INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 07.03.2011 r. (data wpływu 21.03.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korzystania z proporcji wyliczonej przez Wnioskodawcę – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21.03.2011 r. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korzystania z proporcji wyliczonej przez Wnioskodawcę.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Zakład został powołany do życia Zarządzeniem Rektora z dnia 20 grudnia 2010r. w celu prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze O. . Cały obszar O. został wydzierżawiony Wnioskodawcy przez Skarb Państwa umową na trzy lata z przeznaczeniem na działalność statutową uczelni polegającą na zapewnieniu potrzeb mieszkaniowych, kulturalno-oświatowych i sportowych dla studentów szkół wyższych i pracowników nauki.
Przedmiotem działalności Zakładu jest: kwaterowanie studentów uczelni warszawskich nadzorowanych przez MNiSW (PKWiU 55.23. 15-00.00), kwaterowanie nauczycieli akademickich (PKWiU 55.23.15-00.00), kwaterowanie na pobyt doraźny (PKWiU 55.23.13-00.00), wynajem nieruchomości mieszkalnych osobom związanym ze szkolnictwem w oparciu o przepisy prawa lokalowego (PKWiU 70.20.11-00.00), wynajem pomieszczeń użytkowych i terenów niezabudowanych (PKWiU 70.20.12-00.00), wspieranie organizacyjne i finansowe działalności oświatowej i kulturalnej, prowadzonej na rzecz mieszkańców i studentów O. .
O. jest drugim, co do wielkości w W. ośrodkiem zamieszkałym przez około 2 000 studentów uczelni…, ponadto osiedle zamieszkuje około 800 stałych mieszkańców, którzy stanowią byłą i obecną kadrę nauczycielsko - profesorską wyższych uczelni. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Zakład O. ma prawo korzystać z proporcji wyliczonej przez Wnioskodawcę w wysokości 3% w celu odliczania częściowego podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, Zakład O. jest integralną częścią Wnioskodawcy ma ten sam Regon i NIP. Zakład może skorzystać z prawa do odliczenia częściowego podatku VAT na ogólnych zasadach.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
W przypadku, gdy towary i usługi wykorzystywane są przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego – art. 90 ust. 1 ustawy.
Jeżeli natomiast nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1 ww. artykułu, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10 (art. 90 ust. 2 ustawy).
Jak stanowi ust. 3 tego artykułu proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Zgodnie z art. 90 ust. 4, 5 i 6 ustawy proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja.
Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy). W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z dnia 30 sierpnia 2005 r.) przez uczelnię należy rozumieć szkołę prowadzącą studia wyższe, utworzoną w sposób określony w ustawie. Uczelnia ma osobowość prawną (art. 12) i zgodnie z art. 18 ust. 1. utworzenie publicznej uczelni akademickiej, jej likwidacja, zmiana nazwy oraz połączenie z inną uczelnią publiczną następują w drodze ustawy.
W myśl art. 17, tej ustawy, sprawy związane z funkcjonowaniem uczelni nieuregulowane w ustawie określa statut uczelni.
Podstawowymi zadaniami uczelni, zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, są: kształcenie studentów w celu ich przygotowania do pracy zawodowej; wychowywanie studentów w poczuciu odpowiedzialności za państwo polskie, za umacnianie zasad demokracji i poszanowanie praw człowieka; prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych oraz świadczenie usług badawczych; kształcenie i promowanie kadr naukowych; upowszechnianie i pomnażanie osiągnięć nauki, kultury narodowej i techniki, w tym poprzez gromadzenie i udostępnianie zbiorów bibliotecznych i informacyjnych; kształcenie w celu zdobywania i uzupełniania wiedzy; stwarzanie warunków do rozwoju kultury fizycznej studentów; działanie na rzecz społeczności lokalnych i regionalnych.
Na mocy tejże ustawy uczelnia może prowadzić działalność gospodarczą wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo od działalności, o której mowa w art. 13 i 14, w zakresie i formach określonych w statucie (art. 7). Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca został powołany do życia Zarządzeniem Rektora Wnioskodawcy z dnia 20 grudnia 2010r. w celu prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze O. Cały obszar O. został wydzierżawiony Wnioskodawcy przez Skarb Państwa umową na trzy lata z przeznaczeniem na działalność statutową uczelni polegającą na zapewnieniu potrzeb mieszkaniowych, kulturalno-oświatowych i sportowych dla studentów szkół wyższych i pracowników nauki.
Przedmiotem działalności Zakładu jest: kwaterowanie studentów uczelni… nadzorowanych przez MNiSW (PKWiU 55.23. 15-00.00), kwaterowanie nauczycieli akademickich (PKWiU 55.23.15-00.00), kwaterowanie na pobyt doraźny (PKWiU 55.23.13-00.00), wynajem nieruchomości mieszkalnych osobom związanym ze szkolnictwem w oparciu o przepisy prawa lokalowego (PKWiU 70.20.11-00.00), wynajem pomieszczeń użytkowych i terenów niezabudowanych (PKWiU 70.20.12-00.00), wspieranie organizacyjne i finansowe działalności oświatowej i kulturalnej, prowadzonej na rzecz mieszkańców i studentów O. Wiążąc przepisy ustawy o podatku od towarów i usług z przepisami ustawy o szkolnictwie wyższym należy przyjąć, że Zakład, którego założycielem jest Wnioskodawca, jest wyodrębnionym organizacyjnie i finansowo zakładem realizującym, inną niż podstawowa, działalność uczelni.
Nie posiada osobowości prawnej, a w relacjach prawnych korzysta z podmiotowości prawnej swego podmiotu założycielskiego. Posługuje się tymi samymi, co uczelnia, numerami NIP oraz regon. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż Zakład, który został utworzony zarządzeniem Rektora Wnioskodawcy, nie jest odrębnym podatnikiem podatku VAT i nie może korzystać z praw przysługujących podatnikom tego podatku, w tym prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego.
Podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie całej prowadzonej działalności gospodarczej (w tym usług świadczonych przez Wnioskodawcę) jest Wnioskodawca, który dokonując odliczenia podatku VAT, od zakupów wykorzystywanych do czynności opodatkowanych i zwolnionych, w roku 2011 stosuje proporcję wyliczoną np. art. 90 ust. 4 ustawy w wysokości 3%. Zatem, Wnioskodawca, nie będąc podatnikiem podatku od towarów i usług w myśl art. 15 ustawy o VAT, nie może stosować proporcji w wysokości 3% wyliczonej przez Wnioskodawcę w celu odliczenia częściowego VAT ponieważ nie składa odrębnych deklaracji podatkowych. Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4 , 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.