INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 16.07.2012 r. (data wpływu 18.07.2012 r.), uzupełnionym w dniu 22.10.2012 (data wpływu 23.10.2012 r.) oraz pismem w dniu 23.10 2012 r. (data wpływu 24.10.2012 r.) w odpowiedzi na wezwanie tut.
Organu z dnia 11.10.2012 r. (skutecznie doręczone w dniu 16.10.2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, zastosowania mechanizmu reverse charge oraz niemieckiego numeru NIP– jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18.07.2012 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, zastosowania mechanizmu reverse charge oraz niemieckiego numeru NIP.
Wniosek uzupełniony został pismem złożonym w dnia 22.10.2012 r., (data wpływu 23.10.2012 r.) oraz pismem z dnia 23.10.2012 r. (data wpływu 24.10.2012 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 11.10.2012 r. (data doręczenia 16.10.2012 r.) W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. T. GmbH (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) świadczy usługi montażu/realizuje dostawy z montażem maszyn i urządzeń dla przedsiębiorstw z branży motoryzacyjnej.
Spółka realizuje swoje usługi/dostawy z montażem również dla przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie Polski, tj. odbiorcami przedmiotowych usług oraz dostaw są polskie spółki (z siedzibą w Polsce), zarejestrowane jako podatnicy podatku VAT (dalej: Kontrahenci). Spółka posiada w Polsce oddział (T. GmbH sp. z o.o. Oddział w Polsce — dalej Oddział) zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Oddział ten jest zarejestrowany na VAT w Polsce. Nie został on jednak utworzony z myślą o wykonywaniu na terytorium Polski konkretnych czynności.
Spółka była w chwili dokonywania rejestracji oddziału przeświadczona, że wykonywanie jakichkolwiek czynności związanych z działalnością gospodarczą na terytorium Polski w tym świadczenie usług dla polskich podmiotów gospodarczych przez pracowników Spółki zatrudnionych w Niemczech wymaga rejestracji oddziału w Polsce. W chwili rejestracji oddziału Polska nie była jeszcze członkiem Unii Europejskiej i według informacji posiadanych wówczas przez Spółkę także import towarów do Polski, którego Spółka wówczas dokonywała, był możliwy tylko w sytuacji posiadania przedsiębiorstwa zarejestrowanego w Polsce . W związku z tym Spółka dokonała przedmiotowej rejestracji.
Decyzja o rejestracji oddziału w Polsce została podjęta w pewnym stopniu także ze względów stricte ostrożnościowych. Spółka dążyła bowiem do uniknięcia w przyszłości ewentualnych zarzutów niedopełnienia obowiązków wynikających z przepisów polskiego prawa. Kontrahenci nabywając usługi/towary od Spółki składają zamówienia bezpośrednio w Spółce. Akceptacji zamówień dokonuje wyłącznie Spółka. W niektórych przypadkach elementy będące przedmiotem dostawy są testowane w Niemczech. W tym miejscu należy jednak wskazać, że przeprowadzenie testów w Niemczech nie jest regułą. Następnie ich montaż realizowany jest przez pracowników Spółki, którzy w tym celu przyjeżdżają z Niemiec do Polski.
Skład personalny osób wysyłanych przez Spółkę nie jest stały, lecz zmienia się wraz z realizacją określonych zamówień. Osoby te nie zajmują się jednak sprzedażą jakichkolwiek towarów i usług oraz nie mają pełnomocnictwa do zawierania umów handlowych w imieniu Spółki. Rozliczenie transakcji następuje za pośrednictwem polskiego oddziału Spółki. Oznacza to, że faktury dla polskich klientów Spółki są wystawiane w imieniu oddziału tzn. jako sprzedający na fakturze wskazany jest polski oddział Spółki, pomimo, iż usługa wykonywana jest przez pracowników centrali.
Ponadto rozliczenie transakcji za pośrednictwem polskiego oddziału Spółki oznacza także, iż zapłata za wykonaną usługę jest dokonywana na rachunek bankowy przypisany do polskiego oddziału Spółki prowadzony w polskim banku. Taka organizacja przebiegu zapłaty ukształtowana została w przeszłości ze względu na fakt, iż przepisy polskiego prawa dewizowego w początkowym okresie działalności Spółki w Polsce w znaczącym stopniu utrudniały swobodny transfer pieniędzy za granicę. Faktury natomiast wystawiane są Kontrahentom przez pracowników Spółki w imieniu Oddziału. Oddział nie zatrudnia bowiem żadnych pracowników.
Co więcej Oddział nie posiada również infrastruktury technicznej, poprzez którą mógłby prowadzić działalność. Usługi/dostawy z montażem wykonywane są przez pracowników Spółki, przy wykorzystaniu narzędzi Kontrahentów bezpośrednio w pomieszczeniach Kontrahentów, w których montowane są maszyny/urządzenia. Zdarzają się również sytuacje, w których część narzędzi niezbędnych w celu dokonania montażu przywożą pracownicy Spółki bezpośrednio z Niemiec lub Spółka zakupuje je w Polsce. W tych przypadkach narzędzia są przechowywane w pomieszczeniach Kontrahentów, w których są montowane maszyny/urządzenia.
Po zrealizowaniu usługi montażu/ dostawy z montażem narzędzia są zabierane przez pracowników Spółki do Niemiec, bądź pozostawiane do dyspozycji Kontrahentów. W rzeczywistości Oddział nie uczestniczy w wykonywaniu usług montażu/w realizacji dostaw z montażem. To Spółka jest w pełni odpowiedzialna za wykonanie zleceń na rzecz Kontrahentów. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy w opisanym wyżej stanie faktycznym zasadne jest uznanie, że Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej? Czy przedmiotowe transakcje powinny być rozliczane na zasadzie reverse charge?
Z jakim numerem NIP (polskim czy niemieckim) powinny być wystawiane przez Spółkę faktury dokumentujące sprzedaż usług/dostawy towarów z montażem na rzecz polskich Kontrahentów? Zdaniem Wnioskodawcy, Ad. 1 W opinii Wnioskodawcy pomimo posiadania Oddziału w Polsce Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terenie Polski. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa VAT”) nie zawiera definicji stałego miejsca prowadzenia działalności.
Pojęcie to zostało jednak zdefiniowane w z art. 11 Rozporządzenia Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Rozporządzenie Rady UE nr 282/2011).
Zgodnie Z treścią art. 11 ust. l i 2 powołanego wyżej Rozporządzenia Rady UE nr 282/2011, na użytek art. 44 dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce — inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności lub świadczenie usług, które wykonuje bądź też dostawę towaru.
Posiadanie numeru identyfikacyjnego VAT nadanego przez określone państwo członkowskie nie jest natomiast wystarczające do uznania, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wdanym kraju. Pod pojęciem zaplecza personalnego należy natomiast rozumieć zatrudnienie własnych pracowników. Stanowisko to było wielokrotnie potwierdzane w wyrokach ETS, wyrokach polskich sądów administracyjnych oraz interpretacjach organów podatkowych.
Jeśli spółka leasingowa nie posiada w Państwie Członkowskim własnego personelu ani trwałej struktury organizacyjnej w stopniu wystarczającym do umożliwienia sporządzania umów bądź podejmowania decyzji w zakresie zarządzania i w ten sposób umożliwienia niezależnego świadczenia usług, nie można przyjąć, iż spółka ta posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.” (C-190/95 ARO Lease BV v. Inspecteur van de Relastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam).
Stałe miejsce prowadzenia działalności może być uznane miejsce, które posiada minimalny poziom stabilności wynikający ze stałej obecności zarówno zasobów ludzkich, jaki technicznych (C-168/84, Günter Berkholz v Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt. Jedną z przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i personel, który samodzielnie może świadczyć określone czynności (C-231/94 pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg).
Co więcej ze względu na fakt, że wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, przyjęty został do polskiego systemu prawnego dorobek prawny Wspólnot Europejskich, interpretując pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy odwołać się m. in., do orzecznictwa ETS.
Istotny jest fakt, że stanowisko przedstawione w przytoczonych wyżej wyrokach ETS było wielokrotnie prezentowane i potwierdzane przez polskie organy podatkowe i sądy administracyjne m.in.: w wyroku WSA w Olsztynie z dnia z dnia 30 września 2009 r., sygn. I SA/Ol 563/09 w wyroku WSA w Poznaniu z dnia z dnia 13 października 2010 r., sygn. I SA/Po 573/10 w interpretacjach Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2008-09-12 IPPP1-443- 152/08-2/AK, z dnia 22 listopada 2010 IPPP3/443-817/10-2/KC, z dnia 14 stycznia 2011 - IPPP3/443-551/10/11-7/S/MPe.
Odnosząc powyższe regulacje do przedmiotowego stanu faktycznego należy wskazać, że w analizowanym przypadku w odniesieniu do Oddziału nie można mówić ani o zapleczu personalnym ani o zapleczu technicznym. Oddział nie zatrudnia bowiem żadnych pracowników, nie posiada też żadnych nieruchomości, narzędzi, urządzeń własnych lub wynajętych (wydzierżawionych, leasingowanych, itp.), które mogłyby być wykorzystywane do świadczenia usług lub dostaw z montażami. Reasumując powyższe rozważania zdaniem Spółki pomimo posiadania w Polsce Oddziału zarejestrowanego na VAT nie posiada ona na terenie Polski stałego miejsca prowadzenia działalności.
Niniejszy Oddział nie dysponuje bowiem żadnym zapleczem personalno-rzeczowym i tym samym nie gwarantuje samodzielności pod względem ekonomicznym i organizacyjnym. Ad. 2 W analizowanym przypadku miejscem opodatkowania przedmiotowych transakcji jest terytorium Polski.
Ze względu na fakt, iż Spółka nie posiada w Polsce siedziby, a polski Oddział Spółki nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT należy stwierdzić, że w takim przypadku podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z wykorzystaniem mechanizmu „reverse charge” są Kontrahenci (podatnicy VAT posiadający w Polsce siedzibę/stałe miejsce prowadzenia działalności) będący nabywcą towarów dostarczanych wraz z montażem. Reasumując Spółka nie wykazuje w Polsce podatku VAT należnego z tytułu dokonanej transakcji. Do rozliczenia podatku VAT zobowiązani są nabywcy towarów/ odbiorcy usług świadczonych przez Spółkę.
Spółka powinna natomiast wystawić fakturę bez kwoty podatku VAT z jednoczesną adnotacją, że podatek rozliczy nabywca. Ad. 3 W kwestii tego, czy na wystawianych fakturach Spółka powinna posłużyć się polskim, czy niemieckim numerem VAT, należy stwierdzić, że zasadniczo podmiot zarejestrowany na VAT w Polsce winien posłużyć się polskim numerem NIP, tylko w sytuacji, gdy jest zobowiązany sam rozliczyć podatek VAT tj. gdy posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, które ponadto uczestniczy w dokonanych transakcjach.
Jednym z celów wprowadzenia przez ustawodawcę mechanizmu „reverse charge” była bowiem właśnie chęć uniknięcia konieczności rejestrowania się na potrzeby VAT podmiotu zagranicznego świadczącego usługę w Polsce. Trudno znaleźć racjonalne uzasadnienie dla różnicowania sposobu wystawiania faktur dokumentujących takie same transakcje przez podmiot zagraniczny, który zarejestrował się na potrzeby VAT w Polsce i podmiotu, który nigdy polskiego numeru NIP nie uzyskał. W związku z tym podmiot zarejestrowany jako podatnik podatku VAT w Polsce winien posłużyć się polskim numerem NIP, w sytuacji, tylko gdy uczestniczy w transakcji w charakterze polskiego podatnika podatku VAT.
Stanowisko takie potwierdzone zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego ILPP2/443-1278/09-5/ISN z dnia 4 stycznia 2010 r. W analizowanym przypadku podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT są Kontrahenci. Co więcej analizując przebieg transakcji nie ulega wątpliwości, że Spółka nie uczestniczy w przedmiotowych transakcjach w charakterze polskiego podatnika podatku VAT, stąd też faktury powinny być wystawiane Kontrahentom bezpośrednio przez Spółkę, a nie w imieniu Oddziału. W związku z tym na fakturach dokumentujących przedmiotowe dostawy towarów wraz z montażem oraz świadczenie usług Spółka powinna wskazywać niemiecki numer NIP.
Faktury te winny być wystawione zgodnie z niemieckimi przepisami bez podatku VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz.1054), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Z kolei w art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju. Natomiast w art. 17 ust. 2 stwierdza się, iż w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
W myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy, przepis ust. 1 pkt 5 stosuje się, jeżeli nabywcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, albo osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 6. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest spółką z siedzibą w Niemczech, w Polsce realizuje dostawy z montażem maszyn i urządzeń dla przedsiębiorstw prowadzących działalność na terenie Polski, zarejestrowanych jako podatnicy podatku VAT z branży motoryzacyjnej.
Wnioskodawca posiada również w Polsce oddział (T. GmbH sp. z o.o. Oddział w Polsce) zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym, zarejestrowany jako polski podatnik VAT. Jednak Oddział ten nie został utworzony z myślą o wykonywaniu na terytorium Polski konkretnych czynności, gdyż w chwili dokonywania rejestracji oddziału Wnioskodawca był przekonany, że wykonywanie jakichkolwiek czynności związanych z działalnością gospodarczą na terytorium Polski w tym świadczenie usług dla polskich podmiotów gospodarczych przez pracowników zatrudnionych w Niemczech wymaga rejestracji oddziału w Polsce.
Ponadto, w chwili rejestracji oddziału Polska nie była jeszcze członkiem Unii Europejskiej i według informacji posiadanych wówczas przez Wnioskodawcę także import towarów do Polski, był możliwy tylko w sytuacji posiadania przedsiębiorstwa zarejestrowanego w Polsce. W związku z tym dokonano przedmiotowej rejestracji. Polscy kontrahenci nabywając usługi/towary od Wnioskodawcy składają zamówienia bezpośrednio w siedzibie w Niemczech, tam też następuje ich akceptacja, przeprowadzane są też ewentualne testy elementów będących przedmiotem dostawy. Montaż realizowany jest przez pracowników Wnioskodawcy, którzy w tym celu przyjeżdżają z Niemiec do Polski.
Osoby te nie zajmują się jednak sprzedażą jakichkolwiek towarów i usług oraz nie mają pełnomocnictwa do zawierania umów handlowych w imieniu Wnioskodawcy. Faktury natomiast wystawiane są Kontrahentom przez pracowników Wnioskodawcy w imieniu Oddziału, co oznacza, że na fakturze wskazany jest polski oddział Wnioskodawcy, pomimo, iż usługa wykonywana jest przez pracowników centrali. Ponadto rozliczenie transakcji za pośrednictwem polskiego oddziału oznacza także, iż zapłata za wykonaną usługę jest dokonywana na rachunek bankowy przypisany do polskiego oddziału Wnioskodawcy prowadzony w polskim banku.
Taka organizacja przebiegu zapłaty ukształtowana została w przeszłości ze względu na fakt, iż przepisy polskiego prawa dewizowego w początkowym okresie działalności Wnioskodawcy w Polsce w znaczącym stopniu utrudniały swobodny transfer pieniędzy za granicę. Oddział nie posiada również infrastruktury technicznej, poprzez którą mógłby prowadzić działalność. Usługi/dostawy z montażem wykonywane są przez pracowników Wnioskodawcy, przy wykorzystaniu narzędzi Kontrahentów bezpośrednio w pomieszczeniach Kontrahentów, w których montowane są maszyny/urządzenia. W rzeczywistości Oddział nie uczestniczy w wykonywaniu usług montażu/w realizacji dostaw z montażem.
W związku z powyższym, Wnioskodawca w pytaniu pierwszym powziął wątpliwość, czy w tak przedstawionym opisie sprawy, będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Jak słusznie wskazuje Wnioskodawca, ani ustawa o VAT ani przepisy wykonawcze do ustawy nie definiują pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Wyjaśnienie tego pojęcia zawarte jednak zostało w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady, mającym bezpośrednie zastosowanie również w polskich przepisach.
Zgodnie z artykułem 11 ww. Rozporządzenia, na potrzeby stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednik art. 28b ustawy o VAT) „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Wskazać przy tym należy, iż powyższa definicja stanowi usankcjonowanie ugruntowanego stanowiska prezentowanego w zakresie stałego miejsca prowadzenia działalności przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), wyrażonego przykładowo w wyroku z dnia 4 lipca l985r., w sprawie Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt, sygn. C-168/84, z dnia 2 maja 1996 w sprawie Faaborg-Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg, sygn. C-23l/94, z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Belgii, sygn. C-390/96; z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van dc Belastingdienst Grote Ondernemingen Amsterdam, sygn. C-190/95, czy z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern, sygn. C-73/06. Biorąc zatem pod uwagę ww. definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia wykonawczego 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w powyższym zakresie (które jak wyżej stwierdzono, było uwzględniane w formułowaniu przedmiotowej definicji), wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.
Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy.
Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający. Pojęcie miejsca stałego prowadzenia działalności, w ocenie tut. Organu, nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Uwzględniając wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Analizując powyższe kryteria w odniesieniu do stanu faktycznego, stwierdzić należy, iż Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy w Polsce jest usługa dostawy z montażem maszyn i urządzeń dla przedsiębiorców z branży motoryzacyjnej, którą wykonuje wyłącznie przy pomocy narzędzi i zaplecza personalnego znajdującego się w centrali w Niemczech.
Sam fakt zarejestrowania Oddziału w Polsce nie kreuje stałego miejsca prowadzenia działalności, zwłaszcza, że oddział ten nie uczestniczy w wykonywaniu usług montażu ani w realizacji dostaw z montażem, nie zatrudnia pracowników, nie posiada żadnej infrastruktury technicznej, poprzez którą mógłby realizować zlecenia dla polskich odbiorców. Biorąc pod uwagę powyższe i na podstawie definicji stałego miejsca prowadzenia działalności zawartej w Rozporządzeniu Rady i orzecznictwa TS UE należy uznać, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności, nie spełnia bowiem łącznie wszystkich przesłanek wynikających z definicji działalności gospodarczej.
Pytanie drugie sformułowane we wniosku dotyczy kwestii rozliczania przedmiotowych transakcji dostawy towaru z montażem na rzecz polskich podatników na zasadzie reverse charge. Co do zasady, podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT należnego jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, tj. podmiot, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, np. dokonuje odpłatnej dostawy towarów.
Jednakże, zgodnie z ww. art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju. Zapis ten wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się nabywca towaru, jeśli dokonał on nabycia od dostawcy spoza terenu kraju.
Równocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy, ww. przepis ma zastosowanie, jeżeli nabywcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, albo osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 6. Ważne jest również to, ze miejsce opodatkowania takiej transakcji musi znajdować się na terytorium Polski.
Z przepisu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że miejscem dostawy towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - jest miejsce, w którym towary są instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z przeznaczeniem. W przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca jako podmiot z siedzibą w Niemczech, mimo zarejestrowania dla celów podatku VAT w Polsce, nie posiada tu stałego miejsce prowadzenia działalności.
Nabywcami Wnioskodawcy są podatnicy VAT, posiadający w Polsce siedzibę/ stałe miejsce prowadzenia działalności, a miejscem dostawy towarów montowanych jest również Polska. Zatem w sytuacji dokonywania dostaw towarów na terytorium kraju przez Wnioskodawcę jako podmiotu niemającego w Polsce siedziby bądź stałego miejsca prowadzenia działalności, ale zarejestrowanego dla celów VAT, zobowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług w każdej sytuacji będzie nabywca towarów dostarczanych wraz z montażem.
Pytanie trzecie wiąże się z ustaleniem, jakim numerem identyfikacji podatkowej powinien Wnioskodawca posługiwać się na fakturach dokumentujących sprzedaż usług dostawy towarów z montażem na rzecz polskich kontrahentów. Jak wskazano powyżej, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium kraju tj. Rzeczypospolitej Polskiej. W sytuacji, gdy wykonanie danej czynności opodatkowanej będzie miało miejsce poza terytorium Polski, czynność ta nie będzie, co do zasady, podlegała opodatkowaniu na jej terytorium.
Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, iż nadanie podatnikom indywidualnego numeru identyfikacyjnego ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia pozyskiwania oraz wymiany informacji dotyczących podatków oraz transakcji podlegających opodatkowaniu VAT. Numer identyfikacji podatkowej stanowi informację dla kontrahentów, iż dany podmiot jest zarejestrowany jako podatnik w danym kraju. Podmiot posługując się w stosunku do określonej czynności numerem identyfikacji podatkowej nadanym mu w danym kraju występuje w stosunku do niniejszej czynności jako podatnik tego kraju.
Miejsce dostawy towarów z montażem na rzecz polskich przedsiębiorców, zostało określone na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy i jest to terytorium Polski. Tym samym niniejsze transakcje winny być opodatkowane w Polsce. W przedmiotowej sytuacji, podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT od takiej transakcji jest polski podmiot –podatnika podatku VAT, co jest konsekwencją uznania, iż Wnioskodawca w Polsce nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym Wnioskodawca świadcząc niniejsze dostawy towarów z montażem będzie występował w charakterze niemieckiego podatnika podatku VAT.
Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie uczestniczył w transakcjach będących przedmiotem wniosku jako polski podatnik, w fakturach wystawianych dla swoich odbiorców, dokumentujących dokonane dostawy towarów z montażem, które zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy będą podlegały opodatkowaniu na terytorium kraju, winien posłużyć się swoim niemieckim numerem identyfikacji podatkowej.
Podsumowując, stwierdzić należy, że Wnioskodawca, dostarczając towary z montażem na rzecz polskich kontrahentów na terytorium kraju, dla udokumentowania przedmiotowych transakcji winien wystawić faktury jako niemiecki podatnik z zastosowaniem mechanizmu reverse charge, co oznacza rozliczenie podatku w danej transakcji przez nabywcę. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.