóle objęte zakresem ustawy o podatku od towarów i usług, tak więc nie uwzględnia się ich w proporcji).
Stosownie do art. 90 ust. 5 ustawy, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.
Zatem, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z: dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika, powyższe środki trwałe muszą być używane przez podatnika na potrzeby jego działalności. W tym miejscu należy wyjaśnić, że za „używanie”, nie można uznać posiadania towaru, któremu nie towarzyszy faktyczne jego wykorzystywanie. Nie jest zatem wystarczające samo tylko posiadanie danego towaru.
Tak więc „użytkownikiem” w rozumieniu art. 90 ust. 5 ustawy jest jedynie taki właściciel, który do momentu sprzedaży korzysta z towaru w ten sposób, że faktycznie go używa, a nie tylko pobiera z tego towaru pożytki cywilne i inne dochody. Zatem, środek trwały oddany w najem, dzierżawę lub w użytkowanie wieczyste nie spełnia ww. warunku. Z kolei na mocy art. 90 ust. 6 ustawy, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości lub usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 37-41, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie.
Wskazać należy, że ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia „sporadycznie”. Według internetowego słownika wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego – „sporadyczny” to zdarzający się, występujący czasami, nieregularnie, nieczęsto, przypadkowo, trafiający się tu i ówdzie, pojedynczo. Również słowo „sporadyczny” definiowane jest jako „występujący rzadko, nieregularnie” według Słownika Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN SA, strona internetowa – www.sjp.pwn.pl). Zatem, sporadyczność oznacza występowanie danych zdarzeń w sposób incydentalny, lecz nie wyklucza ich powtarzalności.
Jednakże powtarzalność nie może przerodzić się w stały element prowadzonej działalności. Zatem transakcje sporadyczne to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem działalności. Tak więc, aby ocenić czy dana czynność może być uznana za sporadyczną należy wziąć pod uwagę nie tylko częstotliwość jej wykonywania, ale także to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności jednostki. Należy przy tym również zaznaczyć, że przepisy unijnych dyrektyw w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (tj.
VI Dyrektywy oraz Dyrektywy 2006/112/WE, która z dniem 1 stycznia 2007 r. zastąpiła VI Dyrektywę) także nie precyzują, co należy rozumieć przez „sporadyczne (incydentalne) wykonywanie czynności”. Przepisy Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika Języka Polskiego oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”.
Można zatem uznać, że użyte w unijnych dyrektywach w zakresie VAT pojęcie „incidental transactions” powinno być rozumiane szerzej, niż użyte w polskiej ustawie o VAT określenie „czynności dokonywane sporadycznie”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.
Ponadto, interpretując termin „sporadyczny” należy odwołać się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise (C-306/94), TSUE dokonał interpretacji pojęcia incydentalności w kontekście wykonywania transakcji finansowych uznając, że transakcje uznawane za wykonywane w sposób incydentalny (sporadyczny) to te, które nie stanowią bezpośredniej, stałej i koniecznej konsekwencji działalności opodatkowanej. Na taką interpretację może również wskazywać orzeczenie z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01).
W orzeczeniu tym Trybunał za sporadyczne uznał te transakcje finansowe, których realizacja angażuje niewielką ilość towarów lub usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (które to towary i usługi stanowią aktywa podatnika), a skala przychodów może być wskazówką, czy rzeczywiście transakcje mają charakter sporadyczny. W gruncie rzeczy, TSUE orzekając każdorazowo w innej sprawie, odnosi się do indywidualnych przypadków, formułując zasady, które trudno oceniać jednoznacznie (rzadkość, nieregularność, brak nadmiernego zaangażowania środków, etc.), nie są to bowiem zanadto precyzyjne kryteria – stanowią raczej generalne wskazówki interpretacyjne.
Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych” (…) nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt odniesienia czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika. Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i zwolnione) rzutujących na zakres prawa do odliczania podatku naliczonego. (…)” .
Transakcje sporadyczne zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić czy dana czynność może być uznana za sporadyczną, należy wziąć pod uwagę nie tylko częstotliwość jej wykonywania, ale także to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli działalność finansowa stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze i sporadyczne. Także w komentarzu pod redakcją Jerzego Martini „Nowa ustawa o VAT. Komentarz” red.
Jerzy Martini, Difin 2004, str. 569 stwierdzono, że „Celem powyższych wyłączeń (art. 90 ust. 5 i 6 ustawy o VAT) jest, aby obliczony przez podatnika współczynnik jak najbliżej odzwierciedlał proporcje właściwe dla jego działalności gospodarczej. Sprzedaż środków trwałych, czy też incydentalne transakcje finansowe lub dotyczące nieruchomości zniekształciłyby wyliczony współczynnik, zaniżając typową dla prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej proporcję udziału sprzedaży opodatkowanej sprzedaży ogółem. Na współczynnik nie powinna zatem wpływać sprzedaż używanego samochodu osobowego, czy też używanej nieruchomości”.
Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy głównie usługi obejmujące nocleg wraz z wyżywieniem, a także usługi najmu w posiadanych nieruchomościach. W ramach działalności Spółka w całości dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz nabywa towary i usługi, które są związane zarówno z poszczególnymi nieruchomościami, jak również te, które służą prowadzeniu całego przedsiębiorstwa, jak np. koszty związane z obsługą zarządu.
W niedalekiej przyszłości Spółka planuje zbyć jedną z nieruchomości - położoną w Wadowicach - stanowiącą odrębny ośrodek wczasowy, która to sprzedaż będzie prawdopodobnie podlegać zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W momencie przeznaczenia ww. nieruchomości do sprzedaży, Spółka zaprzestała odliczania podatku od towarów i usług wynikającego z faktur dokumentujących wydatki poniesione w bezpośrednim związku z tą nieruchomością, tj. w szczególności: wydatków geodezyjnych, wydatków związanych z wyceną nieruchomości, wydatków związanych z przygotowaniem oferty sprzedaży oraz postępowania przetargowego.
W wypadku podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z kosztami ogólnego zarządu Spółki, nie są one bezpośrednio związane z obrotem Spółki z tytułu - zwolnionej z opodatkowania podatkiem od towarów i usług - transakcji sprzedaży nieruchomości i nie mogą zostać przypisane do tej konkretnej transakcji sprzedaży. Koszty te byłyby przez Spółkę ponoszone niezależnie od planowanej transakcji i niezależnie od statusu tejże transakcji w kontekście zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy tego, czy w takiej sytuacji ma on obowiązek odliczać podatek VAT proporcjonalnie, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność w całości podlegającą opodatkowaniu VAT i nie wykonuje czynności zwolnionych. Nie ma więc podstaw do stosowania proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego od wszelkich zakupów dokonywanych przez Stronę, gdyż proporcja wyliczona na podstawie art. 90 ust. 3 w przypadku Strony wynosiłaby 100%, z uwagi na brak sprzedaży zwolnionej od podatku.
Nie ma również podstaw do dokonywania korekty podatku naliczonego po zakończeniu roku na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
Zauważyć należy, że w analizowanej sprawie sprzedaż jednego z domów wczasowych będzie miała charakter incydentalny i sporadyczny, a wynika to z faktu, że podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług obejmujących nocleg wraz z wyżywieniem oraz usługi najmu, natomiast zbywanie nieruchomości nie stanowi stałego i niezbędnego elementu wbudowanego w funkcjonowanie Spółki, a zaangażowanie jej aktywów w działalność związaną ze zbyciem nieruchomości jest nieznaczne.
Tak więc, w opisanej sytuacji wartość obrotu z tytułu zbycia domu wczasowego (transakcja prawdopodobnie zwolniona z podatku VAT) powinna zostać uznana za obrót uzyskany z tytułu czynności dokonywanych sporadycznie w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy, a w rezultacie powinna być wyłączona z wartości obrotu służącego do wyliczenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
W związku z tym, że w niniejszym przypadku Wnioskodawca prowadzi działalność w całości opodatkowaną podatkiem VAT, natomiast planowane zbycie nieruchomości jako czynność zwolniona z podatku VAT będzie czynnością sporadyczną, a zatem wyłączoną z wartości obrotu służącego do wyliczenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, to zgodnie ze stanowiskiem zawartym we wniosku - Spółka nie ma obowiązku stosowania proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy. Stanowisko Wnioskodawcy należy więc uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.