INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (t.j.
Dz. U. z 2012 poz. 749) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 23.08.2012 r.(data wpływu 24.08.2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania transakcji dostawy towarów dla kontrahenta z Malezji za eksport pośredni - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 24.08.2012r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania transakcji dostawy towarów dla kontrahenta z Malezji za eksport pośredni.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W miesiącu maju 2012 Firma T. nawiązała współpracę handlową z kontrahentem S. mającym siedzibę w Malezji, w sprawie dostaw jej wyrobów tj. metalowego kosza łożyskowego. Dnia 17-05-2012 wystawiona została faktura sprzedaży wyrobów.
Grupa S. to koncern światowy, który posiada centrum logistyczne we Włoszech, w związku z tym odbiorca, firma S. Malaysia, podjął się organizacji wywozu/eksportu wyrobów z Polski do miejsca przeznaczenia w sposób następujący: Wyroby zostały podjęte z firmy T. przez przewoźnika wynajętego przez S. Logistic Centre (centrum logistyczne) i dostarczone do magazynu w Niemczech (CMR + zaświadczenie dla potrzeb VAT z Dachser ). Z magazynu towar został przetransportowany do Włoch w celu dokonania odprawy exportowej zbiorczej przez agencję celną Euroagency Torino.
Z w/w agencji jako potwierdzenie transakcji Spółka otrzymała dwa dokumenty dotyczące odprawy wyrobów a mianowicie dokument: Comunita Europea - Dau Esport/Sicur A.E.S. - Automated Export System. Firma T. otrzymała potwierdzenie dostawy towaru przez nabywcę z Malezji w formie wydruku z programu magazynowego - przyjęcia towaru z wykazem szczegółowym. W oparciu o w/w dokumenty Biuro Rachunkowe obsługujące Spółkę zakwalifikowało wystawioną fakturę sprzedaży do Malezji jako fakturę eksportową i zastosowana została stawka 0% podatku VAT. W dniu 07.08.2012 T. otrzymało płatność za towar zgodnie z fakturą.
Ponieważ opisywana transakcja odbiega od typowego eksportu Spółka sięgnęła do dostępnych wyjaśnień i interpretacji w tym zakresie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Jak powinna być zakwalifikowana transakcja do Malezji i czy jej udokumentowanie jest wystarczające do zastosowania stawki 0% podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy Chodzi o transakcję już dokonaną, co do której w przypadku innej opinii Urzędu Skarbowego niż Spółki, będzie ona musiała dokonać ewentualnej korekty deklaracji VAT, jak i o przyszłe transakcje, gdyż Spółka planuje dalszą współpracę z kontrahentem z Malezji.
Według oceny Spółki przedstawiona transakcja ma charakter eksportu tj. wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej. Transakcję tę można zaklasyfikować jako eksport pośredni, ponieważ wywóz jest dokonany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju w ramach czynności dostawy towaru i został potwierdzony przez włoski Urząd Celny i nabywcę.
Firma posiada kopię potwierdzenia wywozu towaru poza granice UE tj. dokument MRN (zał.4) wraz z komunikatem A.E.S do f-ry, z którego wynika tożsamość towarów będących przedmiotem dostawy pod kodem celnym 8482990. W dokumencie dokładnie określony jest dostawcą tj. firma T. Sp. z o.o. w Radomiu i odbiorca, tj. firma S. (Malezja), jak również uwzględniony jest numer własny faktury nadany przez firmę T. z podaniem nr NIP dostawcy. Według Spółki transakcja i jej udokumentowanie spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 8 i w art. 7 Ustawy o podatku VAT.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów.
W myśl art. 2 pkt 8 ustawy, przez eksport towarów rozumie się potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej w wykonaniu czynności określonych w art. 7, jeżeli wywóz jest dokonany przez: dostawcę lub na jego rzecz, lub nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę dla celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Wobec powyższego aby uznać daną czynność za eksport towarów, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki: ma miejsce czynność określona w przepisie art. 7 ustawy, wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni), lub nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni), wywóz towaru musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.
Zgodnie natomiast z art. 146 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.
L. Nr 347 str. 1 ze zm.), który stanowi m.in., że Państwa Członkowskie zwalniają następujące transakcje: dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty; dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych poza terytorium Wspólnoty przez nabywcę lub na rzecz nabywcy niemającego siedziby na terytorium danego państwa, z wyłączeniem towarów transportowanych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia w paliwo i ogólnego zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz samolotów turystycznych lub wszelkich innych środków transportu służących do celów prywatnych.
Przepis art. 146 ust. 1 lit a i b Dyrektywy 112 nie wyraża zasady, że zwolnienie będzie miało zastosowanie jeżeli dostawa eksportowa będzie stanowić wywóz towarów z terytorium danego kraju. Sam zatem fakt rozpoczęcia procedury celnej wywozu w innym niż Polska państwie członkowskim, nie stanowi, że nie dokonano „wywozu z kraju poza terytorium Unii Europejskiej” w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy. Przewidziany w tym przepisie warunek „wywozu z kraju poza terytorium Unii Europejskiej” może zostać spełniony również wówczas, gdy procedura wywozu towarów, o której mowa w art. 161 WKC rozpocznie się w urzędzie celnym położonym w innym niż Polska kraju UE.
Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%. Stawkę tę stosuje się w eksporcie towarów, pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej – art. 41 ust. 6 ustawy.
Zgodnie z art. 41 ust. 11 ustawy, przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, posiada kopie dokumentu, w którym urząd celny określony w przepisach celnych potwierdził wywóz tych towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Z dokumentu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
Z powyższych przepisów wynika zatem, iż w celu zastosowania 0% stawki podatku VAT do eksportu towarów, niezbędnym jest posiadanie przez Spółkę dokumentu celnego potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium UE. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca jako polski podatnik nawiązał współpracę handlową z kontrahentem mającym siedzibę w Malezji, w sprawie dostaw swoich wyrobów tj. metalowego kosza łożyskowego.
Kontrahent z Malezji podjął się organizacji wywozu/eksportu wyrobów z Polski do miejsca przeznaczenia w sposób następujący: Wyroby zostały podjęte z firmy T. w Radomiu przez przewoźnika wynajętego przez S. Logistic Centre (centrum logistyczne) i dostarczone do magazynu w Niemczech (CMR + zaświadczenie dla potrzeb VAT z Dachser ). Z magazynu towar został przetransportowany do Włoch w celu dokonania odprawy exportowej zbiorczej przez agencję celną Euroagency TORINO. Wnioskodawca otrzymał z włoskiej agencji celnej dwa dokumenty dotyczące odprawy wyrobów, tj. Comunita… oraz A…..
Ponadto, Wnioskodawca otrzymał potwierdzenie dostawy towaru przez nabywcę z Malezji w formie wydruku z programu magazynowego - przyjęcia towaru z wykazem szczegółowym. W związku z powyższym, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy przedmiotowa transakcje sprzedaży towaru na rzecz kontrahenta z Malezji stanowi transakcję eksportu pośredniego, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b ustawy o VAT oraz czy jej udokumentowanie jest wystarczające do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że w efekcie wraz z wydaniem towarów z magazynu dochodzi do dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy – kontrahent spoza UE nabywa prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Uwzględnić przy tym trzeba, że w sytuacji gdy eksport towarów, stanowi wywóz towarów poza terytorium UE, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium UE znajdują się na terytorium kraju, oznacza to, że wywóz tych towarów z kraju poza obszar Unii Europejskiej powinien nastąpić w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze.
Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy, przez usługi transportu międzynarodowego rozumie się przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Unii Europejskiej.
Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, miejscem dostawy towarów jest w przypadku: towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy; (…) Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy transport towaru z Polski zostanie przerwany na terytorium innego kraju unijnego i ponownie podjęty w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jest ten inny kraj unijny, brak podstaw do stwierdzenia, że eksport tych towarów nastąpił z terytorium Polski.
Oznacza to, że w przypadku gdy towar jest transportowany z Polski do innego państwa członkowskiego z pominięciem procedury wywozu i tam rozładowany i magazynowany, po czym dopiero z tego kraju transportowany i zgłaszany do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej – nie ma podstaw do stwierdzenia, że wywóz tego towaru poza terytorium UE nastąpił z terytorium Polski, gdyż miejscem świadczenia takiej dostawy eksportowej, w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy nie jest Polska, lecz kraj unijny, w którym znajdują się eksportowane towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy poza terytorium Unii Europejskiej.
Tym samym nie są w takim przypadku spełnione przesłanki do stwierdzenia eksportu takiego towaru w Polsce i stosowania z tego tytułu stawki 0%. Wnioskodawca w stanie faktycznym wskazał, że wyroby zostały podjęte z jego firmy w Radomiu przez przewoźnika wynajętego przez centrum logistyczne i dostarczone do magazynu w Niemczech, na dowód czego wskazuje dokument CMR oraz zaświadczenie dla potrzeb VAT z Dachser. Następnie, z magazynu towar został przetransportowany do Włoch w celu dokonania tam odprawy eksportowej zbiorczej przez włoską agencję celną.
Zatem, mimo, że początkowy etap wywozu towaru do nabywcy rozpoczął się w Polsce, to nie ma on charakteru nieprzerwanego, gdyż trafia do magazynu w Niemczech, skąd jest transportowany na teren Włoch, gdzie dochodzi do odprawy eksportowej. Biorąc zatem pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że w przedmiotowej dostawie nie mamy do czynienia z eksportem pośrednim towaru w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. b ustawy, gdyż mimo, że początkowy etap wywozu rozpoczął się na terytorium kraju i dokonuje go nabywca, to nie można mówić o nieprzerwanym charakterze transportu tego towaru.
Reasumując, w stanie faktycznym przedmiotowa transakcja sprzedaży towaru Wnioskodawcy na rzecz kontrahenta z Malezji nie stanowi eksportu, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. ustawy, w konsekwencji czego wskazane przez Wnioskodawcę dwa włoskie dokumenty eksportowe nie stanowią potwierdzenia wywozu tego towaru poza terytorium UE, o którym mowa w art. 41 ust. 11 ustawy i tym samym nie dają podstawy do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla przedmiotowej transakcji. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.