INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 3 marca 2014 r. (data wpływu 7 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku otrzymywanego wynagrodzenia - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 7 marca 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku otrzymywanego wynagrodzenia.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Spółka - Wnioskodawca jest podatnikiem VAT czynnym. Jako osoba prawna Spółka zawarła z firmą ubezpieczeniową umowę zlecenie.
W umowie Zleceniobiorca - Spółka oświadcza, że wykonuje obowiązki pracodawcy (ubezpieczającego), wynikające z umowy grupowego ubezpieczenia pracowniczego, w ramach którego poprzez wyznaczonego przez siebie pracownika (pracowników) do obsługi umowy wykonuje w szczególności następujące czynności: informuje pracowników o możliwości przystąpienia do ubezpieczenia pracowniczego i dodatkowych, udostępnia na żądanie osób zainteresowanych deklaracje grupowego ubezpieczenia pracowniczego, zbiera od pracowników deklaracje, sporządza wykazy osób przystępujących do ubezpieczenia i odchodzących, udziela informacji zainteresowanym pracownikom o procedurze realizacji świadczeń z umowy ubezpieczenia grupowego i o wymaganych w tym celu dokumentach oraz dodatkowo: przeprowadza badania satysfakcji ubezpieczonych w ramach zawartej umowy grupowego ubezpieczenia pracowniczego, udziela informacji o lokalizacji placówek ubezpieczyciela, udziela informacji o możliwościach kontaktu z ubezpieczycielem w zakresie sposobu wykonywania umowy grupowego ubezpieczenia na życie, informuje ubezpieczyciela o zmianach adresowych i innych osób ubezpieczonych, udziela informacji o innych ubezpieczycielach i formach ich działania na terenie Spółki, dostarcza co miesiąc dokumenty opracowane zgodnie z umową, sporządza co 3 miesiące sprawozdania z działalności.
Przy wykonywaniu wyżej wymienionych czynności Spółka - Zleceniobiorca jest zobowiązany stosować się do przepisów prawnych, technicznych, manipulacyjnych i finansowych obowiązujących u Ubezpieczyciela oraz do wskazówek Ubezpieczyciela. Za wymienione czynności Spółka otrzymuje wynagrodzenie w zależności od ilości obsługiwanych osób. Wynagrodzenie przeznaczone jest na opłacenie wynagrodzenia dla pracownika obsługującego ubezpieczenia w części, a pozostałe stanowi przychód Spółki. Poza wynagrodzeniem określonym w umowie Zleceniobiorcy nie przysługują żadne inne świadczenia ze strony Ubezpieczyciela.
Do niedawna przedmiotowa usługa świadczona była na podstawie umowy zawartej bezpośrednio pomiędzy pracownikiem Spółki, a Ubezpieczycielem. Spółka wykazuje otrzymane wynagrodzenie w deklaracji VAT-7 jako sprzedaż zwolnioną w całości z tytułu otrzymanej kwoty zgodnie z umową i nie dokumentuje takiej sprzedaży fakturą. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy otrzymane wynagrodzenie w całości jest zwolnione z podatku od towarów i usług; czy rozliczenie z tego tytułu powinno odbywać się na podstawie faktury, oraz czy powinno być wykazywane w deklaracji VAT-7 jako sprzedaż zwolniona lub w części/całości opodatkowana?
Czy opisana sytuacja/stan faktyczny stanowi element usług pośrednictwa, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 i 37-41 u.p.t.u. w związku z art. 43 ust. 13 u.p.t.u? Zdaniem Wnioskodawcy: Stosownie do regulacji art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) - podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Wprawdzie w art. 29a ust. 7 pkt 3 u.p.t.u. zostało wskazane, że podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku, jednak z zaistniałego stanu nie wynika, aby istniały przesłanki do zastosowania takiej regulacji. To oznacza, że Spółka powinna wykazywać jako podstawę opodatkowania całą należną kwotę.
Przy analizie problemu stawki VAT zasadnym jest odwołanie się do regulacji art. 43 ust. 1 pkt 37 u.p.t.u., na podstawie którego zwolnione od VAT są m.in. usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek. Zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w art. 43 ust. 1 pkt 7 i 37-41 u.p.t.u., który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 7 i 37-41 u.p.t.u.
Zgodnie z zapisem art. 43 ust. 14 w związku z ust. 13 powyższego nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 i 37-41 u.p.t.u. W związku z różnym podejściem w praktyce przez organy podatkowe czy usługi wymienione w treści pytania zawierają się we wskazanej powyżej kategorii i jako takie korzystają ze zwolnienia, czy jako usługi administracyjne jedynie powiązane z usługami ubezpieczeniowymi winny być opodatkowane VAT przy zastosowaniu stawki podstawowej składany jest wniosek w zakresie indywidualnej interpretacji.
Przeciwnicy możliwości stosowania zwolnienie wskazują na wyrok ETS z dnia 3 marca 2005 r., C-472/03, w którym zostało wyraźnie powiedziane, że czynności o charakterze technicznym typu „back office”, które polegają na świadczeniu usług na rzecz zakładu ubezpieczeniowego, nie są usługami pokrewnymi transakcjom ubezpieczeniowym.
Jednak w części interpretacji indywidualnych organy podatkowe stają na stanowisku, że w przypadku usług jak wskazane w treści pytania zastosowanie ma zwolnienie od VAT, tak np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 7 grudnia 2012 r., IPTPP2/443-765/12-9/AW: „Reasumując, czynności które świadczy Wnioskodawca na podstawie zawartej umowy na biurową obsługę ubezpieczenia korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, jako czynności świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek”.
Podobnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej z Łodzi z dnia 15 lipca 2011 r., IPTPP2/443-38/11-4/BM. Rozróżnienie na usługi, które korzystają ze zwolnienia i takie, które są opodatkowane, opiera się w tym zakresie jedynie na przesłance rodzaju świadczonej usługi (cech, które ją rozróżniają), przy jednoczesnym pominięciu statusu (cechy) podmiotu świadczącego te usługi oraz ich odbiorcy.
Nieco inaczej kwestia ta uregulowana została w Dyrektywie 112. W akcie tym, w art. 135 ust. 1 lit. a) przyjęto, że państwa członkowskie zwalniają od podatku VAT m.in. transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez agentów ubezpieczeniowych i brokerów ubezpieczeniowych. Natomiast polska ustawa VAT w art. 43 ust. 13 i 14 w zw. z ust. 1 pkt 37 nie odnosi się do statusu podmiotu świadczącego daną usługę. Istotny jest zatem jedynie charakter świadczonych usług, natomiast fakt uzyskania zezwolenia oraz wpisu do rejestru brokerów ubezpieczeniowych czy też świadczenia usługi na rzecz klienta lub biura brokerskiego, nie ma znaczenia prawnego.
Zdaniem Spółki stan opisany w niniejszym wniosku stanowi element usługi ubezpieczeniowej, który zgodnie z umową sam stanowi odrębną całość zawartą w jej ramach i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia kompleksowej usługi ubezpieczeniowej zwolnionej z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług. Niezależnie od tego, ile ze wskazanych w stanie faktycznym czynności wykonuje w danej sytuacji Zleceniobiorca w każdej konfiguracji tych działań, świadczy on na rzecz Ubezpieczyciela jedną, kompleksową usługę.
Z punktu widzenia odbiorcy usługi, jej zakup ma bowiem ekonomiczny sens jedynie w sytuacji, w której usługodawca będzie w stanie poprzez jej wykonanie zagwarantować kompleksową obsługę pracownika przystępującego do grupowego ubezpieczenia. O kompleksowym charakterze usługi przesądza również sposób wynagradzania usługodawcy za jej wykonywanie. Spółka nie otrzymuje bowiem wynagrodzenia za poszczególne etapy realizacji procesu obsługi klienta, czy też konkretne czynności, jakie w ramach tej realizacji jest zobowiązany wykonać. Wynagrodzenie określone jest bowiem ryczałtowo i zależne od liczby osób wymagających ubezpieczenia w danym okresie dla danego rodzaju ubezpieczenia.
Reasumując, opisana usługa korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług w wysokości otrzymywanej co miesiąc kwoty wynagrodzenia wynikającego z umowy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Stosownie do art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.
Z art. 41 ust. 1 ustawy wynika, że stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Podkreślić także należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.
Zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14 ustawy). Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka jest podatnikiem VAT czynnym. Jako osoba prawna Spółka zawarła z firmą ubezpieczeniową umowę zlecenie.
W umowie Zleceniobiorca - Spółka oświadcza, że wykonuje obowiązki pracodawcy (ubezpieczającego) wynikające z umowy grupowego ubezpieczenia pracowniczego, w ramach którego poprzez wyznaczonego przez siebie pracownika (pracowników) do obsługi umowy wykonuje w szczególności następujące czynności: informuje pracowników o możliwości przystąpienia do ubezpieczenia pracowniczego i dodatkowych, udostępnia na żądanie osób zainteresowanych deklaracje grupowego ubezpieczenia pracowniczego, zbiera od pracowników deklaracje, sporządza wykazy osób przystępujących do ubezpieczenia i odchodzących, udziela informacji zainteresowanym pracownikom o procedurze realizacji świadczeń z umowy ubezpieczenia grupowego i o wymaganych w tym celu dokumentach, oraz dodatkowo: przeprowadza badania satysfakcji ubezpieczonych w ramach zawartej umowy grupowego ubezpieczenia pracowniczego, udziela informacji o lokalizacji placówek ubezpieczyciela, udziela informacji o możliwościach kontaktu z ubezpieczycielem w zakresie sposobu wykonywania umowy grupowego ubezpieczenia na życie, informuje ubezpieczyciela o zmianach adresowych i innych osób ubezpieczonych, udziela informacji o innych ubezpieczycielach i formach ich działania na terenie Spółki, dostarcza co miesiąc dokumenty opracowane zgodnie z umową, sporządza co 3 miesiące sprawozdania z działalności.
Przy wykonywaniu wyżej wymienionych czynności Spółka - Zleceniobiorca jest zobowiązany stosować się do przepisów prawnych, technicznych, manipulacyjnych i finansowych obowiązujących u Ubezpieczyciela oraz do wskazówek Ubezpieczyciela. Za wymienione czynności Spółka otrzymuje wynagrodzenie w zależności od ilości obsługiwanych osób. Wynagrodzenie przeznaczone jest na opłacenie wynagrodzenia dla pracownika obsługującego ubezpieczenia w części, a pozostałe stanowi przychód Spółki. Poza wynagrodzeniem określonym w umowie Zleceniobiorcy nie przysługują żadne inne świadczenia ze strony Ubezpieczyciela.
Do niedawna przedmiotowa usługa świadczona była na podstawie umowy zawartej bezpośrednio pomiędzy pracownikiem Spółki, a Ubezpieczycielem. Zdaniem Spółki świadczone przez nią usługi korzystają ze zwolnienia od podatku - są elementem usługi ubezpieczeniowej, stanowią odrębną całość, są właściwe i niezbędne do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 7 i 37-41, a zatem wypełniają uregulowania przepisu art. 43 ust. 13 ustawy.
Należy wskazać, że podstawowym elementem transakcji ubezpieczeniowej w ogólnym rozumieniu jest to, że ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zamian za uprzednią zapłatę składki, zapewnić ubezpieczonemu, w przypadku zmaterializowania się pokrywanego ryzyka, usługę uzgodnioną w chwili zawarcia umowy. Z kolei „czynność ubezpieczeniowa”, w ogólnie przyjętym rozumieniu charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy.
Jeśli chodzi o transakcje ubezpieczeniowe TSUE w sprawie C-8/01 orzekł, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, żeubezpieczyciel zobowiązuje się, w przypadku, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (sprawy: Card Protection Plan C-349/96, paragraf 17 i Skandia C-240/99, paragraf 37).
Trybunał wprawdzie orzekł, że wyrażenie „transakcje ubezpieczeniowe” nie obejmuje wyłącznie transakcji dokonywanych przez samych ubezpieczycieli, ale zasadniczo jest na tyle obszerne, że obejmuje zapewnienie ochrony ubezpieczeniowej przez podatnika, który sam nie jest ubezpieczycielem, ale w kontekście polisy blokowej dostarcza swoim klientom taką ochronę, korzystając z wpływów od ubezpieczyciela, który przyjmuje na siebie ryzyko objęte w ubezpieczeniu (sprawy: Card Protection Plan, paragraf 22 i Skandia, paragraf 38).
W akapicie 41 sprawy Skandia Trybunał podtrzymał stanowisko, że zgodnie z definicją transakcji ubezpieczeniowych zawartą w akapicie 39 niniejszego wyroku, tożsamość osoby, której świadczy się usługę, jest istotna w rozumieniu definicji rodzaju usług objętych artykułem 13B(a) Szóstej Dyrektywy i że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczeniowej i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym. Zdaniem tut.
Organu dla stwierdzenia, czy wykonywane przez Spółkę świadczenia objęte będą zwolnieniem od podatku od towarów i usług istotne znaczenie ma ustalenie, czy Spółka jest podmiotem zawierającym umowy ubezpieczenia na cudzy rachunek, a zatem czy spełni kryterium podmiotowe wskazane w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług. Wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, zatem w celu dokładnego zdefiniowania tego pojęcia należy sięgnąć do regulacji prawa cywilnego.
Co prawda prawo podatkowe stanowi osobną od prawa cywilnego gałąź prawa, jednak przy stosowaniu prawa podatkowego należy posiłkować się prawem cywilnym, o ile nie stoi w sprzeczności z przepisami prawa podatkowego. W szczególności w celu określenia natury stosunków cywilnoprawnych łączących podmioty cywilnoprawne (osoby fizyczne, prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej). Ponadto, w przypadku gdy ustawy podatkowe posługują się pewnymi pojęciami bez ich zdefiniowania (jak np. własność, zdolność prawna, zasiedzenie), należy nadawać tym pojęciom znaczenie ustalone w prawie cywilnym, jako gałęzi prawa regulującej stosunki prywatne pomiędzy podmiotami cywilnoprawnymi.
Inne stanowisko prowadziłoby do powstania niespójności w ramach systemu prawa, jak również do dowolności interpretacyjnej, umożliwiając różne rozumienie tych samych pojęć, takie stanowisko znajduje potwierdzenie w szczególności w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P 7/00, w którym stwierdzone zostało, że „Uznając samodzielność regulacji Ordynacji podatkowej nie sposób zanegować faktu, iż prawo cywilne spełnia rolę tzw. prawa powszechnego, co usprawiedliwia odwołanie się do wykształconych w nim pojęć podstawowych”. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 805 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.) przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Natomiast zgodnie z art. 808 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. W takim przypadku ubezpieczający nie jest jednocześnie ubezpieczonym. Ubezpieczony nie musi być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia. Roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko ubezpieczającemu.
Z drugiej strony ubezpieczony jest uprawniony do żądania należnego świadczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Dodatkowo może żądać by ubezpieczyciel udzielił mu informacji o postanowieniach zawartej umowy oraz ogólnych warunkach ubezpieczenia w zakresie, w jakim dotyczą jego praw i obowiązków. Z ww. art. 43 ust. 1 pkt 37 jasno wynika, że zwolnieniem objęte są m.in., co należy podkreślić, usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek.
Z zapisu tego wynika zatem, że aby zwolnione były usługi świadczone przez ubezpieczającego, nie ma wymogu, aby ubezpieczającym był agent, pośrednik, czy też broker ubezpieczeniowy, w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek. Powołane regulacje wskazują, że umowa ubezpieczenia na cudzy rachunek jest konstrukcją prawną, w której ubezpieczający zawiera z ubezpieczycielem umowę w celu ochrony interesu osoby trzeciej – ubezpieczonego, przy czym ubezpieczyciel świadczy ochronę ubezpieczeniową bezpośrednio na rzecz ww. osoby trzeciej, na której rachunek została zawarta umowa.
Osoba trzecia nie musi być jednoznacznie wskazana w zawartej z ubezpieczycielem umowie ubezpieczenia. Zatem należy uznać, że ubezpieczenie na cudzy rachunek jest specyficzną formą ubezpieczenia odmienną od jego typowych form. Odmienność ubezpieczenia na cudzy rachunek polega przede wszystkim na tym, że w ramach takiego ubezpieczenia ubezpieczający pełni szczególną rolę, gdyż zawarta umowa ubezpieczenia ma na celu ochronę nie jego interesów, a osób trzecich.
Z powyższego wynika, że czynności które Spółka świadczy w ramach obsługi, wynikające z umowy grupowego ubezpieczenia pracowniczego, w której wykonuje obowiązki pracodawcy (ubezpieczającego), stanowią usługi w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek. Spółka nie zobowiązuje się sama do zapewnienia ochrony ubezpieczeniowej na rzecz pracownika przystępującego do ubezpieczenia grupowego, a jedynie dopełnia formalności konieczne do zapewnienia im ubezpieczenia przez podmiot trzeci (firmę ubezpieczeniową).
Powyższe czynności należy uznać za czynności związane z zawartą przez Spółkę, jako podmiot ubezpieczający, umową ubezpieczenia na cudzy rachunek, ponieważ opisane czynności mają na celu prawidłowe wykonanie umowy ubezpieczenia i są bezpośrednio z nią związane, a do ich wykonania zobowiązana będzie Spółka, a nie inny podmiot. Należy zatem uznać, że Spółka, która wykonuje rolę ubezpieczającego, świadczy czynności, które mieszczą się w zakresie „zawarcia umowy ubezpieczenia na cudzy rachunek”.
Zatem wynagrodzenie za czynności, które Spółka świadczy na podstawie zawartej umowy zlecenia obsługi grupowego ubezpieczenia pracowniczego w całości korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług (i jako takie jest wykazywane w składanej deklaracji VAT-7), ale nie ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 13 ustawy (jako usługi stanowiące element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41), lecz jako usługi, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, tj. czynności świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek.
Z tego względu stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie zwolnienia od podatku otrzymywanego wynagrodzenia z tytułu zawartej umowy obsługi grupowego ubezpieczenia pracowniczego. W zakresie obowiązku wystawienia faktury wydane będzie odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.