INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni - przedstawione we wniosku z dnia 11 sierpnia 2016 r. (data wpływu 16 sierpnia 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 17 września 2016 r. (data wpływu 19 września 2016 r.) na wezwanie Organu z dnia 31 sierpnia 2016 r. znak sprawy IPPP2/4512-609/16-2/AM (skutecznie doręczone 14 września 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 16 sierpnia 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości.
Niniejszy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 17 września 2016 r. (data wpływu 19 września 2016 r.) na wezwanie Organu z dnia 31 sierpnia 2016 r. znak sprawy IPPP2/4512- 609/16-2/AM (skutecznie doręczone 14 września 2016 r.) We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: W dniu 17 czerwca 1993 roku w drodze spadku Wnioskodawczyni nabyła do majątku osobistego niezabudowaną i nieuzbrojoną nieruchomość rolną o powierzchni 0,8431 ha oznaczoną jako działka nr 26/5. Klasa gruntu R-IIIb i R-IVa.
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ww. nieruchomość oznaczona symbolem 27PU, KS, znajduje się na terenie inwestycyjnym produkcyjno - usługowym z możliwością zabudowy obiektów i urządzeń do 12 metrów wysokości. Od 1993 roku do chwili obecnej Wnioskodawczyni jest płatnikiem podatku rolnego, nie jest rolnikiem. Ziemia była uprawiana na potrzeby własne. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest płatnikiem VAT. Wnioskodawczyni płaci podatek zryczałtowany od umowy najmu.
W momencie zmiany przeznaczenia nieruchomość w planie zagospodarowania przestrzennego Wnioskodawczyni podjęła starania mające na celu sprzedaż gruntu (ogłoszenia na bezpłatnych portalach internetowych, jedna umowa z biurem nieruchomości na kilka miesięcy), brak było zainteresowania. W związku z przeznaczeniem terenu Spółka A zainteresowała się okolicznymi terenami w tym również działką Wnioskodawczyni i złożyła jej propozycję kupna. W dniu 13 lipca 2016 r. Wnioskodawczyni podpisała umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości z ww. Spółką.
Inwestor jest zainteresowany zakupem nieruchomości będącej własnością Wnioskodawczyni oraz przyległych do niej innych działek i chciałby wybudować hale magazynowe. Jednocześnie wraz z podpisaniem umowy przedwstępnej Wnioskodawczyni udzieliła inwestorowi niezbędnych na tym etapie pełnomocnictw. Dodatkowo w pismie z dnia 17 września 2016 r. (data wpływu 19 września 2016 r.) Wnioskodawczyni, uzupełniła informacje zawarte we wniosku dotyczące opisu zdarzenia przyszłego. Wnioskodawczyni wskazała, że nie uzyskiwała dochodów z tytułu umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze, ponieważ nie zawierała ww. umów dla działki nr 26/5, a ziemia była uprawniana na własne potrzeby.
Od momentu nabycia działki nr 26/5 w 1993 r. Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych czynności wymagających zaangażowania, własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości gruntu, nie występowała również z wnioskiem o dokonanie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie przedmiotowej działki. Stan działki od momentu jej otrzymania przez Wnioskodawczynię nie uległ zmianie. Plan zagospodarowania przestrzennego został zmieniony przez Urząd Gminy bez udziału Wnioskodawczyni.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż ww. nieruchomości (działki nr 26/5) należącej do majątku własnego Wnioskodawczyni objętej planem zagospodarowania przestrzennego, znajdującej się na terenie inwestycyjnym produkcyjno - usługowym z możliwością zabudowy obiektów i urządzeń do 12 metrów wysokości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (stawka podstawowa) ? Stanowisko Wnioskodawczyni: Zdaniem Wnioskodawczyni sprzedaż gruntu nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ponieważ grunt ten stanowi majątek prywatny.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowej (działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Oznacza, to że dostawa towarów, w tym gruntów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód i jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności nie noszą znamion działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2, podmiotu dokonującego tych czynności nie można uznać za podatnika VAT.
Z treści orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Uni Europejskiej (dalej: TSUE) w sprawach: C-180/10 i C-181/10 wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
W powyższym wyroku Trybunał stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
Okoliczność, że osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia. Z opisu sprawy wynika, że w dniu 17 czerwca 1993 r. Wnioskodawczyni w drodze spadku nabyła do majątku osobistego niezabudowaną i nieuzbrojoną nieruchomość rolną o powierzchni 0,8431 ha oznaczoną jako działka nr 26/5 położoną na obszarze wiejskim (klasa gruntu R-IIIb i R-IVa). Od 1993 roku do chwili obecnej Wnioskodawczyni jest płatnikiem podatku rolnego, nie jest rolnikiem. Ziemia była uprawiana na potrzeby własne. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest podatnikiem VAT.
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 30 sierpnia 2002 r. ww. nieruchomość znajduje się na terenie inwestycyjnym produkcyjno-usługowym z możliwością zabudowy obiektów i urządzeń do 12 metrów wysokości. Wnioskodawczyni nie uzyskiwała dochodów z tytułu umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze dotyczących działki o numerze 26/5, ponieważ nie zawierała ww. umów, a ziemia była uprawniana wyłącznie na własne potrzeby.
Od momentu nabycia działki nr 26/5 w 1993 r. Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości gruntu, nie występowała również z wnioskiem o dokonanie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stan działki od momentu jej otrzymania przez Wnioskodawczynię nie uległ zmianie. Plan zagospodarowania przestrzennego został zmieniony przez Urząd Gminy bez udziału Wnioskodawczyni.
W momencie zmiany przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego Wnioskodawczyni podjęła starania mające na celu sprzedaż gruntu (ogłoszenia na bezpłatnych portalach internetowych, jedna umowa z biurem nieruchomości na kilka miesięcy). W związku z przeznaczeniem terenu Spółka A (Inwestor) zainteresowała się okolicznymi terenami w tym również działką Wnioskodawczyni nr 26/5 i złożyła jej propozycję kupna. W dniu 13 lipca 2016 r. Wnioskodawczyni podpisała umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości z ww. Spółką. Inwestor jest zainteresowany zakupem nieruchomości będącej własnością Wnioskodawczyni oraz przyległych do niej innych działek i chciałby wybudować hale magazynowe.
Watpliwości Wnioskodawczyni dotyczą opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy ww. nieruchomości (działki nr 26/5) oraz zastosowania właściwej stawki podatku VAT. Biorąc pod uwagę przytoczone regulacje ustawy o podatku od towarów i usług oraz orzecznictwo i odnosząc je do opisu sprawy, należy stwierdzić, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię ww. nieruchomości nabytej w drodze spadku w dniu 17 czerwca 1993 r., nie będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które wskazywałyby na działalność zbliżoną do działalności podmiotu zajmującego się profesjonalnie obrotem nieruchomościami.
Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni nie była i nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawczyni nie prowadziła działań o charakterze marketingowym w celu zwiększenia atrakcyjności nieruchomości. Nabyła nieruchomość bez podatku VAT, jako spadek. Grunt wykorzystywany był wyłącznie na potrzeby własne. Zatem, biorąc pod uwagę orzeczenia TSUE C-180/10 i C-181/10 Wnioskodawczyni na przedmiotowej nieruchomości nie prowadziła działań, które mogą powodować konieczności opodatkowania planowanej dostawy podatkiem VAT. W ocenie tut.
Organu zamieszczenie bezpłatnych ogłoszeń na portalach internetowych oraz zawarcie kilkumiesięcznej umowy z biurem nieruchomości w związku z podjęciem decyzji o sprzedaży działki nie może wskazywać na aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W konsekwencji Wnioskodawczyni sprzedając nieruchomość (tj. działkę nr 26/5), nie będzie działała w charakterze podatnika zajmującego się obrotem nieruchomościami, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług (w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).
Sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie będzie zatem podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Działania podejmowane przez Wnioskodawczynię należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Wnioskodawczyni dokonująca sprzedaży nieruchomości korzystać będzie z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00‑013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy).
Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.