Stanowisko Wnioskodawcy
W ocenie Wnioskodawcy, w świetle art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1), Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (w związku z prowadzeniem sprzedaży towarów na rzecz polskich nabywców z wykorzystaniem wsparcia Polskiego Przedstawiciela). Wnioskodawca dąży do potwierdzenia, iż nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
Posiadanie lub nie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce może mieć istotne znaczenie dla Wnioskodawcy m.in. przy określaniu miejsca, w którym dane dostawy usług powinny podlegać opodatkowaniu czy określaniu podmiotu zobowiązanego do rozliczenia VAT na danej dostawie towarów / usług, W tym kontekście należy wskazać, iż brak jest ogólnej definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w polskich przepisach podatkowych.
Definicja taka została jednak zawarta w przepisach Rozporządzenia wykonawczego dla potrzeb określania miejsca świadczenia danych transakcji usługowych oraz dla potrzeb określenia przypadków, w których stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie kreuje obowiązku rozliczenia VAT. Z uwagi na fakt, iż definicja ta została sformułowana na kanwie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), w ocenie Wnioskodawcy, uzasadnione jest odwołanie się do tej definicji, aby ocenić, czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Jak stanowi art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Jednocześnie, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego, na użytek stosowania m.in. art. 192a Dyrektywy VAT (przepis dotyczący uznania, iż pomimo iż podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie, to może zostać uznany za podmiot, który nie jest zobowiązany do zapłaty VAT), "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.
Natomiast, jak stanowi art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego, na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy VAT stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy. Powyższe definicje stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej znajdują również swoje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE (przykładowo w sprawach: CM 68/84, Gunter Berkholz, C-231/94,: Faaborg-Gelting Linien, C-190/95, ARO Lease BV, C-73/06, Planzer).
Z definicji tych można wywieść, że o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie niż państwo siedziby podatnika, można mówić, jeśli łącznie, spełnione są następujące warunki: (i) miejsce to posiada przymiot „stałości”, (ii) miejsce to charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, (iii) miejsce to jest na tyle samodzielne, że może podejmować decyzje dotyczące dostaw realizowanych z tego miejsca / dla potrzeb tego miejsca.
Warto wspomnieć również wyrok TSUE wydany w sprawach C-318/11 i C-319/11 Daimler/Widex, dotyczący świadczenia usług testowania produktów oraz prowadzenia badań w świetle potencjalnego istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności. W powyższym rozstrzygnięciu TSUE odniósł się do wyżej wymienionych orzeczeń w zakresie warunków niezbędnych do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności (nie analizując jednak szczegółowo istnienia takiego stałego miejsca w rozpatrywanych przypadkach).
Niemniej jednak, zgodnie z argumentacją TSUE prezentowaną we wskazanym orzeczeniu, świadczenie samych tylko usług badawczych oraz usług w zakresie testowania produktów nie skutkuje zaistnieniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
W konsekwencji TSUE stwierdził, że "podatnika podatku VAT mającego siedzibę w państwie członkowskim i przeprowadzającego w innym państwie członkowskim jedynie testy techniczne lub prace badawcze z wyłączeniem transakcji podlegających opodatkowaniu nie można uważać za mającego w tym innym państwie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są transakcje gospodarcze ”, Poniżej Wnioskodawca przedstawia charakterystykę każdego z powyższych warunków stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a później przeprowadzi analizę, czy warunki te są spełnione w przypadku działalności Wnioskodawcy w Polsce.
Warunek (i) - stałość Pojęcie stałości należy rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Działalność ta powinna charakteryzować się określonym stopniem zaangażowania, tak by nie było wątpliwości, iż ma ona charakter przemijający. Takie rozumienie pojęcia stałości zostało, potwierdzone m.in. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 października 2012 r., sygn. IPPP3/443-784/12-4/KC: „(...) „stały”, to trwałe związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny.
Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (...)”.
Warunek (ii) - zaplecze personalne i techniczne Warunek ten należy rozumieć jako posiadanie własnych lub „wynajętych” aktywów technicznych i personalnych na terytorium danego państwa, które to aktywa (infrastruktura i ludzie) będą stale wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie. Stanowisko takie jest potwierdzane przez organy podatkowe - przykładowe potwierdzono je w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. IPPP3/443-1002/12-4/SM.
Warunek (iii) - samodzielność i niezależność Istotnym warunkiem dla „utworzenia” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest, aby posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju aktywa techniczne i personalne były na tyle niezależne i samodzielne, aby mogły podejmować decyzje zarządcze dotyczące tego stałego miejsca prowadzenia działalności czy też działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce, w tym, być zdolne do samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.
Powyższe stanowisko można wywieść m.in. z orzeczenia TSUE w sprawie C-190/95, ARO Lease BV: „(...) zatem jeśli spółka leasingowa nie posiada w Państwie Członkowskim własnego personelu ani trwałej struktury organizacyjnej w stopniu wystarczającym do umożliwienia sporządzania umów bądź podejmowania decyzji w zakresie zarządzania i w ten sposób umożliwienia niezależnego świadczenia usług, nie można przyjąć, iż spółka ta posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie (...)”.
Jak wynika z powyższego, aby w danym państwie powstało stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej zagranicznego podatnika, podatnik powinien zgromadzić (z zamiarem stałego prowadzenia działalności gospodarczej) w tym państwie aktywa oraz zaplecze personalne, które jest w stanie niezależnie podejmować decyzje dotyczące miejsca oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. W ocenie Spółki, powyższe warunki nie są spełnione w opisanym stanie faktycznym, tj. w sytuacji sprzedaży przez Wnioskodawcę towarów (z zagranicy do Polski), w czym Wnioskodawcę wspiera Polski Przedstawiciel.
W rezultacie Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów Rozporządzenia wykonawczego. Poniżej Wnioskodawca wskazuje argumenty wspierające stanowisko o braku stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Wsparcie sprzedaży przez Polskiego przedstawiciela a stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Jak wskazano w stanie faktycznym, współpraca pomiędzy Wnioskodawcą a Polskim Przedstawicielem ma charakter stały. W tym kontekście, więc można założyć, iż Wnioskodawca zamierza w sposób permanentny korzystać z usług Polskiego Przedstawiciela (można więc założyć, iż warunek (i) określony powyżej jest spełniony).
Jednocześnie, w ramach umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a Polskim Przedstawicielem, pracownicy jednego z działów Polskiego Przedstawiciela wspierają (z wykorzystanej własnej infrastruktury technicznej) sprzedaż Wnioskodawcy do polskich klientów. W tym kontekście, więc Wnioskodawca dysponuje w Polsce zapleczem infrastrukturalnym i technicznym (można więc założyć, iż warunek (ii) określony powyżej jest spełniony).
Co najistotniejsze jednak, pomimo podejmowania przez pracowników Polskiego Przedstawiciela szeregu czynności związanych ze wsparciem sprzedaży Wnioskodawcy (m.in. uczestniczy w negocjacjach postanowień warunków umownych w ramach jasno określonych przez Wnioskodawcę, informowanie Wnioskodawcy o oczekiwanej specyfikacji produktów, przygotowywanie wyceny pod kierownictwem Wnioskodawcy, doradzanie klientom, promowanie towarów Wnioskodawcy), nie mają oni jednak żadnej mocy decyzyjnej dotyczącej sprzedaży towarów Wnioskodawcy, w tym określenia warunków sprzedaży, ceny, terminu czy finalnej specyfikacji.
Tego typu decyzje są podejmowane przez Wnioskodawcę, zaś pracownicy Polskiego Przedstawiciela (w jasno sprecyzowanych sytuacjach) mogą być „pośrednikami” przekazującymi te decyzje klientowi / nabywcy, czy też uzgadniającymi z klientem / nabywcą warunki sprzedaży (zgodnie z precyzyjnymi wytycznymi Wnioskodawcy). W żadnym przypadku pracownicy Polskiego Przedstawiciela nie mają samodzielności w podejmowaniu decyzji dotyczących sprzedaży (są uzależnieni od akceptacji/decyzji Wnioskodawcy).
W rezultacie, więc nie ma podstaw, aby przyjąć, że Wnioskodawca dysponuje w Polsce zapleczem, które byłoby w stanie samodzielnie i niezależnie podejmować decyzje dotyczące działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę (należy, więc przyjąć, iż warunek (iii) określony powyżej nie jest spełniony). Mając na względzie powyższe, uzasadnione jest stwierdzenie, że Wnioskodawca nie ma w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w związku z prowadzeniem sprzedaży towarów (produktów) na polskim rynku, w której to sprzedaży wspiera Wnioskodawcę Polski Przedstawiciel.
W tym zakresie bowiem Polski Przedstawiciel (zaplecze personalne, na które składają się pracownicy Polskiego Przedstawiciela dedykowani do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy) nie posiada niezależności i samodzielności w podejmowaniu decyzji dotyczących sprzedaży realizowanej przez Wnioskodawcę (wszelkie czynności wykonywane przez Polskiego Przedstawiciela są realizowane „pod dyktando” Wnioskodawcy i w ramach nakreślonych przez Wnioskodawcę). W efekcie, brak niezależności i samodzielności wyklucza możliwość istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez Wnioskodawcę.
Na marginesie należy dodać, iż Wnioskodawca w zasadzie nie prowadzi żadnej działalności opodatkowanej VAT w Polsce. Działalność Polskiego Przedstawiciela ma bowiem wyłącznie charakter pomocniczy, w stosunku do podstawowej działalności, jaką jest sprzedaż towarów (produktów). Pomocniczość oznacza, że główna działalność Wnioskodawcy jest realizowana w sposób niezależny, zaś Polski Przedstawiciel tylko ją wspiera (decyzje dotyczące tej działalności Wnioskodawcy nie są podejmowane przez Wnioskodawcę w Polsce, lecz za granicą).
Stąd, tak naprawdę, w Polsce brak jest „istotnej” i niezależnej działalności Wnioskodawcy - działalność taka jest realizowana poza Polską, co potwierdza, że w Polsce brak jest stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Wnioskodawca podkreśla, że powyższe stanowisko ma swoje uzasadnienie w praktyce organów podatkowych.
Przykładowo, w interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r., sygn. IPPP3/443-1545/11-2/SM, wskazano, że: „(...) W kontekście powyższego, należy uznać, iż U. zasadniczo nie świadczy żadnych usług z terytorium Polski, a jej aktywność w kraju ma wyłącznie charakter pomocniczy w stosunku do głównej działalności wykonywanej w Szwajcarii. W związku z tym, kryterium samodzielności stałego miejsca wskazanego w orzecznictwie ETS, w przypadku U. nie zostanie spełnione. Dodatkowo, wskazać należy, iż działalność Spółki E. Polska także nie powinna zostać uznana za stałe miejsce działalności U. na terytorium kraju.
Spółka ta świadczy wprawdzie szereg usług związanych z organizacją Turnieju E., jak również dysponuje odpowiednim zapleczem technicznym oraz ludzkim, niemniej jednak jest (o podmiot całkowicie niezależny od U. z punktu widzenia powiązań kapitałowych. Spółka E. Polska jest spółką utworzoną przez PZPN (E. Polska), w której U, nie posiada jakichkolwiek udziałów. Mając na uwadze powyższe, U. stoi na stanowisku, iż U. nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności na gruncie przepisów o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe (...)”.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Ponadto należy stwierdzić, że odpowiedź na pytanie drugie sformułowane we wniosku została wydana w odrębnym rozstrzygnięciu. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2012, poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.