INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 01.07.2009 r. (data wpływu 10.07.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie energii elektrycznej – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 10.07.2009 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie energii elektrycznej. W przedmiotowym wniosku zostały przedstawione następujące zdarzenia przyszłe. Spółka wytwarza energię elektryczną i posiada koncesję na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję i obrót energią elektryczną. Dodatkowo Spółka kupuje energię elektryczną. Energia elektryczna z zakupu miesza się z energią wytworzoną (nie ma oddzielnych linii przesyłowych) i jest zużywana na potrzeby własne oraz sprzedawana zarówno na rzecz nabywców końcowych jak i na rzecz nabywców nie będących nabywcami końcowymi.
Spółka ponosi straty energii elektrycznej powstałe w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Wysokość strat energii jest zatwierdzona przez Urząd Regulacji Energetyki w obowiązującej taryfie na energię elektryczną i wynosi 2% wartości przesłanej energii w sieci elektroenergetycznej Spółki. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Kto jest podatnikiem podatku akcyzowego od energii zakupionej przez Spółkę? W jaki sposób należy określić straty energii elektrycznej powstałe w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej z wyłączeniem energii zużytej w związku z jej przesyłaniem lub dystrybucją?
Zdaniem Wnioskodawcy: Stanowisko dotyczące pytania nr 1 – na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.
U. Nr 3/2008) w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania jest między innymi: (...) sprzedaż energii elektrycznej, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tą energię nabywcy końcowemu na terytorium kraju; zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2; (...) Z definicji nabywcy końcowego zawartej w art. 2 pkt 19 ustawy jw. wynika, że nabywcą końcowym jest podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.
U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.), z wyłączeniem spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 121, poz. 1019, z późn. zm.) nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega energia elektryczna: zakupiona i przeznaczona do dalszej odsprzedaży na rzecz odbiorców końcowych; wytworzona i zużyta na potrzeby własne i podlegająca sprzedaży na rzecz nabywców końcowych.
Energia zakupiona przez Spółkę i zużyta na potrzeby wewnętrzne powinna być opodatkowana przez dostawcę energii elektrycznej, ponieważ w takim przypadku Spółka staje się nabywcą końcowym. Stanowisko dotyczące pytania nr 2 - straty energii poniesione w związku z jej przesyłem i dystrybucją można przyjąć w wysokości zatwierdzonej przez Urząd Regulacji Energetyki w obowiązującej taryfie na energię elektryczną, tj. 2% wartości przesłanej energii elektrycznej w sieci elektroenergetycznej Spółki. URE zatwierdza straty przesyłowe na podstawie kalkulacji strat stanowiącej załącznik do wniosku taryfowego.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionych zdarzeń przyszłych uznaje się za nieprawidłowe. Odpowiadając na pierwsze z pytań zawartych we wniosku, tj. kto jest podatnikiem podatku akcyzowego od energii zakupionej przez Spółkę wskazać należy, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.
U. z 2009 r. Nr 3 poz. 11, ze zm.), zwanej dalej ustawą, w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest: nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego; sprzedaż energii elektrycznej, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię, nabywcy końcowemu na terytorium kraju; zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2; zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię; import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego; zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.
Jednocześnie należy wskazać, iż w świetle ust. 2 ww. artykułu za zużycie energii elektrycznej nie uznaje się strat powstałych w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, z wyłączeniem energii zużytej w związku z jej przesyłaniem lub dystrybucją.
Z kolei w myśl art. 13 ust. 1 cyt. ustawy podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot: nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony; będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu; u którego powstają ubytki wyrobów akcyzowych, również gdy nie jest właścicielem tych wyrobów akcyzowych; będący przedstawicielem podatkowym; będący zarejestrowanym handlowcem - z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych na rzecz osoby trzeciej.
Zasadnym jest przy tym wyjaśnić, iż zgodnie z art. 2 pkt 19 ww. ustawy nabywca końcowy to podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.4)), z wyłączeniem spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 121, poz. 1019, z późn. zm.5)) nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych.
Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdzić należy, iż sprzedaż energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję na przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią nabywcom końcowym (podmiotom nieposiadającym żadnej z koncesji wymienionych w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym) podlega opodatkowaniu, co wynika z uregulowań art. 9 ust. 1 pkt 2 natomiast zużycie na własne potrzeby zakupionej energii przez podmiot posiadający koncesję na przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią, wyczerpuje przesłanki opodatkowania akcyzą niniejszej energii, tj. zastosowanie znajduje art. 9 ust 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca posiada koncesję na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję i obrót energią elektryczną. Spółka wskazuje, iż kupuje energię elektryczną. Zakupiona energia elektryczna jest zużywana na potrzeby własne oraz sprzedawana zarówno na rzecz nabywców końcowych jak i na rzecz nabywców niebędących nabywcami końcowymi.
Zatem przedmiotowa sytuacja, w której podmiot posiada koncesje na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję i obrót energią elektryczną i jednocześnie kupuje energię elektryczną, którą zużywa na własne potrzeby mieści się w zakresie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania jest zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję na przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.
Natomiast sytuacja, w której zakupioną energię odsprzedaje odbiorcom końcowym mieści się w zakresie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania jest sprzedaż energii elektrycznej, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię, nabywcy końcowemu na terytorium kraju. Tym samym to Wnioskodawca będzie podatnikiem podatku akcyzowego od zakupionej energii.
Wyjaśniając powyższą kwestię zauważyć należy, iż w świetle uregulowań obowiązujących przepisów o podatku akcyzowym sprzedaż energii elektrycznej podmiotowi niebedącemu nabywcą końcowym, jak również zakup energii elektrycznej przez podmiot niebędący nabywcą końcowym nie podlega podatkowi akcyzowemu. Zatem Zainteresowany nie będzie podatnikiem podatku akcyzowego od energii elektrycznej, którą zakupi a następnie sprzeda podmiotowi niebędącemu nabywcą końcowym.
Odnosząc się do sposobu określania strat energii elektrycznej powstałych w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, wskazać należy, iż na podstawie art. 91 ust. 1 podatnik dokonujący sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu, zużywający energię elektryczną w sytuacji, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 i 4, a także podmiot reprezentujący, o którym mowa w art. 13 ust. 5, są obowiązani do prowadzenia ilościowej ewidencji energii elektrycznej na podstawie wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych u nabywcy końcowego lub podmiotu zużywającego energię, a w przypadku braku urządzeń pomiarowych - na podstawie współczynnikowo określonego poziomu poboru energii przez poszczególne urządzenia, wskazanego w dokumentacji prowadzonej przez podatnika.
W myśl ust. 3 cytowanego artykułu przedmiotowa ewidencja powinna zawierać odpowiednio dane niezbędne do określenia w okresach miesięcznych: ilości wyprodukowanej oraz zakupionej energii elektrycznej - w megawatogodzinach (MWh); ilości energii elektrycznej dostarczonej nabywcom końcowym; ilości energii elektrycznej dostarczonej podmiotom niebędącym nabywcami końcowymi; dat dokonania płatności wynikających z umów właściwych do rozliczeń z tytułu dostaw; ilości energii elektrycznej, od których powstał obowiązek naliczenia i zapłaty akcyzy; kwot akcyzy należnej do zapłaty od energii elektrycznej; ilości energii elektrycznej zwolnionej od akcyzy; ilości energii elektrycznej zużytej na potrzeby własne; ilości energii elektrycznej dostarczonej wewnątrzwspólnotowo albo wyeksportowanej; ilości strat powstałych w wyniku przesyłu i rozdziału energii elektrycznej.
Jednocześnie ust. 4 tego artykułu wskazuje, że jeżeli brak jest urządzeń pomiarowych pozwalających na precyzyjne określenie ilości, o których mowa w ust. 3 pkt 8 i 10, prowadzący ewidencję określa ilości szacunkowe. Z ustępu tego wynika, iż w przypadku zużycia energii elektrycznej na potrzeby własne jak również w przypadku strat powstałych w wyniku przesyłu i rozdziału energii elektrycznej – ilości energii w ww. przypadkach powinny wynikać z urządzeń pomiarowych, jednakże w przypadku braku urządzeń pomiarowych ilości te można określić szacunkowo.
Zatem przepisy ustawy o podatku akcyzowym, art. 91 ust. 1, 3 i 4 ustawy, wyraźnie wskazują, iż ilości strat powstałych w wyniku przesyłu i rozdziału energii elektrycznej powinny być precyzyjnie określone na podstawie urządzeń pomiarowych a w przypadku braku takich urządzeń ww. ilości mogą być ustalone szacunkowo. Z treści wniosku wynika, iż wysokość strat energii Wnioskodawcy jest zatwierdzona przez Urząd Regulacji Energetyki w obowiązującej taryfie na energię elektryczną i wynosi 2% wartości przesłanej energii w sieci elektroenergetycznej Spółki. Zainteresowany wskazuje, że URE zatwierdza straty przesyłowe na podstawie kalkulacji strat stanowiącej załącznik do wniosku taryfowego.
Niemniej jednak, na potrzeby podatku akcyzowego, w myśl obowiązujących przepisów o podatku akcyzowym ilość strat energii elektrycznej powstałych w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej z wyłączeniem energii zużytej w związku z jej przesyłaniem lub dystrybucją nie może być określana przez Wnioskodawcę na podstawie wysokości zatwierdzonej przez Urząd Regulacji Energetyki. Zgodnie z powyższymi przepisami ilość tych strat winna być, co do zasadny, określana na podstawie urządzeń pomiarowych. Istotne jest bowiem aby Spółka wykazywała faktyczną ilość przedmiotowych strat.
Wyłącznie w przypadku braku urządzeń pomiarowych pozwalających na precyzyjne określenie ilości strat przesyłowych ustalając ww. ilości można oprzeć się na danych szacunkowych. Zauważyć należy, iż w przypadku, gdy Wnioskodawca nie posiada urządzeń pomiarowych może posiłkować się dokumentami przedstawionymi w Urzędzie Regulacji Energetyki w momencie określania szacunkowych ilości strat energii elektrycznej powstałych w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej.
Innymi słowy kalkulacje strat stanowiące załącznik do wniosku taryfowego złożonego do Urzędu Regulacji Energetyki stanowić mogą jedynie pomoc w oszacowaniu strat przesyłowych jeśli nie ma urządzeń pomiarowych, natomiast zatwierdzona przez Urząd Regulacji Energetyki wysokość strat nie może być wykazywana jako ilość strat powstałych w wyniku przesyłu i rozdziału energii elektrycznej. Tym samym stwierdza się, iż Wnioskodawca, o ile posiada urządzenia pomiarowe, obowiązany jest na ich podstawie ustalać comiesięczne przedmiotowe straty energii.
Reasumując, stwierdzić należy, iż Wnioskodawca posiadający koncesje na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję i obrót energią elektryczną, w zakresie w jakim sprzedaje nabytą energię nabywcom końcowym oraz zużywa ją na potrzeby własne jest, na mocy art. 9 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, podatnikiem podatku akcyzowego, zobowiązanym do zapłaty tego podatku. Jednocześnie straty energii elektrycznej powstałe w wyniku przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej Zainteresowany powinien określać na podstawie danych pochodzących z urządzeń pomiarowych.
Ponadto należy zaznaczyć, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga w kwestii opodatkowania wyprodukowanej przez Wnioskodawcę energii elektrycznej gdyż nie sformułowano pytania w tym zakresie. Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M.C.
Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.