INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 29 lipca 2010r. (data wpływu 02.08.2010r.), uzupełnionym na wezwanie tut. Organu z dnia 24.09.2010r. znak sprawy IPPP2/443-565/10-2/AO pismem z dnia 03.10.2010r.
(data wpływu 05.10.2010r.) oraz wezwanie z dnia 12.10.2010r. znak IPPP2/443-565/10-6/AO pismem z dnia 25.10.2010r. (data wpływu 28.10.2010r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej opodatkowania odprawy z tytułu zerwania umowy oraz wskazania dokumentu jaki powinien wystawić Wnioskodawca z tego tytułu - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 2 sierpnia 2010r. do Izby Skarbowej w Warszawie, Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej opodatkowania odprawy z tytułu zerwania umowy oraz wskazania dokumentu jaki powinien wystawić Wnioskodawca z tego tytułu. Przedmiotowy wniosek uzupełniony został na wezwanie tut. Organu z dnia 24.09.2010r. znak sprawy IPPP2/443-565/10-2/AO pismem z dnia 03.10.2010r. (data wpływu 05.10.2010r.) oraz wezwanie z dnia 12.10.2010r. znak sprawy IPPP2/443-565/10-6/AO pismem z dnia 25.10.2010r. (data wpływu 28.10.2010r.).
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W dniu 3 sierpnia 2009 roku Wnioskodawca zawarł kontrakt o świadczenie usług handlowych i marketingowych z firmą x na okres 12 miesięcy. W dniu 13 stycznia 2010 roku Wnioskodawca otrzymał miesięczne wypowiedzenie ww. kontraktu na podstawie par. 8 ust. 1, który przewidywał, iż kontrahent może rozwiązać umowę z 1 miesięcznym okresem wypowiedzenia w przypadku nie osiągnięcia wyników (…). W okresie wypowiedzenia Wnioskodawca nadal świadczył usługi dla x, za które w dniu 16 lutego 2010 roku wystawił fakturę VAT opłaconą przez kontrahenta.
W par. 8 ustęp 6 ww. kontraktu znajdował się zapis o przysługującym Wnioskodawcy prawie do odprawy w wysokości 1 - miesięcznego wynagrodzenia w przypadku rozwiązania umowy przez kontrahenta. Niestety, kontrahent nie wywiązał się z tego zapisu, pomimo iż po zakończonym okresie wypowiedzenia Wnioskodawca kontaktował się z nim mailowo, a następnie wysłał 2 wezwania do zapłaty należnej odprawy (w dniu a i w dniu b). Ponadto w drugim wezwaniu Wnioskodawca poinformował kontrahenta, iż po upływie miesiąca od daty wysłania wezwania, informacja o jego zobowiązaniu zostanie przekazana do Krajowego Rejestru Długów.
Na to również nie zareagował i nie wypłacił należności z tytułu zawartej umowy (Wnioskodawca ma potwierdzenia odbioru obu wezwań). W lipcu b.r. Wnioskodawca skontaktował się z firmą windykacyjną, która miała pośredniczyć w odzyskaniu długu. Od pracownika windykacji Wnioskodawca dowiedział się, że jego kontrahent poinformował, iż nie jest w stanie spełnić roszczenia z powodu braków formalnych. Nie kwestionował zapłaty odprawy, ale żądał wystawienia na to faktury VAT. Wnioskodawca nie wystawił faktury VAT, bo według przepisów prawa o VAT, odprawa nie jest usługą i nie podlega opodatkowaniu VAT.
Po konsultacjach z prawnikiem oraz firmą prowadzącą księgowość Wnioskodawcy, po zakończeniu okresu wypowiedzenia, Wnioskodawca zdecydował się na wysłanie wezwania do zapłaty i potraktowania odprawy jako „pozostały przychód” podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W dniu 19 marca 2010 roku Wnioskodawca zawiesił działalność gospodarczą, w trakcie jej wykonywania był czynnym podatnikiem VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytania (sformułowane w uzupełnieniach): Jaki dokument powinien wystawić Wnioskodawca, aby spełnić wymogi formalne i uzyskać odprawę?
Czy właściwym dokumentem jest tu faktura VAT, czy też Wnioskodawca powinien wystawić wezwanie do zapłaty lub inny rodzaj dokumentu, np. rachunek? Czy odprawa (w rozumieniu odszkodowanie) podlega opodatkowaniu podatkiem VAT? Czy Wnioskodawca może wystawić fakturę VAT po kilku miesiącach od zakończenia współpracy z kontrahentem? Według wiedzy Wnioskodawcy, przekazywanej od prawnika oraz firmy prowadzącej księgowość Wnioskodawcy, odprawa jest odszkodowaniem za wcześniejsze zerwanie kontraktu (bez względu na okoliczności) - informacja Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie z dnia 12 lipca 2004r. PUS II/443/148/2004, informacja Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu z dnia 19 lipca 2004r.
PP/4430/105/2004: ani kara umowna, ani odszkodowanie nie podlega VAT. W związku z tym kara umowna i odszkodowanie nie są dokumentowane fakturą VAT. Otrzymanie odszkodowania nie zostało wymienione w ustawie jako czynność podlegająca VAT, otrzymane z tytułu odszkodowania pieniądze nie są towarem w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, a zatem przekazanie prawa do rozporządzania nimi nie stanowi dostawy towarów. W ramach odprawy Wnioskodawca nie wykonywał przecież żadnych usług na rzecz kontrahenta. Ad.
1, 2 W ocenie Wnioskodawcy wezwanie do zapłaty wystawione na podstawie zawartej umowy jest właściwym dokumentem na wyegzekwowanie odprawy, gdyż sama wypłata odprawy (w rozumieniu odszkodowania), podobnie jak i jej otrzymanie co do zasady nie może być uznane za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Odprawa rozumiana jako odszkodowanie to wypłata określonej sumy pieniędzy, która stanowi wynagrodzenie za szkodę wyrządzoną osobie trzeciej, służąca zadośćuczynieniu poniesionym przez nią stratom. Ani odprawa, ani odszkodowanie nie zostało wymienione w art. 5 ustawy o VAT jako czynność podlegająca opodatkowaniu VAT.
W przepisie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT zawarta została definicja pojęcia odpłatnej dostawy towarów. W myśl tego przepisu, za dostawę towarów uznaje się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast definicja towaru, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT określona została w art. 2 ust. 6 ustawy. Ustawodawca w przepisie tym wskazał, że za towary uznaje się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu VAT, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Wypłata odprawy nie jest zatem dostawą towarów, albowiem pieniądze nie zostały wymienione w ustawie o VAT jako towar. Przez odpłatne świadczenie usług, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, należy uznać każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej oraz zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.
Z uwagi na to, że wypłacone odszkodowanie stanowi zadośćuczynienie za szkodę, która została wyrządzona podmiotowi lub za utracone przez niego korzyści czynność tego rodzaju nie może zatem być uznana za wykonanie usługi. Wypłata odprawy, jak i jej otrzymanie, nie może być uznane za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Twierdzenie to wynika z tego, że otrzymanie odszkodowania nie zostało wymienione w ustawie jako czynność podlegająca VAT. Otrzymane z tytułu odszkodowania pieniądze nie są towarem w rozumieniu przepisów o VAT, a zatem przekazanie prawa do rozporządzania nimi nie stanowi dostawy towarów.
Otrzymane z tytułu odszkodowania pieniądze są zadośćuczynieniem za szkodę, która została wyrządzona podmiotowi lub za utracone korzyści i czynność taka nie może zostać uznana za świadczenie usługi. Ad. 3 Wnioskodawca uważa, że nie może wystawić faktury VAT po tak długim okresie od zakończenia współpracy, gdyż fakturę VAT wystawia się nie później niż siódmego dnia od wykonania usługi lub nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży. Jednakże pieniądze nie są towarem ani usługą i nie podlegają VAT. Odszkodowanie w formie odprawy nie skutkuje też konkretnym okresem czasowym.
Wobec powyższego, odszkodowanie nie może być uznane za świadczenie usługi i nie podlega opodatkowaniu VAT. Dodatkowo Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż odprawa nie podlega ustawie o VAT, w związku z czym w ogóle nie może wystawić faktury VAT, zaś wysłane kontrahentowi 2 wezwania do zapłaty należności z tytułu zawartej umowy Wnioskodawca uważa za wystarczające. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu ww. podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ww. ustawy.
W myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
W związku z powyższym uznać należy, iż pojęcie świadczenia – składającego się na istotę usługi – należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem. Zatem pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Wobec powyższego na świadczenie mogą się jednocześnie składać zachowania związane z działaniem, jak i z jego zaniechaniem. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, iż ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie.
Należy jednak zaznaczyć, iż nie każde działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w rozumieniu przepisów ustawy. Aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki: w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).
Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacona kwota stanowi rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
Kwestia ta ma szczególnie istotne znaczenie przy świadczeniach, których istotą jest zaniechanie, powstrzymywanie się od określonych czynności. Tak więc, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca w ramach podpisanej umowy z kontrahentem, zawarł kontrakt o świadczenie usług handlowych i marketingowych z firmą x, na okres 12 miesięcy. Umowa przewidywała, na podstawie par. 8 ust. 1 zawartego kontraktu, iż kontrahent może rozwiązać umowę z 1 miesięcznym okresem wypowiedzenia w przypadku nie osiągnięcia wyników (…). W par. 8 ustęp 6 kontraktu zawarto zapis o przysługującym Wnioskodawcy prawie do odprawy w wysokości 1 - miesięcznego wynagrodzenia w przypadku rozwiązania umowy przez kontrahenta. Wnioskodawca w dniu 13 stycznia 2010 roku otrzymał miesięczne wypowiedzenie ww. kontraktu.
Kontrahent nie wywiązał się z zapisu umowy i nie wypłacił odprawy. Dotychczas Wnioskodawca wystosował 2 wezwania do zapłaty, w celu wyegzekwowania odprawy. Uważa, że wezwanie do zapłaty jest właściwym do tego dokumentem. Ponadto Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sama wypłata odprawy, podobnie jak i jej otrzymanie, nie może być uznane za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Odnosząc powyższe do przedstawionej przez Wnioskodawcę sytuacji, należy stwierdzić, iż umowa łącząca Wnioskodawcę z kontrahentem ma niewątpliwie charakter zobowiązaniowy. Wnioskodawca zobowiązał się w ramach podpisanej umowy, do świadczenia usług handlowych i marketingowych na okres 12 miesięcy.
Ponadto, zgodnie z zapisem zawartej umowy, kontrahent mógł rozwiązać umowę z 1 - miesięcznym okresem wypowiedzenia a Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odprawy w wysokości 1 - miesięcznego wynagrodzenia. Okoliczność wypłaty odprawy jest ściśle związana ze zgodą na wcześniejsze rozwiązanie umowy, do której Strona zobowiązała się przyjmując warunki umowy. Za określoną w umowie zgodę na wcześniejsze rozwiązanie umowy, Wnioskodawca otrzyma 1 - miesięczne wynagrodzenie. Celem ustalenia czy odprawa nie jest odszkodowaniem należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego, z uwagi na fakt, iż przepisy podatkowe nie zawierają definicji odszkodowania.
Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Kwestie powstania i naprawy szkody regulują przepisy art. 361-363 ustawy Kodeks cywilny zwanej dalej k.c. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (art. 361 § 1 k.c.).
W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 2 k.c.). Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Odszkodowanie jest zatem wynagrodzeniem za poniesioną stratę. Poszkodowanemu przysługuje z tego tytułu roszczenie, rozumiane jako uprawnienie do żądania od sprawcy szkody określonego świadczenia.
Zgodnie z art. 483 § 1 k.c., można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nierzetelnego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Co do zasady obowiązek pokrycia szkody powstaje z uwagi na dokonanie czynności zabronionej (ex delicto) lub w wyniku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania postanowień umowy (ex contracto). Podkreślając, że decydujące znaczenie dla oceny skutków prawnych umów w stosunkach pomiędzy stronami ma ich treść, stwierdzić należy, iż w ocenie tut.
Organu, w opisanym stanie faktycznym otrzymane kwoty pieniężne nie posiadają cech odszkodowania za poniesioną szkodę, gdyż nie zaistniały okoliczności, które w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego powodowałyby szkodę i determinowały wypłatę odszkodowania. Przedmiotowe wynagrodzenie stanowi rekompensatę za wcześniejsze rozwiązanie umowy. Zawierając przedmiotową umowę Wnioskodawca zobowiązał się do świadczenia określonych usług oraz w określonym przypadku wyraził zgodę na wcześniejsze rozwiązanie umowy, a kontrahent zobowiązał się do wypłaty wynagrodzenia za to zachowanie. Kwoty te zatem są następstwem wyświadczonych usług.
Tym samym, zachowania obu podmiotów są zachowaniami wynikającymi bezpośrednio z łączącej ich umowy. Reasumując, odprawę jaką uzyskać ma Wnioskodawca w ramach postanowień przedmiotowej umowy nie można uznać za odszkodowanie lecz należy potraktować jako formę wynagrodzenia za świadczenie usług wynikające z zawartej umowy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
Na podstawie art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Zgodnie ze szczegółowymi zasadami wystawiania faktur, określonymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2008r. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), na podstawie § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT".
Faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, powinna zawierać co najmniej: imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy; numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11; numer kolejny faktury oznaczonej jako "FAKTURA VAT"; dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury; nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług; cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); stawki podatku; sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu; kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.
Jak wskazuje treść § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem § 10-12, natomiast w przypadku gdy podatnik określa w fakturze, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4, wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży. Zatem jak wynika z powyższego, faktura VAT jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie określonej transakcji sprzedaży, a ustawodawca określił w jakich okolicznościach należy ją wystawić.
Przede wszystkim wystawiane przez podatników podatku od towarów i usług faktury VAT muszą dokumentować wykonanie przez nich czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z opisu sprawy wynika, że wcześniejsze rozwiązanie umowy, w oparciu o ustalone przez Strony, w umowie, zasady prowadzi do wygaśnięcia wiążącego strony stosunku prawnego (tj. zgodnego zakończenia istniejącego pomiędzy stronami stosunku w inny sposób niż pierwotnie było to przewidziane).
Należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie 1 – miesięczne wynagrodzenie jakie otrzymać ma Wnioskodawca jest ściśle związane z uzyskaniem korzyści przez wypłacającego (kontrahenta) w postaci zgody na wcześniejsze rozwiązanie kontraktu. Zgodę na zaniechanie określonej czynności za wynagrodzeniem należy traktować jako odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym spełniona zostanie przesłanka istnienia związku pomiędzy wypłatą należności, a otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że wypłata tej kwoty podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie istnieje związek pomiędzy wypłatą należności a świadczeniem wzajemnym - w świetle regulacji zawartych w powołanym wyżej art. 8 ust. 1 ustawy o VAT - mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług. Wykonując usługę opodatkowaną podatkiem od towarów i usług dokumentem właściwym, jaki powinien wystawić Wnioskodawca, jest faktura VAT. Faktura VAT dokumentuje usługę wykonaną przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahenta, za które kontrahent wypłaca stosowne wynagrodzenie. Odnosząc się do zadanego pytania nr 3 tut.
Organ stwierdza, że Wnioskodawca ma obowiązek wystawienia faktury VAT stwierdzającej wykonanie usługi, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W dniu wykonania czynności opodatkowanej Wnioskodawca był czynnym podatnikiem podatku VAT. Z uwagi na fakt, iż do chwili obecnej, po kilku miesiącach od zakończenia współpracy z kontrahentem, Wnioskodawca nie wystawił faktury, pomimo nie zachowania terminu jej wystawienia określonego przepisami, zobowiązany jest do jej wystawienia bez zbędnej zwłoki oraz skorygowania złożonej deklaracji podatkowej za okres wykonania usługi. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Ponadto mając na uwadze swobodę kształtowania umów, zauważyć należy iż strony mogą dobrowolnie, w granicach dozwolonych prawem, kształtować swoje wzajemne zobowiązania. Zasada ta ma również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. Oznacza to, że ustawodawca nie ingeruje w sferę podejmowanych przez podatników decyzji w zakresie konstruowania umów cywilnoprawnych. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu — do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi — Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach — art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.