INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 8 października 2013 r. (data wpływu 11 października 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży majątku obrotowego wchodzącego w skład zakupionego przedsiębiorstwa w upadłości likwidacyjnej po upływie co najmniej sześciu miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło jego nabycie – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 11 października 2013 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży majątku obrotowego wchodzącego w skład zakupionego przedsiębiorstwa w upadłości likwidacyjnej po upływie co najmniej sześciu miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło jego nabycie. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Dnia 31 lipca 2013 r. na podstawie umowy kupna-sprzedaży Pan B. M. nabył przedsiębiorstwo w upadłości likwidacyjnej pod firmą: U. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej.
Przedsiębiorstwo w upadłości likwidacyjnej zostało nabyte przez Pana M. na podstawie art. 551 kodeksu cywilnego, w związku z art. 316 i art. 322 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze. W skład nabytego przedsiębiorstwa wchodzą: środki trwałe takie jak nieruchomości, maszyny, urządzenia, środki transportu oraz wartości niematerialne i prawne takie jak licencje, patenty, znak towarowy. Pan B. M. posiada obywatelstwo polskie jednak w Polsce nie przebywa więcej niż 183 dni w roku, miejscem jego zamieszkania jest terytorium RPA a więc jest nierezydentem. Nie prowadzi na terytorium Polski działalności gospodarczej, nie jest też zarejestrowanym podatnikiem VAT.
Po upływie 7-8 miesięcy od daty nabycia przedsiębiorstwa w upadłości likwidacyjnej Pan M. zamierza dokonać zbycia zorganizowanej części nabytego przedsiębiorstwa. Sprzedaż ta ma odbyć się w formie jednorazowej transakcji. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż majątku obrotowego wchodzącego w skład zakupionego przedsiębiorstwa w upadłości likwidacyjnej po upływie co najmniej sześciu miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło jego nabycie będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, Zgodnie z ustawą o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Termin działalność gospodarcza użyty w ustawie jest różny od tego samego, zdefiniowanego w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Czynności mieszczące się w obu definicjach nie są tożsame.
Definicja działalności gospodarczej w ustawie o VAT powoduje istotne wątpliwości, czy podatnikiem podatku VAT jest osoba fizyczna, która z jednej strony nie prowadzi działalności gospodarczej (w sensie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) w sytuacji, gdy dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego. Zgodnie z powołaną ustawą o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży ruchomości takich jak m.in samochody jest podatnikiem podatku od towarów i usług, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy. Dla uznania osoby fizycznej za podatnika w związku ze sprzedażą ruchomości konieczne jest wykonywanie działalności handlowej.
Działalność handlowa nie jest definiowana w ustawie, należy się tym samym oprzeć na definicji językowej. Zgodnie z definicją podaną w Słowniku języka polskiego PWN - handel to zorganizowana wymiana dóbr, obrót towarów polegający na kupnie-sprzedaży, pośredniczenie między wytwórcami a sprzedawcami. Rodzaje handlu to m.in.: detaliczny, hurtowy, prywatny, uspołeczniony, drobny, pokątny, uliczny. Drugim warunkiem koniecznym dla uznania osoby fizycznej za podatnika jest, aby działalność ta była wykonywana w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nawet jeżeli została wykonana jednokrotnie.
Mimo że zamiar jest zawsze subiektywnym zamierzeniem osoby, to należy go oceniać przy uwzględnieniu kryterium obiektywnego, jak w określonym przypadku zachowałaby się racjonalnie działająca osoba. Osoba fizyczna będzie tym samym wykonywała tak rozumianą działalność gospodarczą, jeżeli będzie dokonywała powtarzających się zakupów, a następnie sprzedaży i będzie w tym zakresie wykazywała od momentu dokonania pierwszej sprzedaży zamiar ich dokonywania w przyszłości częstotliwie (wielokrotnie), nieograniczoną ilość razy. Wnioskodawca zamierza dokonać zbycia ruchomości takich jak samochody w ramach zwykłego wykonywania prawa własności, nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Opodatkowania podatkiem VAT nie można dowolnie rozciągać na sferę majątku niezwiązanego z działalnością gospodarczą. W wyroku z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-l55/94 Wellcome Trust, Rec. TSUE stwierdził, że z orzecznictwa wynika w tej mierze, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. W wyroku ETS z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie Empresa del Deselvolvimento Mineiro S.A.
(EDM) - C-77/01 podkreślono, że mimo faktu ustanowienia przez art. 4 VI Dyrektywy bardzo szerokiego zakresu opodatkowania, jedynie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej są objęte tym przepisem i jedynie płatności za czynności dokonywane w ramach tej działalności podlegają VAT. Zgodnie jednak z przepisami unijnymi, opodatkowanie transakcji sporadycznych jest możliwe tylko w przypadku, gdy ustawodawca krajowy wprowadził takie opodatkowanie do wewnętrznego systemu prawnego.
Wskazanie na konieczność wprowadzenia regulacji umożliwiającej opodatkowanie transakcji sporadycznych zawiera akapit szósty preambuły do VI Dyrektywy, który stanowi, że: W celu podkreślenia niedyskryminacyjnej natury podatku, termin podatnik powinien być określony w taki sposób, aby umożliwić państwom członkowskim objęcie tym terminem osób, które przeprowadzają pewne transakcje sporadycznie. Ponieważ polska ustawa o VAT nie zawiera zapisu o opodatkowaniu transakcji sporadycznych, sprzedaż jednostkowa posiadanych ruchomości bez jakiejkolwiek działalności handlowej nie powinna być opodatkowana VAT.
Kluczowym dla rozstrzygnięcia, czy czynności polegające na sprzedaży towarów używanych przez osoby fizyczne (takich jak samochody, urządzenia, maszyny) stanowią przejaw działalności gospodarczej jest to, czy sprzedaż następuje w warunkach wskazujących, że działania te podejmowane są z zamiarem ich powtarzania, w sposób ciągły.
Organy podatkowe w wydawanych interpretacjach stwierdzają, że za sprzedaż ciągłą można uznać każdą dostawę lub usługę, która jest stale w fazie wykonywania, co oznacza że wykonywana jest nieprzerwanie przez czas trwania umowy i w której jednoznacznie można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony jedynie przez datę obowiązywania umowy między kontrahentami.
Takie stanowisko prezentuje przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 16 lutego 2012 r., nr IPTPP1/443-968/11-6/IG czy też Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 19 marca 2012 r. nr IPPP3/443-1614/11-2/KT. W tej ostatniej czytamy m.in.: „(…) Specyfika sprzedaży o charakterze ciągłym wskazuje na to, iż między stronami musi istnieć porozumienie (umowa), na podstawie którego dostawy dokonywane są w sposób stały, powtarzalny lecz nie da się wyodrębnić poszczególnych dostaw.
Niemożność jednorazowego wykonania świadczenia o charakterze ciągłym wynikać powinna z rodzaju czynności (istoty świadczenia), a nie z okoliczności możliwych do spełnienia przez strony transakcji, np. na mocy jednej umowy zawartej na określony czas, zgodnie z którą dokonanych zostanie szereg świadczeń, które co do zasady mogą być wykonane jednorazowo. (...)”.
Wykładnię pojęcia „sprzedaży ciągłej” zaprezentował NSA w wyroku z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 935/11 w którym orzekł, że: „Sprzedaż o charakterze ciągłym polega na świadczeniach ciągłych podatnika, obejmujących pewne stale zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez ich trwały - pod względem czasowym i funkcjonalnym - charakter oraz cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych)”.
Reasumując sprzedaż przez Wnioskodawcę ruchomości po upływie 6-7 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło ich nabycie będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast art. 15 ust. 2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2013 r.) stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Należy zauważyć, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r. w art. 15 ust. 2 ustawy wykreślona została część dotycząca „zamiaru wykonywania czynności w sposób częstotliwy. W chwili obecnej czynnik częstotliwości nie jest decydujący dla uznania, że czynność jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej.
Przepisy ustawy nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”, zatem dla potrzeb przepisów ustaw podatkowych należy stosować definicję zawartą w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej.
Obejmuje ono w szczególności: oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa); własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości; prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych; wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne; koncesje, licencje i zezwolenia; patenty i inne prawa własności przemysłowej; majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne; tajemnice przedsiębiorstwa; księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W myśl art. 552 Kodeksu cywilnego, czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa chyba, że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca dnia 31 lipca 2013 r. na podstawie umowy kupna-sprzedaży nabył przedsiębiorstwo w upadłości likwidacyjnej. Przedsiębiorstwo zostało nabyte na podstawie art. 551 kodeksu cywilnego, w związku z art. 316 i art. 322 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze.
W skład nabytego przedsiębiorstwa wchodzą: środki trwałe takie jak nieruchomości, maszyny, urządzenia, środki transportu oraz wartości niematerialne i prawne takie jak licencje, patenty, znak towarowy. Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie jednak w Polsce nie przebywa więcej niż 183 dni w roku, miejscem jego zamieszkania jest terytorium RPA a więc jest nierezydentem. Nie prowadzi na terytorium Polski działalności gospodarczej, nie jest też zarejestrowanym podatnikiem VAT. Po upływie 7-8 miesięcy od daty nabycia przedsiębiorstwa w upadłości likwidacyjnej Wnioskodawca zamierza dokonać zbycia zorganizowanej części nabytego przedsiębiorstwa.
Sprzedaż ta ma odbyć się w formie jednorazowej transakcji. Wątpliwości Strony dotyczą tego czy sprzedaż majątku obrotowego wchodzącego w skład zakupionego przedsiębiorstwa w upadłości likwidacyjnej po upływie co najmniej sześciu miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło jego nabycie będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Na wstępie należy stwierdzić, że w opisanej sytuacji, gdy Wnioskodawca dokonał zakupu przedsiębiorstwa w trybie art. 551 Kodeksu cywilnego w powiązaniu z art. 316 i 322 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, to nie można uznać, że powyższy zakup został dokonany przez osobę fizyczną do jej majątku osobistego (prywatnego).
Wnioskodawca zakupił zespół składników niematerialnych i materialnych składających się na przedsiębiorstwo w upadłości likwidacyjnej i zamierza odsprzedać część nabytego przedsiębiorstwa w postaci majątku obrotowego wchodzącego w skład zakupionego przedsiębiorstwa. Należy zauważyć, że Wnioskodawca nabywając przedsiębiorstwo na podstawie art. 551 Kodeksu cywilnego, w związku z art. 316 i art. 322 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze działał jako podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Przedmiotem realizowanej transakcji kupna/sprzedaży pomiędzy kontrahentami było przedsiębiorstwo jako całość.
W przypadku przekazania całości majątku – jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie – Wnioskodawca jest traktowany jako następca prawny przekazującego. Ponieważ Wnioskodawca jest traktowany jako następca prawny przekazującego to nie można uznać, że zakup jest związany ze sferą prywatną Wnioskodawcy nie związaną z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy. Transakcje zakupu/sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, z samej swojej istoty nie odbywają się w sferze prywatnej (niezwiązanej z działalnością gospodarczą).
W art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE postanowiono, że w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie, bądź też jako aportu do spółki, całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca, oraz że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. Oznacza to, że jako następca prawny zakupionego Przedsiębiorstwa, Wnioskodawca przejął również status podatnika podatku od towarów i usług, jakie posiada nabyte przedsiębiorstwo.
Polski ustawodawca normę dotyczącą transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa implementował m.in. w art. 6 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym jej przepisów nie stosuje się do „transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa”. Interpretacji powyższego przepisu należy zatem dokonywać w ramach wykładni prowspólnotowej z uwzględnieniem normy art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE.
W wyroku z 27 listopada 2003 r. w sprawie Zita Modes (C-497/01) (odnoszącego się do przepisów wcześniejszej VI Dyrektywy ale mającego również zastosowanie do Dyrektywy 2006/112/WE), TSUE stwierdził, że „ (...) pojęcie zbycia, czy to za wynagrodzeniem, czy też bez lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości aktywów lub jej części, należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz, w zależności od konkretnego przypadku, składnikami niematerialnymi, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów”.
Z orzeczenia tego wynika ponadto, że - w opinii Trybunału w świetle tej normy dyrektywy - nabywca całości lub części majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego zlikwidowania danej działalności czy dalszego zbycia otrzymanego majątku.
W przedmiotowej sprawie ponieważ Wnioskodawca zakupił przedsiębiorstwo w upadłości likwidacyjnej na podstawie art. 551 kodeksu cywilnego, w związku z art. 316 i art. 322 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze (co zostało potraktowano jako element opisanego zdarzenia przyszłego) to należy uznać że zamiarem Wnioskodawcy w momencie dokonywania zakupu tego przedsiębiorstwa było prowadzenie działalności nabytego przedsiębiorstwa lub jego części.
Ponieważ dla opisanej transakcji zakupu Wnioskodawca działał jako podatnik wykonujący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy, to również wszelkie transakcje przeprowadzane przez Wnioskodawcę dotyczące sprzedaży związanej z wcześniej dokonywanym zakupem, będą dokonywane w charakterze podatnika bez względu na cel lub rezultat takiej działalności gospodarczej. Z opisu sytuacji wynika, że Wnioskodawca zamierza sprzedać majątek obrotowy wchodzący w skład zakupionego przedsiębiorstwa po upływie co najmniej sześciu miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie tego przedsiębiorstwa.
Jak to stwierdzono powyżej, w zakresie nabytego przedsiębiorstwa Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Dla rozstrzygnięcia całokształtu sprawy i charakteru transakcji bez znaczenia jest stwierdzenie Wnioskodawcy, że nie prowadzi na terytorium działalności gospodarczej i nie jest też zarejestrowanym podatnikiem VAT. Zatem sprzedaż majątku obrotowego wchodzącego w skład tego przedsiębiorstwa również będzie wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a nie w ramach sprzedaży swojego majątku prywatnego.
W opisanej sytuacji bez znaczenia jest to, że opisana planowana sprzedaż majątku obrotowego odbędzie się w formie jednorazowej transakcji. Dla opisanej transakcji sprzedaży posiadanego majątku obrotowego zakupionego przedsiębiorstwa w upadłości likwidacyjnej po upływie co najmniej sześciu miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło jego nabycie, Wnioskodawca działający jako następca prawny tego przedsiębiorstwa, które było czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, będzie cały czas działał jako czynny podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy.
Zatem opisana jednorazowa transakcja sprzedaży majątku obrotowego nie będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług jako sprzedaż majątku prywatnego nie związanego z wykonywaną działalnością gospodarczą, natomiast będzie podlegała opodatkowaniu na zasadach ogólnych jako sprzedaż posiadanego majątku zakupionego przedsiębiorstwa i jako taka będzie podlegała opodatkowaniu przy zastosowaniu stawek podatku właściwych dla sprzedaży poszczególnych składników wyprzedawanego majątku obrotowego posiadanego przedsiębiorstwa.
Tym samym stanowisko Wnioskodawcy stanowisko Wnioskodawcy, że sprzedaż majątku obrotowego będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług należy uznać za nieprawidłowe. W sytuacji opisanej we wniosku nie znajdą zastosowania stanowiska zaprezentowane w cytowanych przez Wnioskodawcę indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego oraz wyrokach sądowych dotyczących sprzedaży ciągłej. Powyższe interpretacje i orzeczenia dotyczyły zupełnie odmiennych stanów faktycznych.
Żadna z tych interpretacji ani orzeczeń nie dotyczyły sytuacji, w których dokonywana byłaby sprzedaż składników majątkowych wcześniej nabytego przedsiębiorstwa w sytuacji chociażby podobnej do opisanej w złożonym wniosku. Tutejszy Organ w całości zgadza się z tezami orzeczeń TSUE cytowanych przez Wnioskodawcę i odnoszących się do kwestii braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności związanych ze wykonywaniem zwykłego prawa własności w sferze prywatnej.
Jednakże zdaniem Organu cytowane orzeczenia nie znajdują zastosowania w sprawie niniejszej, ponieważ opisana we wniosku transakcja sprzedaży nie jest wykonywana w sferze prywatnej, natomiast dotyczy sprzedaży majątku nabytego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej spełniającej kryteria art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane oddzielne rozstrzygnięcie.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.