INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 23 stycznia 2012 r. (data wpływu 26 stycznia 2012 r.) uzupełnione pismem z dnia 22 marca 2012 r. (data wpływu 26 marca 2012 r., data nadania 23 marca 2012 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut.
Organu z dnia 14 marca 2012 r. (skuteczne doręczenie dnia 19 marca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu budowy budynków mieszkalnych i niemieszkalnych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 26 stycznia 2012 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu budowy budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca, zwany dalej Spółką, wygrał przetarg na Budowę Kompleksu Mieszkalno - Biurowo - Usługowego „B L”, w ramach którego Spółka wybuduje 2 budynki mieszkalne (w rozumieniu PKOB - zwane dalej Budynkiem A oraz B), a także 3 budynki usługowe (w rozumieniu PKOB - zwane dalej Budynkiem H, I, J). Budynki te zostaną wybudowane na nieruchomości Zamawiającego, pod budynkami będzie zlokalizowany podziemny parking. W ofercie, która stała się elementem umowy łączącej strony, została wskazana jedna cena za wykonanie wszystkich pięciu budynków - nazwana w ofercie Kwotą Kontraktową.
Kwota Kontraktowa stanowiła sumę wartości pieniężnej poszczególnych robót, dotyczących poszczególnych budynków, kosztów, etc. Innymi słowy, oprócz wskazania jednej kwoty za wybudowanie pięciu budynków oferta zawierała także rozbicie tej kwoty na kwoty odpowiadające budowie każdego z pięciu budynków. Oferta została odzwierciedlona w umowie zawartej pomiędzy stronami.
W myśl art. 4 umowy, Zamawiający zobowiązuje się zapłacić Wykonawcy (czyli Spółce), w zamian za wykonanie i ukończenie Robót oraz za naprawę wad w takich Robotach, Kwotę Kontraktową w wysokości X PLN netto plus obowiązujący podatek VAT lub inną kwotę należną Wykonawcy na podstawie postanowień Kontraktu, w terminie i w sposób określony w Kontrakcie. Natomiast w jednym z załączników do umowy wskazane są koszty budowy poszczególnych rodzajów budynków, tj. budynku A, budynku B (czyli budynków mieszkalnych), oraz budynków H, I oraz J, czyli budynków usługowych, a także pozostałych prac.
Tak więc na podstawie treści załącznika do umowy znana jest wartość należności za wykonanie budynków mieszkalnych oraz budynków niemieszkalnych czy też dodatkowych prac. W tym miejscu Spółka pragnie dodać, że wcześniej już otrzymała interpretację indywidualną MF, zgodnie z którą w przypadku gdy przedmiotem prac (zamówienia, kontraktu, itd.) jest budynek sklasyfikowany jako mieszkalny wg PKOB, to do wynagrodzenia za jego budowę należy zastosować stawkę VAT 8 % zaś w sytuacji, gdy budynek zaklasyfikowany jest wg PKOB jako niemieszkalny, to do wynagrodzenia za jego budowę należy zastosować stawkę 23%.
Pismem z dnia 22 marca 2012 r. Spółka wyjaśniła, iż budynki, w stosunku do których Spółka wystąpiła o możliwość zastosowania stawki VAT 8 % do części wynagrodzenia należnego za ich wybudowanie, należy zakwalifikować jako PKOB 11 — Budynki Mieszkalne, gdyż większość ich powierzchni użytkowej będą zajmowały lokale mieszkalne. Będą to budynki mieszkalne o trzech i więcej mieszkaniach, stąd też bardziej precyzyjnie można podać symbol PKOB 1122, jednak najistotniejsze jest to, że będą to budynki, w których większość powierzchni użytkowej całego budynku stanowią lokale mieszkalne.
Stąd też w ocenie Spółki do części wynagrodzenia, jakie zgodnie z umową z Zamawiającym Spółka otrzyma z tytułu budowy tych budynków, należy zastosować stawkę VAT 8%. W przedmiotowym piśmie Spółka podkreśliła, iż przedmiotem zapytania Wnioskodawcy jest możliwość zastosowania stawki obniżonej do części wynagrodzenia, które zgodnie z umową będzie należne Spółce wyłącznie z tytułu budowy budynków mieszkalnych bez prac dodatkowych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w powyższym stanie faktycznym do kwot należnych Spółce za wykonanie budynków mieszkalnych (A oraz B) należy zastosować stawkę VAT właściwą dla budynków mieszkalnych (8 %)?
W ocenie Spółki, do części kwot - wyszczególnionych w załączniku do umowy jako wartość prac związanych z wybudowaniem budynków mieszkalnych — należnych Spółce w ramach Kwoty Kontraktowej za budowę budynków mieszkalnych, należy zastosować stawkę obniżoną, właściwą dla budynków mieszkalnych. Uzasadnienie Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, stawka m.in. na roboty budowlane związane z budownictwem mieszkaniowym wynosi 8 %. Stawkę tą należy doliczyć do podstawy opodatkowania, czyli kwoty należnej ze sprzedaży towarów (świadczenia usług) - art. 29 ust. 1 ustawy o VAT.
Aby ustalić, czy Spółka powinna doliczyć stawkę 23 % do całej kwoty wynagrodzenia, czy też do części kwot należnych za budowę budynków mieszkalnych doliczyć stawkę 8 % zaś do pozostałej kwoty doliczyć 23%, należy odpowiedzieć na pytanie, czy świadczenie Spółki jest świadczeniem jednym (choć złożonym z szeregu uzupełniających się świadczeń), czy też jest to kilka, niezależnych od siebie świadczeń, z których każde mogłoby być wykonane odrębnie (niezależnie) od drugiego. Zasadą jest, że każda czynność powinna być traktowana jako odrębna transakcja podlegająca opodatkowaniu według zasad właściwych dla tej transakcji.
Wyjątkowo zaś, kilka czynności może być potraktowane łącznie jako jedna transakcja - tzw. świadczenie złożone. Uznanie, że mamy do czynienia z jednym świadczeniem złożonym oznaczałoby, że do całej kwoty należnej Spółce należałoby zastosować jedną stawkę VAT, właściwą dla świadczenia głównego. To zaś wymagałoby ustalenia, które świadczenie jest świadczeniem głównym, a które ubocznym, pomocniczym względem świadczenia głównego. Przepisy ustawy o VAT ani rozporządzeń wykonawczych nie definiują pojęcia „świadczenia złożonego”, „świadczenia głównego”, ani „świadczenia pomocniczego”, jednak zostały one wypracowane w praktyce oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz ETS.
Aby jednak ustalić, czy w danej sytuacji mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, czy też z co najmniej dwoma odrębnymi względem siebie świadczeniami, należy ustalić, czy jedno (i które) świadczenie jest świadczeniem pierwszoplanowym, którego nabyciem nabywca jest zainteresowany przede wszystkim, zaś świadczenia pozostałe są świadczeniami pomocniczymi względem świadczenia głównego w tym sensie, że mają służyć nabywcy świadczenia głównego z prawidłowego korzystania z niego, co byłoby niemożliwe lub znacznie utrudnione bez równoczesnego zapewnienia przez sprzedawcę świadczeń dodatkowych. W takim przypadku mamy do czynienia z zakupem jednego, złożonego świadczenia kompleksowego.
Jeśli natomiast okaże się, że towary czy usługi, nabyte w ramach jednej transakcji, nie są ze sobą powiązane w ten sposób, a tym samym, że każdy z nich może funkcjonować samodzielnie, że zakup jednego z nich nie jest konieczny dla prawidłowego czy lepszego korzystania z drugiego towaru, nie jest jego uzupełnieniem etc., to nie mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym na potrzeby VAT, lecz z kilkoma transakcjami niezależnymi od siebie, które powinny być opodatkowane według odrębnych zasad, w tym według stawek właściwych dla tych poszczególnych transakcji. Powyższe znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie ETS.
Przykładowo w wyroku z dnia 25 lutego 199 r. (sprawa C-349/96) ETS stwierdził, że jeżeli transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich dokonywana jest rozpatrywana transakcja celem określenia, po pierwsze, czy są to dwa lub więcej niż dwa odrębne świadczenia, czy też jednolite świadczenie, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jednolite świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako świadczenie usług.
Z kolei w orzeczeniu z 27 października 2007 r. (sprawa C-4/04) ETS stwierdził, że jeżeli dwie lub więcej niż dwie czynności (typu dostawa towarów i/lub świadczenie usług) dokonane przez podatnika na rzecz nabywcy są tak ściśle ze sobą powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku VAT. Co więcej, ETS sprzeciwia się zarówno sztucznemu łączeniu transakcji, jak również sztucznemu dzieleniu, jeżeli miałoby to zapobiec uzyskaniu nienależnych korzyści podatkowych, spowodować zakłócenie konkurencji podatkowej, itd.
Przykładowo w wyroku z 6 lipca 2006 r. (sprawa C-251/05) ETS odmówił stosowania sprzedawcy stawki VAT 0 % na sprzedaż przyczep kempingowych, wyposażonych w bardzo drogi sprzęt elektroniczny, meble, itd. Powyższe dotyczyło stanu prawnego, w którym sprzedaż przyczep kempingowych była opodatkowana stawką VAT 0 %, podczas gdy sprzedaż sprzętu elektronicznego stawką podstawową.
Według ETS, pomimo że przedmiotem sprzedaży była przyczepa, to jeżeli jednak z okoliczności wynika, iż celem sprzedawcy przyczepy była w istocie sprzedaż sprzętu elektronicznego ze stawką 0 % VAT, zamiast z zastosowaniem stawki podstawowej (o czym miałby świadczyć fakt, iż sprzedawca nabywał stare, nie nadające się do użytku, a przez to bardzo tanie, przyczepy kempingowe, zaś o ich wartości w momencie odprzedaży świadczy wyłącznie wartość zainstalowanego sprzętu elektronicznego), to w takich przypadkach należy uznać, iż odrębnym przedmiotem sprzedaży była przyczepa (i do jej wartości zastosować stawkę VAT 0 %), a odrębnym przedmiotem sprzedaży był sprzęt elektroniczny, do którego należy zastosować stawkę podstawową.
Przenosząc powyższe uwagi na zdarzenie przyszłe opisane powyżej należy stwierdzić, że świadczenie Spółki nie będzie miało charakteru kompleksowego, złożonego z wielu czynności, lecz będą to odrębne świadczenia. Nie można byłoby bowiem twierdzić, że świadczeniem głównym jest budowa budynków biurowych, a świadczeniem pomocniczym budowa obok nich budynków mieszkalnych - w przeciwnym razie należałoby uznać, że 3 budynki biurowo - usługowe nie mogą prawidłowo funkcjonować, jeśli obok nich nie wybuduje się dwóch budynków mieszkalnych.
Z drugiej strony nie można również uznać, że świadczeniem głównym jest budowa budynków mieszkalnych, zaś świadczeniem pomocniczym (które bez świadczenia głównego nie ma racji bytu) jest budowa budynków niemieszkalnych. Oba wnioski byłyby nieprawdziwe, ponieważ - jak wskazano powyżej - świadczenie jest uznawane za pomocnicze wtedy, gdy jego zakup nie jest dla nabywcy celem w samym sobie, ale ma służyć lepszemu wykorzystaniu świadczenia głównego (i dopiero wtedy świadczenie pomocnicze dzieli los podatkowy świadczenia głównego).
Takie rozumienie świadczeń kompleksowych, świadczeń głównych i pomocniczych przedstawiają wyroki np. C-41/04 Levob Verzekeringen czy też BV C-572/07 RLRE Tellmer Property Sro). Jeśli więc na danym gruncie zbudowany zostanie budynek mieszkalny i obok usługowy, to w ogóle nie można mówić, że którykolwiek z nich jest świadczeniem głównym, a drugi pobocznym, mającym służyć lepszemu korzystaniu z pierwszego budynku. Stąd też do kwoty należnej za każdy z nich, jeśli jest znana, należy zastosować stawkę VAT właściwą dla danego budynku.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie np. w interpretacji indywidualnej MF z 28 listopada 2008 r., nr IBPP3/443-672/08/AB, w której Minister Finansów zgodził się z podatnikiem, iż w przypadku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu, zabudowanego kilkoma budynkami lub budowlami, które podlegają różnym zasadom opodatkowania VAT (tj. niektóre z nich są opodatkowane stawką 22 % a niektóre zwolnione od podatku), należy zastosować stawki VAT lub zwolnienia właściwe dla poszczególnego budynku (budowli) oraz gruntu pod taką budowlą, na podstawie np. klucza wartościowego lub powierzchniowego.
Analogicznie w wyroku z dnia 22 sierpnia 2008 r. (I FSK 994/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, iż w przypadku sprzedaży zestawu towarów, pomiędzy którymi brakuje związku uniemożliwiającego uznanie towaru dołączonego za część składową albo przynależność towaru głównego, należy uznać, że ma miejsce dostawa dwóch oddzielnych towarów. Dlatego też jeżeli towary składające się na zestaw podlegają różnym stawkom VAT, wówczas trzeba odrębnie opodatkować każdy element takiego zestawu według przypisanych im stawek VAT. Nie ulega żadnej wątpliwości, że w analizowanym przypadku ani budynek mieszkalny nie będzie częścią składową czy przynależnością budynku biurowego, ani odwrotnie.
Z tego też powodu powinny być one traktowane jako odrębny przedmiot opodatkowania, w stosunku do którego zostaną zastosowane stawki właściwe dla danej transakcji. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w jeszcze jednym wyroku ETS, tj. w sprawie C-572/07, w którym ETS uznał, że usługa sprzątania mieszkań nie jest usługą pomocniczą w stosunku do usługi najmu mieszkań i dlatego powinna podlegać opodatkowaniu według właściwych dla tej usługi (tj. usługi sprzątania) stawek VAT, a nie być opodatkowana według zasad właściwych dla usług wynajmu mieszkań. Analogicznie jest w przypadku transakcji, którą zamierza zrealizować Spółka.
W tym przypadku również nie ma wystarczającego związku, aby uznać że budowa 3 budynków usługowych i 2 budynków mieszkalnych jest usługą złożoną, która powinna podlegać opodatkowaniu według jednej stawki właściwej, czy to dla budowy budynków mieszkalnych, czy też dla budowy budynków niemieszkalnych. Usługa wybudowania każdego budynku powinna być traktowana jako odrębna transakcja opodatkowana według zasad właściwych dla tej usługi. Innymi słowy, w stosunku do usługi budowy budynków mieszkalnych Spółka powinna zastosować stawkę obniżoną, zaś dla budowy budynków niemieszkalnych stawkę podstawową.
Nawiązując zaś do przedstawionego wyżej Wyroku ETS dotyczącego sprzedaży starych przyczep kempingowych, specjalnie przed transakcją wyposażonych w drogi sprzęt elektroniczny należy stwierdzić, że nie sposób byłoby przypisać Spółce prób obejścia prawa, gdyż Spółka nie chce zastosować obniżonej stawki VAT do całego świadczenia (dowodząc, że jest to świadczenie kompleksowe, którego głównym elementem są budynki mieszkalne), lecz pragnie uzyskać potwierdzenie możliwości zastosowania obniżonej stawki VAT do części kwoty kontraktu, należnej zgodnie z danymi z Załącznika do umowy za budowę budynków mieszkalnych, zaś do pozostałej części kontraktu Spółka zamierza zastosować stawkę podstawową właściwą dla budowy budynków niemieszkalnych.
W związku z powyższym Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska odnośnie możliwości zastosowania niższej stawki VAT do części kwot, należnych Spółce z tytułu budowy budynków mieszkalnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast, stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy.
Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku.
Stosownie do przepisu art. 41 ust. 2 wskazanej ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku do dnia 31 grudnia 2010 r. wynosiła 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. I tak, stosownie do art. 146a pkt 1 i 2 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy wynosi 8%.
W myśl art. 41 ust. 12 ww. ustawy, stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 tj. 8%, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się, w myśl art. 41 ust. 12a ww. ustawy – obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.
Natomiast w myśl ust. 12b ww. art. 41, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2, lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej ww. limity, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej (art. 41 ust. 12c ustawy).
Należy zwrócić uwagę na brzmienie art. 2 pkt 12 ustawy, zgodnie z którym przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Ponadto w tym miejscu wskazać należy, że dla celów podatku VAT stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), która to klasyfikacja stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych.
Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Natomiast budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych.
Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie, pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania, np. wózkarnie, suszarnie). Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „budowa”, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do przepisów Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 i pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), przez budowę rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.
Przez roboty budowlane natomiast rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Według podziału obiektów budowlanych na sekcje i działy w PKOB w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne, natomiast w dziale 12 budynki niemieszkalne.
Dział 11 PKOB obejmuje trzy grupy: Budynki mieszkalne jednorodzinne - 111, Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe - 112, Budynki zbiorowego zamieszkania - 113. Ze złożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawca wygrał przetarg na Budowę Kompleksu Mieszkalno - Biurowo - Usługowego, w ramach którego Spółka wybuduje 2 budynki mieszkalne (w rozumieniu PKOB - zwane dalej Budynkiem A oraz B), a także 3 budynki usługowe (w rozumieniu PKOB - zwane dalej Budynkiem H, I, J). Budynki te zostaną wybudowane na nieruchomości Zamawiającego, pod budynkami będzie zlokalizowany podziemny parking.
Budynki, w stosunku do których Spółka wystąpiła o możliwość zastosowania stawki VAT 8 % do części wynagrodzenia należnego za ich wybudowanie, należy zakwalifikować jako PKOB 11 — Budynki Mieszkalne, gdyż większość ich powierzchni użytkowej będą zajmowały lokale mieszkalne. Będą to budynki mieszkalne o trzech i więcej mieszkaniach, stąd też bardziej precyzyjnie można podać symbol PKOB 1122, jednak najistotniejsze jest to, że będą to budynki, w których większość powierzchni użytkowej całego budynku stanowią lokale mieszkalne. W związku z tak przedstawionym zdarzeniem przyszłym, Wnioskodawca powziął wątpliwości odnośnie sposobu opodatkowania podatkiem VAT przedmiotowych prac.
Spółka stoi na stanowisku, iż w stosunku do robót budowlanych związanych ze wzniesieniem budynków mieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB dziale 1122 ma prawo zastosować stawkę podatku VAT w wysokości 8 %. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca, świadcząc usługę budowlaną polegającą na wybudowaniu całego budynku mieszkalno-usługowego, gdzie ponad połowa powierzchni użytkowej będzie wykorzystana na cele mieszkaniowe, będzie mógł skorzystać z zapisu art. 41 ust. 12a ustawy wprost.
Zatem w stosunku do budowy przedmiotowego budynku sklasyfikowanego w PKOB w kategorii 1122 (Dział 11), zastosowanie ma preferencyjna stawka podatku w wysokości 8 %, zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r. art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a ustawy. Wskazać w tym miejscu należy, iż przedmiotem zawartej umowy jest budowa budynku jako całości, sklasyfikowanego w PKOB 1122, zatem stawka podatku VAT o której mowa powyżej, będzie miała zastosowanie do całości wykonanych robót, zarówno związanych z lokalami mieszkalnymi, jak i lokalami użytkowymi, bez konieczności wyliczania proporcji udziału powierzchni lokali użytkowych w ogólnej powierzchni budynku.
Zgodzić się należy z Wnioskodawcą, iż świadczone usługi polegające na wybudowaniu Kompleksu Mieszkalno – Biurowo – Usługowego nie stanowią kompleksowej usługi budowlanej i w związku z tym nie jest możliwe w przedmiotowym przypadku zastosowanie jednej stawki podatku VAT w stosunku do wykonanych prac. Analizując okoliczności przedstawione w złożonym wniosku nie sposób uznać, iż pomiędzy budową budynku mieszkalnego a budową budynku usługowego, składających się na Kompleks Mieszkalno – Biurowo - Usługowy zachodzi ścisły, ekonomiczny związek nie pozwalający na rozdzielenie tych świadczeń. Nie można również wywieść wniosku, że ich rozdział przybiera sztuczny charakter.
Reasumując stwierdzić należy, iż świadczenie Spółki nie będzie miało charakteru kompleksowego, złożonego z wielu czynności, lecz będą to odrębne świadczenia, które należy opodatkować biorąc pod uwagę klasyfikację budynku według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Tym samym za prawidłowe należało uznać stanowisko Spółki zgodnie z którym do budowy budynków mieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB 1122, tj. do obiektu jako całości należy zastosować stawkę obniżoną w wysokości 8 %. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.