INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 stycznia 2014 r. (data wpływu 10 lutego 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania posiadanych zasobów za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 10 lutego 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania posiadanych zasobów za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest podmiotem z siedzibą w Niemczech, prowadzącym działalność w zakresie m.in. produkcji oraz sprzedaży produktów (towarów) dla podmiotów działających w różnych sektorach przemysłu w państwach Unii Europejskiej, w tym także w Polsce, oraz poza terytorium Unii Europejskiej.
Obecnie Wnioskodawca nie jest zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, nie ma zarejestrowanego oddziału lub przedstawicielstwa w Polsce, nie posiada/wynajmuje żadnej powierzchni w Polsce, jak również nie prowadzi żadnej innej działalności niż ta opisana poniżej (sprzedaż towarów z zagranicy na rzecz polskich klientów i nabywców). Aktualnie, strategia biznesowa Wnioskodawcy zakłada ulokowanie działań związanych ze sprzedażą produktów Spółki możliwie jak najbliżej swoich klientów, tak, aby zaspokoić potrzeby i wymagania lokalnego rynku i osiągnąć tym samym większą skuteczność działania całej struktury a w konsekwencji wyższą jakość obsługi klienta.
Z tego powodu, Spółka rozważa możliwość zwiększenia roli swoich lokalnych przedstawicieli w każdym kraju poprzez rozbudowę i rozszerzenie zakresu ich działań i obowiązków, umożliwiając im aktywny udział w działalności grupy i podejmowaniu decyzji na lokalnym rynku. W celu organizacji procesu sprzedaży towarów na rynku polskim, Wnioskodawca zawarł umowę z powiązaną polską spółką - B. sp. z o.o. (dalej: Polski Przedstawiciel), zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny.
Na mocy przedmiotowej umowy, część pracowników jednego z działów tej spółki (Polskiego Przedstawiciela) wspiera działalność sprzedażową Wnioskodawcy realizowaną na polskim rynku (Polski Przedstawiciel uzyskuje wynagrodzenie od Wnioskodawcy w związku ze wspieraniem sprzedaży Wnioskodawcy). Zawarcie umowy z Polskim Przedstawicielem oraz zaangażowanie Polskiego Przedstawiciela w proces wsparcia sprzedaży towarów Wnioskodawcy wynika ze strategii Wnioskodawcy, zakładającej bliski i niezwłoczny kontakt z obecnymi / potencjalnymi kontrahentami Wnioskodawcy, działającymi na poszczególnych rynkach narodowych (w przedmiotowym przypadku, na rynku polskim).
Zasadniczy przedmiot działalności Polskiego Przedstawiciela polega na zaangażowaniu w organizację procesu sprzedaży towarów Wnioskodawcy na rzecz polskich klientów i promocję produktów Wnioskodawcy na terytorium kraju. W szczególności, Wnioskodawca rozważa możliwość udzielenia swojemu Polskiemu Przedstawicielowi upoważnienia do aktywnego udziału w związanych ze sprzedażą produktów Wnioskodawcy procesach negocjacyjnych z klientem oraz do uczestnictwa w ostatecznym zawieraniu umów sprzedaży pomiędzy Wnioskodawcą a polskimi odbiorcami.
W szczególności, funkcje i obowiązki Polskiego Przedstawiciela wynikające z nowej strategii polegają na: wspieraniu działalności Wnioskodawcy w zakresie badań rynku dotyczących procesu zarządzania produktem a następnie udostępnianiu tych informacji Wnioskodawcy, podejmowaniu strategicznych działań marketingowych bezpośrednio poprzedzających sprzedaż produktów Wnioskodawcy; Polski Przedstawiciel podejmuje niezbędne czynności w zakresie bieżącej obsługi klienta, inicjacji działań sprzedażowych, a także posiada swój wkład w zakresie planowania sprzedaży.
Działania sprzedażowe obejmują realizację funkcji marketingowych, takich jak organizowanie lokalnych akcji reklamowych, udział w targach branżowych czy utrzymywanie kontaktu z obecnymi bądź nawiązywanie kontaktu z potencjalnymi nowymi klientami Spółki. Ponadto, Polski Przedstawiciel wspiera Wnioskodawcę w zakresie analizy lokalnych trendów rynkowych poprzez utrzymywanie bieżącego kontaktu z klientami i uzyskiwanie od nich informacji. Zbieranie informacji od klientów obejmuje również identyfikację najnowszych danych na temat strategii oraz odpowiednich wymogów stawianych w stosunku do produktów Wnioskodawcy.
Działania te polegają głównie na podsumowaniu informacji otrzymanych w trakcie spotkań z klientami Spółki i omawiania z klientami nowych projektów i produktów oferowanych przez Wnioskodawcę. aktywnym uczestnictwie w procesie sprzedaży produktów Spółki, poprzez swój aktywny udział w procesie negocjacji umów zawieranych między Wnioskodawcą a lokalnymi klientami (producentami), jednak obowiązki w powyższym zakresie w konkretnym przypadku Polskiego Przedstawiciela są bardzo ograniczone.
Umowy zawierane między Wnioskodawcą a lokalnymi klientami podzielić można na: Umowy o charakterze ogólnym: uczestnictwo Polskiego Przedstawiciela w zakresie negocjowania takich umów ogranicza się przede wszystkim do określania ogólnych parametrów współdziałania między Wnioskodawcą a klientami, takich jak m.in. ustalanie warunków i terminów dostaw, określenie wymagań jakościowych, warunków i procedur gwarancyjnych oraz kwestii związanych z polityką poufności. Umowy o charakterze szczególnym: w tych przypadkach Polski Przedstawiciel jest uprawniony do przeprowadzania szczegółowych negocjacji w odniesieniu do danej umowy.
Dla celów ilustracyjnych, praktykę działania Polskiego Przedstawiciela w powyższym zakresie można opisać w następujący sposób: w ramach negocjowania umów dla poszczególnych projektów lub towarów (produktów), Polski Przedstawiciel w pierwszej kolejności kontaktuje się z podmiotami zainteresowanymi nabyciem produktów oferowanych przez Wnioskodawcę. Kontaktując się z klientami, Polski Przedstawiciel udziela klientom porad na temat wyboru towarów (produktów), uczestniczy w prezentacji produktów klientom, zaprasza klientów do udziału w wydarzeniach kulturalnych, reklamuje produkty Wnioskodawcy i dostarcza klientom informacji na temat poszczególnych towarów.
Następnie, w konsekwencji wyżej wymienionych działań, producent występuje do Polskiego Przedstawiciela z wnioskiem o wycenę transakcji (zapytanie ofertowe) a Polski Przedstawiciel przekazuje taki wniosek bezpośrednio do Wnioskodawcy, który jest dalej odpowiedzialny za podjęcie ostatecznej decyzji odnośnie dalszego uczestnictwa w procedurze ofertowej. Po określeniu procedury, Wnioskodawca ustanawia podstawowe warunki i granice, które muszą być przestrzegane przez Polskiego Przedstawiciela podczas procesu negocjacji z klientem. Powyższe warunki i ograniczenia odnoszą się przede wszystkim do specyfikacji produktu i jego wyceny.
Wszelkie istotne zmiany w procesie negocjacji a także kroki zmierzające do ostatecznego zawarcia kontraktu z klientem, muszą zostać zaakceptowane przez Wnioskodawcę. W sytuacji, gdy klienci składają prośbę o wycenę konkretnego produktu lub projektu, Polski Przedstawiciel odbiera od nich taką prośbę.
Jeżeli prośba dotyczy produktu, którego specyfikacja techniczna ma charakter wystandaryzowany, a Wnioskodawca i nabywca zgadzają się co do określonej z góry przez Wnioskodawcę ceny (także przy uwzględnieniu rabatów i zniżek wynikających z umów ramowych), Polski Przedstawiciel może przygotować w imieniu Wnioskodawcy (który ostatecznie wystawia fakturę) taką wycenę, według ściśle określonego schematu.
Gdy przedmiotem transakcji ma stać się standardowy towar (produkt) oferowany przez Wnioskodawcę, lecz nabywca nie zgadza się na zaproponowaną przez Wnioskodawcę cenę, Polski Przedstawiciel może brać udział w negocjacji ceny finalnej produktu z nabywcą, jednakże ostateczna decyzja, co do udzielenia lub nieudzielenia rabatu należy do Wnioskodawcy i uzależniona jest od jego możliwości i potrzeb gospodarczych. Polski Przedstawiciel może przygotować w imieniu Wnioskodawcy (który ostatecznie wystawia fakturę) taką wycenę, według ściśle określonego schematu.
Jeżeli zaś przedmiotem transakcji ma być towar (produkt), którego specyfikacja techniczna odbiega od standardowego portfolio wyrobów Wnioskodawcy, Polski Przedstawiciel przekazuje zamówienie Wnioskodawcy, który w dalszej kolejności prowadzi wycenę projektu i dokonuje analizy technicznych możliwości jego realizacji. Wnioskodawca może upoważnić Polskiego Przedstawiciela do złożenia odpowiedniej oferty nabywcy w imieniu Wnioskodawcy wraz z przekazaniem informacji odnośnie do ustalonej ceny wyrobu, warunków handlowych oraz produktu. Polski Przedstawiciel może przygotować w imieniu Wnioskodawcy (który ostatecznie wystawia fakturę) taką wycenę, według ściśle określonego schematu.
W przypadku gdy, nowa oferta wciąż nie jest satysfakcjonująca, Polski Przedstawiciel może brać udział w dalszych negocjacjach, niemniej jednak, zakres tych negocjacji jest z góry ustalony przez Wnioskodawcę. W przypadku osiągnięcia porozumienia w procesie negocjacji, Wnioskodawca za pośrednictwem Polskiego Przedstawiciela potwierdza zawarcie umowy. Następnie Polski Przedstawiciel podpisuje umowę w imieniu Wnioskodawcy i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność.
Niemniej jednak, Polski Przedstawiciel jest upoważniony jedynie do podpisania umów o charakterze ogólnym, ustandaryzowanym, w stosunku zaś do szczegółowych umów, takich jak m.in. dotyczących ustalenia finalnej wyceny produktu, Polski Przedstawiciel uczestniczy w zawieraniu umów jedynie w ścisłych granicach określonych przez Wnioskodawcę.
Ponadto należy zauważyć, że działania, które mają być wykonywane przez Polskiego Przedstawiciela w stosunku do polskich klientów mają charakter jednolity, niezależnie od zakresu i rozmiarów działalności polskich klientów Wnioskodawcy. podejmowaniu określonych działań po dokonaniu transakcji sprzedaży; w tym jednak zakresie czynności podejmowane przez Polskiego Przedstawiciela mają przede wszystkim charakter pomocniczy. Polski Przedstawiciel przygotowuje końcową specyfikację produktu, którą następnie przekazuje Wnioskodawcy. Następnie Wnioskodawca przygotowuje produkt testowy zgodnie z uzyskanym zamówieniem oraz wysyła go (bezpośrednio) do nabywcy.
Próbne uruchomienie oraz inne testy wersji próbnych mogą być dokonywane w obecności specjalistów Wnioskodawcy lub też Polskiego Przedstawiciela. Wszelkie propozycje zmian dotyczące nabytego produktu muszą być komunikowane Wnioskodawcy, który jest jedynym podmiotem uprawnionym do podejmowania decyzji o ewentualnych zmianach w zakresie realizacji dostawy danego produktu. W przypadku ukończenia fazy próbnej, nabywca wysyła oficjalne zamówienie do Wnioskodawcy z prośbą o dostarczenie towaru (produktu). Polski Przedstawiciel nie uczestniczy w tym procesie.
Po dostarczeniu produktu, Polski Przedstawiciel może wspierać Wnioskodawcę m.in. w zakresie monitorowania prawidłowości przepływów finansowych między nabywcami a Wnioskodawcą a także podejmować działania związane z kontrolą jakości wyrobu, wsparciem w zakresie udzielonych gwarancji (np, poprzez kontakt z klientem odnośnie jakości produktu, wprowadzenie gwarancji do systemu). Niemniej jednak Polski Przedstawiciel nie jest zaangażowany w naprawy gwarancyjne produktów dostarczonych przez Wnioskodawcę. W każdym z opisanych wyżej przypadków stroną umowy sprzedaży produktu jest Wnioskodawca i to Wnioskodawca wystawia stosowną fakturę dokumentującą daną sprzedaż.
Opisywana wyżej struktura biznesowa pozwoli Spółce na efektywne zaspokajanie potrzeb swoich klientów, co więcej może być ona wdrożona względnie w krótkim czasie w porównaniu do innych rozwiązań ukierunkowanych na osiągnięcie podobnych efektów, wdrożenie, których może napotkać na poważne utrudnienia, tak w zakresie czasu realizacji, jak i ograniczeń związanych z organizacją działalności Spółki (ograniczenia wynikające z konieczności dostosowania systemów informatycznych, sposobów raportowania itp.). Z tytułu wykonywanych obowiązków w zakresie wspierania procesów sprzedaży Wnioskodawcy, Polski Przedstawiciel otrzymuje od Wnioskodawcy wynagrodzenie.
W tym miejscu trzeba wskazać, iż Polski Przedstawiciel nie uczestniczy w procesach logistycznych związanych z dostawą produktów Wnioskodawcy odbiorcy polskiemu, jedynie Wnioskodawca jest odpowiedzialny za realizację tych procesów. Oznacza to, że Polski Przedstawiciel nie pełni żadnych funkcji związanych konkretnie z przemieszczeniem produktu na terytorium kraju. Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że nie zatrudnia na terenie Polski żadnych pracowników, korzystając jedynie z personelu zatrudnionego przez Polskiego Przedstawiciela.
Polski Przedstawiciel dysponuje infrastrukturą techniczną, która może służyć do wykonywania prac na rzecz Wnioskodawcy, jednak wykorzystywana jest ona przede wszystkim do własnych celów gospodarczych Polskiego Przedstawiciela i nie służy ona do realizacji celów będących przedmiotem kontraktu z Wnioskodawcą. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy w świetle art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego, Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (w związku z prowadzeniem sprzedaży towarów na rzecz polskich nabywców z wykorzystaniem wsparcia Polskiego Przedstawiciela)? Zdaniem Wnioskodawcy;
Stanowisko Wnioskodawcy
W ocenie Wnioskodawcy, w świetle art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1), Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (w związku z prowadzeniem sprzedaży towarów na rzecz polskich nabywców z wykorzystaniem wsparcia Polskiego Przedstawiciela). Wnioskodawca dąży do potwierdzenia, iż nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
Posiadanie lub nie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce może mieć istotne znaczenie dla Wnioskodawcy m.in. przy określaniu miejsca, w którym dane dostawy usług powinny podlegać opodatkowaniu czy określaniu podmiotu zobowiązanego do rozliczenia VAT na danej dostawie towarów / usług, W tym kontekście należy wskazać, iż brak jest ogólnej definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w polskich przepisach podatkowych.
Definicja taka została jednak zawarta w przepisach Rozporządzenia wykonawczego dla potrzeb określania miejsca świadczenia danych transakcji usługowych oraz dla potrzeb określenia przypadków, w których stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie kreuje obowiązku rozliczenia VAT. Z uwagi na fakt, iż definicja ta została sformułowana na kanwie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), w ocenie Wnioskodawcy, uzasadnione jest odwołanie się do tej definicji, aby ocenić, czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Jak stanowi art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Jednocześnie, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego, na użytek stosowania m.in. art. 192a Dyrektywy VAT (przepis dotyczący uznania, iż pomimo iż podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie, to może zostać uznany za podmiot, który nie jest zobowiązany do zapłaty VAT), "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.
Natomiast, jak stanowi art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego, na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy VAT stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy. Powyższe definicje stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej znajdują również swoje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE (przykładowo w sprawach: CM 68/84, Gunter Berkholz, C-231/94,: Faaborg-Gelting Linien, C-190/95, ARO Lease BV, C-73/06, Planzer).
Z definicji tych można wywieść, że o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie niż państwo siedziby podatnika, można mówić, jeśli łącznie, spełnione są następujące warunki: (i) miejsce to posiada przymiot „stałości”, (ii) miejsce to charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, (iii) miejsce to jest na tyle samodzielne, że może podejmować decyzje dotyczące dostaw realizowanych z tego miejsca / dla potrzeb tego miejsca.
Warto wspomnieć również wyrok TSUE wydany w sprawach C-318/11 i C-319/11 Daimler/Widex, dotyczący świadczenia usług testowania produktów oraz prowadzenia badań w świetle potencjalnego istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności. W powyższym rozstrzygnięciu TSUE odniósł się do wyżej wymienionych orzeczeń w zakresie warunków niezbędnych do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności (nie analizując jednak szczegółowo istnienia takiego stałego miejsca w rozpatrywanych przypadkach).
Niemniej jednak, zgodnie z argumentacją TSUE prezentowaną we wskazanym orzeczeniu, świadczenie samych tylko usług badawczych oraz usług w zakresie testowania produktów nie skutkuje zaistnieniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
W konsekwencji TSUE stwierdził, że "podatnika podatku VAT mającego siedzibę w państwie członkowskim i przeprowadzającego w innym państwie członkowskim jedynie testy techniczne lub prace badawcze z wyłączeniem transakcji podlegających opodatkowaniu nie można uważać za mającego w tym innym państwie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są transakcje gospodarcze ”, Poniżej Wnioskodawca przedstawia charakterystykę każdego z powyższych warunków stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a później przeprowadzi analizę, czy warunki te są spełnione w przypadku działalności Wnioskodawcy w Polsce.
Warunek (i) - stałość Pojęcie stałości należy rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Działalność ta powinna charakteryzować się określonym stopniem zaangażowania, tak by nie było wątpliwości, iż ma ona charakter przemijający. Takie rozumienie pojęcia stałości zostało, potwierdzone m.in. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 października 2012 r., sygn. IPPP3/443-784/12-4/KC: „(...) „stały”, to trwałe związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny.
Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (...)”.
Warunek (ii) - zaplecze personalne i techniczne Warunek ten należy rozumieć jako posiadanie własnych lub „wynajętych” aktywów technicznych i personalnych na terytorium danego państwa, które to aktywa (infrastruktura i ludzie) będą stale wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie. Stanowisko takie jest potwierdzane przez organy podatkowe - przykładowe potwierdzono je w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. IPPP3/443-1002/12-4/SM.
Warunek (iii) - samodzielność i niezależność Istotnym warunkiem dla „utworzenia” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest, aby posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju aktywa techniczne i personalne były na tyle niezależne i samodzielne, aby mogły podejmować decyzje zarządcze dotyczące tego stałego miejsca prowadzenia działalności czy też działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce, w tym, być zdolne do samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.
Powyższe stanowisko można wywieść m.in. z orzeczenia TSUE w sprawie C-190/95, ARO Lease BV: „(...) zatem jeśli spółka leasingowa nie posiada w Państwie Członkowskim własnego personelu ani trwałej struktury organizacyjnej w stopniu wystarczającym do umożliwienia sporządzania umów bądź podejmowania decyzji w zakresie zarządzania i w ten sposób umożliwienia niezależnego świadczenia usług, nie można przyjąć, iż spółka ta posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie (...)”.
Jak wynika z powyższego, aby w danym państwie powstało stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej zagranicznego podatnika, podatnik powinien zgromadzić (z zamiarem stałego prowadzenia działalności gospodarczej) w tym państwie aktywa oraz zaplecze personalne, które jest w stanie niezależnie podejmować decyzje dotyczące miejsca oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. W ocenie Spółki, powyższe warunki nie są spełnione w opisanym stanie faktycznym, tj. w sytuacji sprzedaży przez Wnioskodawcę towarów (z zagranicy do Polski), w czym Wnioskodawcę wspiera Polski Przedstawiciel.
W rezultacie Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów Rozporządzenia wykonawczego. Poniżej Wnioskodawca wskazuje argumenty wspierające stanowisko o braku stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Wsparcie sprzedaży przez Polskiego przedstawiciela a stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Jak wskazano w stanie faktycznym, współpraca pomiędzy Wnioskodawcą a Polskim Przedstawicielem ma charakter stały. W tym kontekście, więc można założyć, iż Wnioskodawca zamierza w sposób permanentny korzystać z usług Polskiego Przedstawiciela (można więc założyć, iż warunek (i) określony powyżej jest spełniony).
Jednocześnie, w ramach umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a Polskim Przedstawicielem, pracownicy jednego z działów Polskiego Przedstawiciela wspierają (z wykorzystanej własnej infrastruktury technicznej) sprzedaż Wnioskodawcy do polskich klientów. W tym kontekście, więc Wnioskodawca dysponuje w Polsce zapleczem infrastrukturalnym i technicznym (można więc założyć, iż warunek (ii) określony powyżej jest spełniony).
Co najistotniejsze jednak, pomimo podejmowania przez pracowników Polskiego Przedstawiciela szeregu czynności związanych ze wsparciem sprzedaży Wnioskodawcy (m.in. uczestniczy w negocjacjach postanowień warunków umownych w ramach jasno określonych przez Wnioskodawcę, informowanie Wnioskodawcy o oczekiwanej specyfikacji produktów, przygotowywanie wyceny pod kierownictwem Wnioskodawcy, doradzanie klientom, promowanie towarów Wnioskodawcy), nie mają oni jednak żadnej mocy decyzyjnej dotyczącej sprzedaży towarów Wnioskodawcy, w tym określenia warunków sprzedaży, ceny, terminu czy finalnej specyfikacji.
Tego typu decyzje są podejmowane przez Wnioskodawcę, zaś pracownicy Polskiego Przedstawiciela (w jasno sprecyzowanych sytuacjach) mogą być „pośrednikami” przekazującymi te decyzje klientowi / nabywcy, czy też uzgadniającymi z klientem / nabywcą warunki sprzedaży (zgodnie z precyzyjnymi wytycznymi Wnioskodawcy). W żadnym przypadku pracownicy Polskiego Przedstawiciela nie mają samodzielności w podejmowaniu decyzji dotyczących sprzedaży (są uzależnieni od akceptacji/decyzji Wnioskodawcy).
W rezultacie, więc nie ma podstaw, aby przyjąć, że Wnioskodawca dysponuje w Polsce zapleczem, które byłoby w stanie samodzielnie i niezależnie podejmować decyzje dotyczące działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę (należy, więc przyjąć, iż warunek (iii) określony powyżej nie jest spełniony). Mając na względzie powyższe, uzasadnione jest stwierdzenie, że Wnioskodawca nie ma w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w związku z prowadzeniem sprzedaży towarów (produktów) na polskim rynku, w której to sprzedaży wspiera Wnioskodawcę Polski Przedstawiciel.
W tym zakresie bowiem Polski Przedstawiciel (zaplecze personalne, na które składają się pracownicy Polskiego Przedstawiciela dedykowani do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy) nie posiada niezależności i samodzielności w podejmowaniu decyzji dotyczących sprzedaży realizowanej przez Wnioskodawcę (wszelkie czynności wykonywane przez Polskiego Przedstawiciela są realizowane „pod dyktando” Wnioskodawcy i w ramach nakreślonych przez Wnioskodawcę). W efekcie, brak niezależności i samodzielności wyklucza możliwość istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez Wnioskodawcę.
Na marginesie należy dodać, iż Wnioskodawca w zasadzie nie prowadzi żadnej działalności opodatkowanej VAT w Polsce. Działalność Polskiego Przedstawiciela ma bowiem wyłącznie charakter pomocniczy, w stosunku do podstawowej działalności, jaką jest sprzedaż towarów (produktów). Pomocniczość oznacza, że główna działalność Wnioskodawcy jest realizowana w sposób niezależny, zaś Polski Przedstawiciel tylko ją wspiera (decyzje dotyczące tej działalności Wnioskodawcy nie są podejmowane przez Wnioskodawcę w Polsce, lecz za granicą).
Stąd, tak naprawdę, w Polsce brak jest „istotnej” i niezależnej działalności Wnioskodawcy - działalność taka jest realizowana poza Polską, co potwierdza, że w Polsce brak jest stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Wnioskodawca podkreśla, że powyższe stanowisko ma swoje uzasadnienie w praktyce organów podatkowych.
Przykładowo, w interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r., sygn. IPPP3/443-1545/11-2/SM, wskazano, że: „(...) W kontekście powyższego, należy uznać, iż U. zasadniczo nie świadczy żadnych usług z terytorium Polski, a jej aktywność w kraju ma wyłącznie charakter pomocniczy w stosunku do głównej działalności wykonywanej w Szwajcarii. W związku z tym, kryterium samodzielności stałego miejsca wskazanego w orzecznictwie ETS, w przypadku U. nie zostanie spełnione. Dodatkowo, wskazać należy, iż działalność Spółki E. Polska także nie powinna zostać uznana za stałe miejsce działalności U. na terytorium kraju.
Spółka ta świadczy wprawdzie szereg usług związanych z organizacją Turnieju E., jak również dysponuje odpowiednim zapleczem technicznym oraz ludzkim, niemniej jednak jest (o podmiot całkowicie niezależny od U. z punktu widzenia powiązań kapitałowych. Spółka E. Polska jest spółką utworzoną przez PZPN (E. Polska), w której U, nie posiada jakichkolwiek udziałów. Mając na uwadze powyższe, U. stoi na stanowisku, iż U. nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności na gruncie przepisów o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe (...)”.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Ponadto należy stwierdzić, że odpowiedź na pytanie drugie sformułowane we wniosku została wydana w odrębnym rozstrzygnięciu. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2012, poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.