INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 19.06.2013 r. (data wpływu 21.06.2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 21.06.2013 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca na potrzeby własnej działalności gospodarczej wraz ze współmałżonkiem na zasadach wspólności majątkowej w dniu 11 września 2000 r. od syndyka masy upadłościowej E. S. A. nabyli prawo użytkowania wieczystego działki nr ewidencyjny 9/54 o powierzchni 0,3798 ha z prawem własności budynku produkcyjno - usługowego. Nabycie było wolne od podatku VAT.
Współmałżonek Wnioskodawcy nie prowadził działalności gospodarczej. Dla przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr 98863. Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 03.04.2001 roku nastąpił podział działki 9/54 na dwie działki: nr 64 o powierzchni 0,2272 ha zabudowanej budynkiem produkcyjnym i działkę nr 65 o powierzchni 0,1526 ha niezabudowaną. Od 2002 do 2009 roku Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej. Od 2002 roku na działce zabudowanej nr 64 do końca 2009 roku działalność gospodarczą prowadziła córka Wnioskodawcy korzystając z nieruchomości na podstawie umów cywilno - prawnych.
Od 1 stycznia 2010 roku na działce nr 64 prowadzi działalność spółka cywilna A. K. s. c., zawiązana 1 grudnia 2009 roku. Wspólnikami spółki są: Wnioskodawca Anna K., współmałżonek Franciszek K., córka Joanna K. – N. i syn Wojciech K. Wnioskodawca wraz ze współmałżonkiem wnieśli aportem do spółki prawo do korzystania z przedmiotowej nieruchomości tj. tylko działki nr 64. W dalszym ciągu użytkownikami wieczystymi działki 64 i 65 jest Wnioskodawca wraz ze współmałżonkiem. Obecnie kontrahent spółki wyraził zainteresowanie nabyciem od Wnioskodawcy oraz jego współmałżonka części działki nr 65, na której spółka nie prowadzi działalności gospodarczej.
Wnioskodawca wraz ze współmałżonkiem zamierza sprzedać część działki nr 65 o powierzchni ok. 500m2. Pozostałej części działki nr 65 Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać. Spółka A. oraz Wnioskodawca wraz ze współmałżonkiem nie zajmują się handlem nieruchomościami. Działka 65 nie jest zabudowana. Nabywca uzyskał decyzje o warunkach zabudowy, z której wynika, że działka stanowiąca przedmiot sprzedaży jest działką przeznaczoną pod zabudowę budynkiem usługowo – produkcyjnym.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w świetle przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług sprzedaż przez Wnioskodawcę i jego współmałżonka pojedynczej działki gruntu, po jej wydzieleniu z działki nr 65 nabytej przez Wnioskodawcę jego współmałżonka nie w celu dalszej odsprzedaży, na której spółka cywilna (nie będącą sprzedawcą, a w której wspólnikami są m. in. zbywcy) nie prowadzi działalności gospodarczej, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy: Zdaniem Wnioskodawcy, brak jest podstaw do przyjęcia, iż sprzedaż przez Wnioskodawcę i jego współmałżonka wydzielonej geodezyjnie ww. niezabudowanej działki przeznaczonej pod zabudowę, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z uwagi na brak przesłanek podmiotowych. W myśl bowiem art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Za działalność gospodarczą w rozumieniu i dla potrzeb podatku od towarów i usług uznano wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców. W tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).
W świetle powyższych zasad za podatnika podatku VAT, czyli osobę zobowiązaną do uiszczania tegoż podatku należy uznać osobę, która: jest osobą fizyczną, jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej bądź osobą prawną wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą, prowadzi działalność obejmującą działalność producentów, handlowców, usługodawców, osób pozyskujących zasoby naturalne, rolników, osób wykonujących wolne zawody, w ramach prowadzonej działalności wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu przy założeniu, iż wykonanie czynności nawet jednorazowo, ale z zamiarem wykonywania w sposób częstotliwy przesądza o istnieniu obowiązku podatkowego.
Wszystkie te przesłanki, zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe muszą być spełnione jednocześnie, aby daną osobę wykonującą pewne czynności uznać za podatnika podatku VAT. Wnioskodawca nie prowadzi działalności samodzielnie, a jedynie jako wspólnik spółki cywilnej. Nabycia nieruchomości pierwotnie dokonano w celu prowadzenia działalności gospodarczej. A nie dalszej odsprzedaży. Wnioskodawca, ani jego współmałżonek nie podjął żadnych działań marketingowych albo przygotowawczych celem sprzedaży przedmiotowej działki, za wyjątkiem wystąpienia z wnioskiem o podział gruntu i wydzielenie jednej działki stanowiącej docelowy przedmiot sprzedaży już po zaoferowaniu nabycia przez nabywcę.
Wnioskodawca nie zajmuje się handlem nieruchomościami. Podatnikiem podatku VAT jest spółka, a nie jej wspólnicy, wobec powyższego zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż jest wolna od podatku VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i art. 8 ustawy.
I tak, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: (…) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, zbycie praw do użytkowania wieczystego gruntów. Przy czym przez towary – stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…) - art. 8 ust. 1 ustawy.
Zatem w świetle powołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy, odpłatne zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi dostawę towarów. Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) rzeczami są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, że przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m. in. rzeczy. Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome.
Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zatem z ww. przepisami grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy dla uznania określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter.
Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, gdyż związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności.
W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest również czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Natomiast okoliczność podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.
Trybunał zwrócił uwagę, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zatem jak wynika z powyższego, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
W konsekwencji powyższego, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie działki budowlanej nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca na potrzeby własnej działalności gospodarczej wraz ze współmałżonkiem na zasadach wspólności majątkowej w dniu 11 września 2000 r. od syndyka masy upadłościowej nabyli prawo użytkowania wieczystego działki nr ewidencyjny 9/54 o powierzchni 0,3798 ha z prawem własności budynku produkcyjno - usługowego. Nabycie było wolne od podatku VAT. Współmałżonek Wnioskodawcy nie prowadził działalności gospodarczej. Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 03.04.2001 roku nastąpił podział działki 9/54 na dwie działki: nr 64 o powierzchni 0,2272 ha zabudowanej budynkiem produkcyjnym i działkę nr 65 o powierzchni 0,1526 ha niezabudowaną.
Od 2002 do 2009 roku Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej. Od 2002 roku na działce zabudowanej nr 64 do końca 2009 roku działalność gospodarczą prowadziła córka Wnioskodawcy korzystając z nieruchomości na podstawie umów cywilno - prawnych. Od 1 stycznia 2010 roku na działce nr 64 prowadzi działalność spółka cywilna zawiązana 1 grudnia 2009 roku. Wspólnikami spółki są: Wnioskodawca, współmałżonek, córka i syn Wnioskodawcy. Wnioskodawca wraz ze współmałżonkiem wnieśli aportem do spółki prawo do korzystania z przedmiotowej nieruchomości tj. tylko działki nr 64. W dalszym ciągu użytkownikami wieczystymi działki 64 i 65 jest Wnioskodawca wraz ze współmałżonkiem.
Obecnie kontrahent spółki wyraził zainteresowanie nabyciem od Wnioskodawcy oraz jego współmałżonka części działki nr 65, na której spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Wnioskodawca wraz ze współmałżonkiem zamierza sprzedać część działki nr 65 o powierzchni ok. 500m2. Pozostałej części działki nr 65 Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać. Spółka A. oraz Wnioskodawca wraz ze współmałżonkiem nie zajmują się handlem nieruchomościami. Działka 65 nie jest zabudowana. nabywca uzyskał decyzje o warunkach zabudowy, z której wynika, że działka stanowiąca przedmiot sprzedaży jest działką przeznaczoną pod zabudowę budynkiem usługowo – produkcyjnym.
Wskazać należy, że z przedstawionego opisu sprawy nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie Wnioskodawcy, tj. podział posiadanego gruntu na mniejsze działki, wystąpienie z wnioskiem o przekwalifikowanie posiadanej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na grunt o statusie aktywizacji gospodarczej, uzyskanie zezwolenia na budowę dla tego gruntu, uzbrojenie, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców itd., które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
A zatem, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak. W tym miejscu tut.
Organ pragnie ponadto zauważyć, że dostawa towarów dokonywana przez osobę fizyczną, która zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej lub dokonała wycofania tych towarów z działalności gospodarczej, znajduje się poza obszarem ustawy. W konsekwencji czego nie będzie podlegała opodatkowaniu, gdyż towar po likwidacji działalności gospodarczej staje się majątkiem prywatnym danej osoby fizycznej, który dalej może sprzedać w ramach czynności cywilnoprawnych, realizując tym samym przysługujące jej prawo do rozporządzania własnym majątkiem.
W przedmiotowej sprawie uznać zatem należy, że Wnioskodawca dokonując sprzedaży przedmiotowego gruntu nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Powyższe wynika z faktu, że sprzedaż przez Wnioskodawcę nieruchomości gruntowej będącej przedmiotem sprzedaży, stanowić będzie zwykłe wykonywanie prawa własności. Tym samym, w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca, zbywając nieruchomość stanowiącą majątek prywatny, korzystać będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem.
Skutkiem powyższego - stosownie do zapisów orzecznictwa - transakcja zbycia nieruchomości gruntowej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Reasumując należy uznać, że Wnioskodawca w wyniku dokonania czynności sprzedaży należącej do Wnioskodawcy nieruchomości nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji powyższego, dla Wnioskodawcy z tytułu dokonania przedmiotowej sprzedaży nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Biorąc pod uwagę treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu: „Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną)” oraz fakt, że stroną wniosku o udzielenie przedmiotowej interpretacji jest Wnioskodawczyni – należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja wywołuje skutki prawne wyłącznie dla Wnioskodawczyni, a nie dla męża Wnioskodawczyni.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.