INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 27.07.2011 r. (data wpływu 2.08.2011r.), uzupełnione pismem z dnia 23.09.2011r. (data wpływu 29.09.2011r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 14.09.2011r., pismem z pismem z dnia 8.11.2011r.
(data wpływu 10.11.2011r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 26.10.2011r. oraz pismem dnia 2.12.2011r. (data wpływu 6.12.2011r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 23.11.2011r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia działek – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 sierpnia 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia działek. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 23.09.2011r.
(data wpływu 29.09.2011r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 14.09.2011r. znak IPPP2/443-927/11-2/JO, pismem z dnia 8.11.2011r. (data wpływu 10.11.2011r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 26.10.2011r. znak IPPP2/443-927/11-4/JO oraz pismem z dnia 2.12.2011r. (data wpływu 6.12.2011r.) znak IPPP2/443-927/11-6/JO. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W dniu 30 czerwca 2008 r. Wnioskodawca nabył do majątku osobistego niezwiązanego z prowadzoną działalnością udział 685/1000 w nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr 452 o obszarze 1,5900 ha objętej księgą wieczystą KW. Kolejnym aktem notarialnym z dnia 29 listopada 2010r.
Podatnik dokonał zbycia części wydzielonych działek, na podstawie decyzji nr 25/10 wydanej przez Burmistrza Gminy w dniu 24 września 2010r., w wyniku podziału geodezyjnego nieruchomości zakupionej 30 czerwca 2008r. Na nieruchomość, z której wydzielone zostały działki mające być przedmiotem transakcji dokonywanych przez podatnika składają się użytki stanowiące grunty orne oraz pastwiska oznaczone jako RIVa, RIVb, RV i PsIV.
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi Ż wydanym 12 czerwca 2008r. przez Burmistrza Gminy działka o numerze ewidencyjnym 452 (a więc także działki wydzielone z tej działki) położone są na terenach zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności jednorodzinnej z możliwością usług nieuciążliwych. Środki uzyskane ze zbycia Wnioskodawca planuje przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe.
W uzupełnieniu z dnia 23.09.2011 r. Wnioskodawca przekazał następujące informacje oraz wyjaśnienia: Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w 2011 r. w żadnym zakresie i nie jest czynnym podatnikiem VAT, nie posiada statusu rolnika ryczałtowego (wg wiedzy Wnioskodawcy), w okresie od nabycia przez Wnioskodawcę (30.06.2008r.), działki które Wnioskodawca zamierza sprzedać nie były w żaden sposób wykorzystywane przez Wnioskodawcę, w szczególności w działalności gospodarczej, w tym rolniczej w rozumieniu ustawy o VAT, w okresie od nabycia przez Wnioskodawcę (30.06.2008r.) działki, które Wnioskodawca zamierza sprzedać nie były przedmiotem dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, jak również nie były udostępniane odpłatnie lub nieodpłatnie do używania.
W uzupełnieniu z dnia 8.11.2011r. Wnioskodawca oświadczył, iż przedmiotowa nieruchomość została nabyta na potrzeby osobiste z zamiarem wykorzystywania jej na cele prywatne i osobiste (niezwiązane z jakąkolwiek działalnością handlowa czy usługową, ani jakąkolwiek inną działalnością gospodarczą), a mianowicie na cele mieszkaniowo-rekreacyjne. W kolejnym uzupełnieniu z dnia 2.12.2011r. Wnioskodawca oświadczył, iż nie podjął żadnych, aktywnych, bądź pasywnych działań zmierzających do przygotowania działki do sprzedaży, lub zwiększenia jej wartości bądź atrakcyjności dla ewentualnego przyszłego nabywcy.
Wnioskodawca w szczególności nie ogrodził działki, nie uzbroił terenu, nie podzielił działki na mniejsze, ani nie wykonał żadnych innych czynności. W chwili sprzedaży działka była w takim samym stanie faktycznym, jak w chwili gdy Wnioskodawca ją zakupił. Jak Wnioskodawca wcześniej wyjaśniał, przedmiotowa nieruchomość została nabyta na cele osobiste i rodzinne, jednak zmiana sytuacji życiowej spowodowała konieczność jej sprzedaży. Ponadto Wnioskodawca nie podjął żadnych działań marketingowych zmierzających do sprzedaży nieruchomości, a kupujący był osobą znaną wcześniej Wnioskodawcy.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego postawione zostało pytanie o powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 ze zm.) (dalej: „ustawa o VAT”), w związku z dokonanym zbyciem części działek wyodrębnionych z działki nr 452 oraz w związku z planowanymi kolejnymi transakcjami zbycia pozostających własnością Podatnika działek?
Zdaniem Wnioskodawcy, kluczowym dla rozstrzygnięcia wskazanej kwestii istnienia bądź nieistnienia obowiązku podatkowego w przypadku opisanej transakcji jest zdefiniowanie statusu prawnopodatkowego osoby dokonującej zbycia nieruchomości na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z brzmieniem art. 15 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel i rezultat takiej działalności.
Z kolei działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 29 października 2007 (sygn. akt I FPS 3/07) przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód.
Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Argumentacja przedstawiona w ww. orzeczeniu koresponduje z brzmieniem przepisów europejskich, zgodnie z którymi podatnikiem jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą określoną w ust. 2, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
Różnica pomiędzy regulacją unijną a polską ujawnia się natomiast na tle samej definicji działalności gospodarczej.
O ile bowiem z art. 4 ust. 2 Dyrektywy wynika, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą, wykonywaniem wolnych zawodów a także wykorzystywanie w sposób ciągły własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych, o tyle przepis art. 15 ust. 2 ustawy definiując działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody operuje zwrotem „również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy”.
Zarówno brzmienie regulacji europejskich jak i brzmienie polskiej ustawy o VAT wskazuje, iż warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód.
Jeśli zatem dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonywał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego.
Majątek taki nabywany był bowiem na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.
Wskazać w tym miejscu należy również na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który w sprawie C-291/92 orzekł, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową) i którą to część zarezerwował na cele prywatne w odniesieniu do tej sprzedaży, nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu.
Z powyższych rozważań można wywieźć tezę, zgodnie z którą podatnik zbywając działki rolne powstałe w wyniku podziału nieruchomości rolnej zakupionej do majątku prywatnego (niezwiązanego z działalnością gospodarczą) i przeznaczając środki uzyskane z tytułu sprzedaży ww. działek na cele prywatne — również niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą — nie uzyska statusu podatnika podatku od towarów i usług nie będąc podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT oraz regulacji europejskich.
Dokonując zatem oceny statusu Wnioskodawcy z punktu widzenia ciążącego na Nim ewentualnie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, zaprezentowany stan faktyczny przeanalizować należy pod kątem następujących okoliczności: możliwość przypisania Wnioskodawcy dokonywania obrotu nieruchomościami (działkami) w formie zawodowej (profesjonalnej); dokonywanie obrotu stale (powtarzalnie z zamiarem kontynuacji) i w sposób zorganizowany. możliwość uznania, że nabycie sprzedawanych gruntów nastąpiło w celu wykonywania działalności handlowej a nie w innych celach; przy czym za działalność handlową uznać należy w tym przypadku dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży, wskazujące na zamiar kontynuacji tej działalności; nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach osobistych, jeżeli sprzedawane działki zostały wydzielone z gruntu stanowiącego majątek osobisty sprzedawcy, który nie został nabyty w celu prowadzenia działalności gospodarczej, sprzedawca nie może być uznany za handlowca w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. istotnym jest również przeznaczenie środków pozyskanych z tej sprzedaży, gdyż jeżeli nastąpiło to na cele prywatne, to należy uznać, że sprzedający nie działał w tym wypadku w charakterze podatnika, niezależnie od tego, czy dla innych czynności posiada status podatnika VAT.
Stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach I FSK 558/09 i I FSK 547/08 stwierdzając, iż „istotnym jest również przeznaczenie środków pozyskanych z tej sprzedaży, gdyż jeżeli nastąpiło na cele prywatne, to należy uznać, że sprzedający nie działał w tym wypadku w charakterze podatnika, niezależnie od tego, czy dla innych czynności posiada status podatnika VAT.” Wskazał na to również ETS w orzeczeniu w sprawie C-291/92: „nawet jeśli podatnik w rozumieniu dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (na cele prywatne), w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu w tej części”.
Istotne wydaje się być także orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I FSK 546/08), w którym Sąd stwierdził, iż sprzedaż kilku działek budowlanych wydzielonych - po zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na cele budowlane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - z gospodarstwa rolnego, nabytych wcześniej w celu powiększenia tego gospodarstwa, nie może być uznana za działalność handlową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, z uwagi na brak profesjonalnego — stałego i zorganizowanego charakteru tej działalności.
Jak wynika z powyższych rozważań poczynionych na gruncie regulacji ustawy o VAT oraz przepisów Dyrektywy istnieją argumenty przemawiające za uznaniem, iż skoro: Podatnik nie prowadzi stale, w sposób zorganizowany i ciągły czynności związanych z obrotem nieruchomościami; brak jest informacji wskazujących na fakt nabycia nieruchomości w celu prowadzenia działalności handlowej, środki przeznaczone ze zbycia działek wydzielonych z nabytej nieruchomości mają zostać przeznaczone na cel mieszkaniowy Podatnika, a nie na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą - to Podatnik nie nabędzie statusu podatnika podatku od towarów i usług w związku z dokonaną oraz planowanymi transakcjami zbycia nabytej w 2008 r. nieruchomości.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Artykuł 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy na terytorium kraju. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie.
Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa gruntów, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle zaś definicji zawartych w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Aby dostawę towarów (np. gruntów) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takie czynności wielokrotnie, a sprzedawane towary zostały nabyte w celu wykorzystania w działalności gospodarczej.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że osoba fizyczna nieprowadząca regularnej, czy zorganizowanej działalności gospodarczej, dokonująca jednorazowej lub okazjonalnych transakcji, nie występuje w charakterze podatnika od towarów i usług.
Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku prywatnego (np. działek gruntu), a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca w dniu 30 czerwca 2008r. nabył do majątku osobistego udział 685/1000 w nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr 452 o powierzchni 1,5900 ha objętej księga wieczystą KW nr WA1P/00062203/2. Aktem notarialnym z dnia 29.11.2010 r. Wnioskodawca dokonał zbycia części działek, wydzielanych na podstawie decyzji nr 25/10 wydanej przez Burmistrza Gminy (...) w wyniku podziału geodezyjnego ww. nieruchomości. Na przedmiotowej nieruchomości zostały wydzielone działki, na które składają się użytki stanowiące grunty orne oraz pastwiska oznaczone jako RIVa, RIVb, RV i PsIV.
Środki uzyskane ze sprzedaży wydzielonych działek Zainteresowany zamierza przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe. Podatnik wskazał również, iż nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Według wiedzy Wnioskodawcy nie posiada on statusu rolnika ryczałtowego, a działki nie były w żaden sposób wykorzystywane przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej, w tym rolniczej w rozumieniu ustawy o VAT. Ponadto, Zainteresowany podkreślił, iż wydzielone działki nie były przedmiotem dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, jak również nie były udostępniane odpłatnie lub nieodpłatnie do używania.
Wnioskodawca oświadczył, iż nie podjął żadnych, aktywnych, bądź pasywnych działań zamierzających do przygotowania działki do sprzedaży, lub zwiększenia jej wartości bądź atrakcyjności dla ewentualnego przyszłego nabywcy, w szczególności nie ogrodził działki, nie uzbroił terenu, jak również nie podjął żadnych działań marketingowych zmierzających do sprzedaży nieruchomości. Mając na uwadze powyższe oraz treść powołanych regulacji, stwierdzić należy, że mimo, iż grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, aby dokonując sprzedaży wydzielonych działek gruntu, Wnioskodawca będzie działał w charakterze handlowca.
Nie można stwierdzić, że Zainteresowany nabył udział w nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr 452 w celu dalszej odsprzedaży, czy w celach zarobkowych. Z treści wniosku wynika bowiem, iż przedmiotową nieruchomość Wnioskodawca nabył do celów osobistych i rodzinnych, a ponadto Podatnik nie podjął żadnych czynności zmierzających do sprzedaży działek (np. uzbrojenie terenu, postawienie ogrodzenie) czy też działań marketingowych. W konsekwencji sprzedając wydzielone działki z przedmiotowej nieruchomości nr 452, Wnioskodawca będzie korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem.
Zatem ww. czynność sprzedaży oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług zastosowania nie mają. Reasumując należy uznać - mając również na uwadze aktualne orzecznictwo sądowe, w tym wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C 180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C 181/10), że sprzedaż wydzielonych działek z przedmiotowej nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest normatywnych przesłanek, aby uznać Wnioskodawcę za podatnika tego podatku. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.