INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 12.04.2013 r. (data wpływu 15.04.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usługi świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz zakładów ubezpieczeń jako usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 15.04.2013 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usługi świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz zakładów ubezpieczeń jako usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym.
Jest on stroną umów agencyjnych zawartych z zakładami ubezpieczeń i jest wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych prowadzonego przez komisję Nadzoru Finansowego, będąc tym samym agentem ubezpieczeniowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. z 2003r. Nr 124, poz. 1154, z późn. zm.) [dalej: ustawa o pośrednictwie ubezpieczeniowym], świadczącym na rzecz zakładów ubezpieczeń usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
Wnioskodawca rozważa wprowadzenie następującego modelu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w celu uzyskania większej efektywności świadczonych usług na rzecz zakładów ubezpieczeń, a tym samym zwiększenia poziomu osiąganych z tego tytułu przychodów.
Wnioskodawca zamierza dokonywać uzgodnień z zakładami ubezpieczeń, na mocy których, określeni potencjalni klienci, np. członkowie samorządów zawodowych, izb gospodarczych, przedsiębiorcy wchodzący w skład zdefiniowanych grup przedsiębiorców (w tym również pod względem branżowym), osoby wykonujące dane zawody, jak również inne osoby, zwane dalej „Podmiotami Uprawnionymi”, będą uprawnione do zawarcia umów ubezpieczenia z danym zakładem ubezpieczeń [dalej: „Porozumienia w sprawie szczególnych zasad zawierania ubezpieczeń” lub „Porozumienia”].
Porozumienia w sprawie szczególnych zasad zawierania ubezpieczeń będą przewidywać warunki na jakich Podmioty Uprawnione będą mogły zawierać określone umowy ubezpieczenia. W związku z tymi Porozumieniami, Podmioty Uprawnione będą mogły zawierać umowy ubezpieczenia zwykle na warunkach korzystniejszych wobec oferty kierowanej do ogółu lub uwzględniających specyficzne potrzeby Podmiotów Uprawnionych. Korzyść wynikająca z Porozumienia w sprawie szczególnych zasad zawierania ubezpieczeń, z punktu widzenia zakładu ubezpieczeń jest znacząca.
Mimo konieczności zobowiązania się do zawierania umów ubezpieczenia na warunkach zwykle korzystniejszych od tych, które mógłby uzyskać on w ramach ogólnej oferty ubezpieczyciela kierowanej do szerszego kręgu adresatów, zakład ubezpieczeń uzyskuje dostęp do znaczącej liczby potencjalnych klientów (ewentualnie wzmacnia relacje biznesowe z określonym kontrahentem), co pozwala racjonalnie oczekiwać, że uzyska on odpowiednio wyższy poziom przychodów.
Jednocześnie, ubezpieczyciel kierując ofertę do przedstawicieli określonej grupy klientów jest w stanie znacząco lepiej ocenić ryzyko ubezpieczeniowe, co powoduje, że wysokość składki ubezpieczeniowej może być skalkulowana na odpowiednio niższym (a więc bardziej konkurencyjnym) poziomie. Podmioty Uprawnione, chcąc stać się stroną umowy ubezpieczenia zawieranego na warunkach wynikających z Porozumienia, wypełniają wniosek o zawarcie umowy ubezpieczenia, którego istotne elementy regulować może Porozumienie.
Co ważne, Porozumienie w sprawie szczególnych zasad zawierania ubezpieczeń określa zwykle zasady obliczenia wysokości składki ubezpieczeniowej, jaką ubezpieczający uiszczał będzie z tytułu umowy ubezpieczenia.
Zważywszy, że Podmioty Uprawnione prowadzą działalność lub zamieszkują w różnych częściach Polski, zawieranie umów ubezpieczenia z Podmiotami Uprawnionymi wymaga współpracy Wnioskodawcy z innymi agentami ubezpieczeniowymi (osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą lub spółkami prawa handlowego) działającymi na rynkach lokalnych [dalej: „Agenci Lokalni”], którzy - stosownie do wymogów art. 9 ust. 1 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, wykonują czynności agencyjne wyłącznie poprzez osoby fizyczne spełniające wymogi wskazane w stosownych przepisach.
W związku z tym, umowy ubezpieczenia na zasadach wynikających z Porozumienia w sprawie szczególnych zasad zawierania ubezpieczeń, będą zawierane za pośrednictwem, współpracujących z Wnioskodawcą, Agentów Lokalnych. Wnioskodawca zakłada, że w opisanym modelu świadczenia usług na rzecz zakładów ubezpieczeń jego działalność polegać będzie na umożliwieniu zawarcia umów ubezpieczenia przez Podmioty Uprawnione wskutek Porozumień w sprawie szczególnych zasad zawierania ubezpieczeń, za pośrednictwem Agentów Lokalnych.
Kluczowym elementem tej działalności będzie dojście do skutku ww. Porozumień, bowiem - jak racjonalnie należy oczekiwać - umowy ubezpieczenia z Podmiotami Uprawnionymi nie zostałyby zawarte, gdyby nie ich warunki wynikające z tych Porozumień. Wnioskodawca podkreśla, że wykonywane przez niego czynności polegać będą m. in. na wskazywaniu zakładowi ubezpieczeń okazji do zawarcia umowy ubezpieczenia wskutek stworzenia określonych warunków na zasadach uzgodnionych w Porozumieniu oraz czynieniu wszystkiego co niezbędne, aby zakład ubezpieczeń oraz druga strona zawarły tę umowę, a tym samym by zakład ubezpieczeń zawarł umowy ubezpieczenia z Podmiotami Uprawnionymi.
Przy czym Wnioskodawca, jako pośrednik, nie jest zainteresowany treścią takiej umowy. Wnioskodawca będzie otrzymywać od zakładów ubezpieczeń wynagrodzenie, zależne od składki jaką uiszczać będą Podmioty Uprawnione z tytułu umów ubezpieczenia zawartych z zakładem ubezpieczeń, których warunki będą wynikać z Porozumień w sprawie szczególnych zasad zawierania ubezpieczeń. Agenci Lokalni współpracujący z Wnioskodawcą będą otrzymywać od Wnioskodawcy wynagrodzenie z tytułu usług pośrednictwa, polegających na doprowadzeniu do zawarcia umów ubezpieczenia z Podmiotami Uprawnionymi, na analogicznych zasadach. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy opisana niżej usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz zakładów ubezpieczeń stanowi usługę pośrednictwa w świadczeniu Usług ubezpieczeniowych, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, a tym samym czy korzysta ona ze zwolnienia od podatku od towarów usług? Zdaniem Wnioskodawcy, usługa polegająca na doprowadzeniu do zawarcia umowy ubezpieczenia, za pośrednictwem współpracującego z Wnioskodawcą Agenta Lokalnego, wskutek dojścia do skutku Porozumienia w sprawie szczególnych zasad zawierania ubezpieczeń, stanowi usługę pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, a tym samym usługę zwolnioną od podatku od towarów i usług. Stosownie bowiem do art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT zwalnia się od podatku od towarów i usług „usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji”.
Przepis ten stanowi implementację Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 2006r., z późn. zm.) [dalej: „Dyrektywa 2006/112”] w tym zakresie. W niniejszej sprawie (zakres zwolnienia od VAT w przypadku usług pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz z nim związanych) zastosowanie ma więc bogaty dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Odnośnie rynku usług ubezpieczeniowych charakteryzującego się wysoką konkurencyjnością, uzasadniona jest teza, że w wielu przypadkach umowy ubezpieczenia nie zostałyby zawarte bez stworzenia pomiędzy określonymi podmiotami lub ich grupą szczególnych warunków zachęcających do zawarcia takich umów ubezpieczenia, na warunkach korzystniejszych od warunków zwykle spotykanych na rynku usług tego rodzaju. Nie powinno być więc wątpliwości, że celem usługi świadczonej przez Wnioskodawcę jest stworzenie takich możliwości, by zainteresowane strony (ubezpieczyciel i ubezpieczający) zawarły umowę ubezpieczenia.
Cel ten wyraźnie wynika również z charakteru wynagrodzenia uzgodnionego przez strony (wynagrodzenie pośrednika ubezpieczeniowego stanowi prowizja uzależniona od zapłaty składki przez podmiot objęty ochroną ubezpieczeniową). Wnioskodawca wskazuje na stanowisko zawarte w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17.10.2012r. (sygn. IPPP1/443-844/12-2/IGo), które w pełni aprobuje i przyjmuje za własne.
Powołując istotne tezy z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [dalej: „TSUE” lub „Trybunał”], organ podatkowy stwierdził m. in.: „Z treści art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy wynika, iż prawodawca zwolnił od podatku również usługi Pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych. Czynności wykonywane przez pośrednika ubezpieczeniowego dotyczą czynności wykonywanych w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń (agencyjne) oraz czynności wykonywanych w imieniu lub na lecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej (brokerskie).
Działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie zajmuje miejsca jakiejkolwiek strony umowy dotyczącej produktu finansowego. Usługa pośrednictwa ubezpieczeniowego to usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma zatem na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy, przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu.
Natomiast zasadniczym kryterium, pozwalającym na ustalenie, czy dana osoba jest pośrednikiem ubezpieczeniowym, czy też nie, jest charakter wykonywanych przez nią czynności wewnętrznych. W sprawie C-124/07 pomiędzy J.C.M. Beheer B.V. a Staatssecretaris van Financien TSUE zwrócił uwagę, że przepisy wspólnotowe nie zawierają żadnych wskazówek odnoszących się do stosunku pomiędzy brokerem lub pośrednikiem ubezpieczeniowym a stronami umowy ubezpieczeniowej, do której się przyczynił. Stwierdzenie posiadania statusu brokera lub pośrednika ubezpieczeniowego zależy zatem od cech badanej działalności.
Z kolei, w sprawie C-453/05 TSUE stwierdził, że pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy.
Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem, że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”. Z uzasadnienia wyroku w sprawie CSC Financial Services Ltd. (wyrok TSUE z dnia 13 grudnia 2001 r., C-235/00), która to spółka świadczyła usługi typu call center na rzecz instytucji finansowych. Trybunał podjął się też próby konstruowania definicji samego pośrednictwa.
Pośrednikiem jest więc podmiot nie będący żadną ze stron umowy, ale świadczący usługę na rzecz strony w zamian za wynagrodzenie. W skład usługi wchodzić może zwłaszcza prowadzenie negocjacji. Celem pośrednictwa jest zaś uczynienie wszystkiego co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę. Z kolei nie może być mowy o pośrednictwie wówczas, gdy jedna ze stron umowy zleca tylko podwykonawcy część czynności faktycznych. Kontynuując kwestię odróżnienia pośrednictwa od innych usług, warto przytoczyć wyrok w sprawie Volker Ludwig (wyrok TSUE z dnia 21 czerwca 2007 r., C-453/05).
Niemiecki podatnik był subagentem, działającym na rzecz spółki DVAG, która z kolei występowała w imieniu instytucji kredytowej. Zakres czynności V. Ludwiga obejmował wyszukiwanie klientów, prowadzenie z nimi rozmów, przedstawienie oferty. W przypadku zawarcia umowy kredytu DVAG otrzymywała prowizję od instytucji kredytowej V. Ludwig zaś - prowizję od DVAG. Zdaniem TSUE ani okoliczność działania podatnika jako subagenta, ani dokonywanie dodatkowo doradztwa majątkowego (które jeśli ma charakter pomocniczy, to dzieli skutki podatkowe pośrednictwa kredytowego) - zwolnienia nie wykluczają.
Trybunał wyszedł też z zasady neutralności VAT, zauważając, że podatnicy muszą mieć możliwość wyboru modelu organizacyjnego, który ekonomicznie byłby dla nich najbardziej odpowiedni, nie narażając się na opodatkowanie czynności (wyrok TSUE z dnia 25 lutego 1999 r., C-349/96). Uwzględniając powyższe, wskazane we wniosku usługi, świadczone przez Wnioskodawcę korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, jako usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, przy czym zakres usług świadczonych przez pośrednika nie jest uzależniony od statusu podmiotu, na rzecz którego świadczone są usługi - zakład ubezpieczeń, czy też pośrednik ubezpieczeniowy.
W obydwu przypadkach wykonywane są takie same czynności mające na celu pozyskanie klienta przez zakład ubezpieczeń i zawarcie umowy ubezpieczenia pomiędzy klientem a zakładem ubezpieczeń. W konsekwencji, w obydwu przypadkach (świadczenie na rzecz zakładu ubezpieczeń lub świadczenie na rzecz pośredników ubezpieczeniowych) powinny mieć zastosowanie takie same zasady opodatkowania,” Powołane stanowisko organu podatkowego, które - jak była mowa wyżej - Wnioskodawca przyjmuje za własne, ma zastosowanie w pełni w niniejszej sprawie.
Świadcząc bowiem usługę na rzecz zakładu ubezpieczeń, Wnioskodawca wskazuje swojemu kontrahentowi okazję do zawarcia umowy, przy czym jego celem jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, przy czym sam Wnioskodawca nie ma żadnego interesu w zakresie jej treści. Tym samym usługa jaką świadczyć zamierza Wnioskodawca stanowi przejaw działalności pośrednika ubezpieczeniowego, tj. usługę pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT oraz - jak to ujmuje art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112 - usługę pokrewną wobec transakcji ubezpieczeniowej świadczoną przez agenta ubezpieczeniowego.
Wnioskodawca pragnie wskazać, że zarówno usługa pośrednictwa ubezpieczeniowego świadczona przez Wnioskodawcę, jak również usługa świadczona przez Agenta Lokalnego (co wynika z wyżej opisanego ich charakteru), stanowi odrębną i całościową usługę pośrednictwa ubezpieczeniowego. Jak stwierdzono w wyroku TSUE z dnia 3 kwietnia 2008r. (w sprawie C-124/07, J.C.M.
Beheer B.V.) „brzmienie art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy [obecnie art. art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112] nie wyklucza co do zasady, by działalność brokerów i pośredników ubezpieczeniowych dzieliła się na odrębne usługi mogące, jako takie, należeć do usług pokrewnych [transakcjom ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym] świadczonych przez brokerów i pośredników ubezpieczeniowych” [zob. podobnie w odniesieniu do art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy, wyrok z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 SDC, Rec. s. l-3017, pkt 64; w odniesieniu do art. 13 część B pkt 6 tej dyrektywy, wyrok z dnia 4 maja 2006 r. w sprawie C-169/04 Abbey National, Zb.
Orz. s. l-4027, pkt 67, oraz w odniesieniu do art. 13 część B lit. d) pkt 1 tej dyrektywy, ww. wyrok w sprawie Ludwig, pkt 34].
W tej sytuacji z zasady neutralności podatkowej wynika, że podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość wyboru modelu organizacyjnego, który z czysto gospodarczego punktu widzenia byłby dla nich najbardziej odpowiedni, nie narażając się na to, że dokonywane przez nie czynności nie będą objęte zwolnieniem z opodatkowania przewidzianym w art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy [zob. podobnie, w odniesieniu do art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy, ww. wyrok w sprawie Abbey National, pkt 68, w odniesieniu do art. 13 część B lit. d) pkt 1 tej dyrektywy - ww. wyrok w sprawie Ludwig, pkt 35]”.
W omawianej sprawie zainteresowane podmioty dokonują wyboru takiego właśnie modelu organizacyjnego, odpowiedniego dla wszystkich zainteresowanych przedsiębiorców, a wykonywane zarówno przez Wnioskodawcę jak również Agenta Lokalnego czynności stanowić będą odrębne od siebie usługi, z których każda stanowić będzie odrębną usługę pośrednictwa ubezpieczeniowego, a tym samym każda z nich stanowić będzie usługę, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, korzystającą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Tym samym nie będą one stanowić usługi, o której mowa w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, do której zastosowanie ma ust. 14 tego artykułu.
Możliwość zastosowania opisanego wyżej modelu świadczenia usług, zakładającego świadczenie usług pośrednictwa ubezpieczeniowego na rzecz Wnioskodawcy przez innego agenta ubezpieczeniowego (Agenta Lokalnego), nie powinna budzić wątpliwości. Współpraca taka była przedmiotem analizy orzecznictwa Trybunału, przy okazji udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy usługi świadczone na rzecz pośrednika przez tzw. subagenta korzystają ze zwolnienia od VAT. Świadczy o tym, klasyczny już, wyrok TSUE w spr. Volker Ludwig z dnia 21 czerwca 2007 r. (C-453/05), powołany również w treści cytowanej interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17.10.2012r.
Podobne wnioski płyną z wyroku TSUE z dnia 3 kwietnia 2008 r. w sprawie J.C.M. Beheer B.V. (C-124/07), w którym potwierdzono, iż podatnik działający jako subagent świadczy usługi pośrednictwa finansowego a czynności wykonywane przez niego są bez wątpienia charakterystyczne dla działalności brokera lub pośrednika ubezpieczeniowego, a tym samym podatnikowi temu nie można odmówić prawa do zwolnienia od VAT.
Stanowisko to jest powszechnie aprobowane przez organy podatkowe (zob. interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie: z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. IPPP1/443-1304/11-2/PR, z dnia 24 czerwca 2011 r., sygn. IPPP2/443-328/11-3/MM, Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi: z dnia 18 grudnia 2012r., sygn. IPTPP1/443-861/12-4/RG, z dnia 21 listopada 2012r., sygn. IPTPP2/443-732/12-4/KW oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 19 czerwca 2012r., sygn. ITPP1/443-363/12/AT). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.