INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 18 grudnia 2015 r. (data wpływu 22 grudnia 2015 r.), uzupełnionym w dniu 7 marca 2016 r. (data wpływu 9 marca 2016 r.) na wezwanie tut.
Organu z dnia 24 lutego 2016 r. (skutecznie doręczone w dniu 29 lutego 2016 r.), w zakresie uznania posiadanych dokumentów za uprawniające do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 grudnia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania posiadanych dokumentów za uprawniające do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%. Wniosek uzupełniony został w dniu 7 marca 2016 r., (data wpływu 9 marca 2016 r.) na wezwanie Organu z dnia 24 lutego 2016 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Opis zaistniałego stanu faktycznego.
Wnioskodawca - C. Spółka z o.o. (dalej: Spółka; Wnioskodawca) jest członkiem międzynarodowej grupy zajmującej się sprzedażą odzieży. Siedziba Spółki znajduje się w W., natomiast działalność prowadzona jest poprzez sieć sklepów rozlokowanych na terenie całego kraju. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT), zarejestrowanym dla celów VAT również dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. W związku ze specyfiką prowadzonej działalności - sprzedażą odzieży w sklepach sieciowych - Spółka wykorzystuje wieszaki odzieżowe różnych typów. Wnioskodawca po zużyciu wieszaków odsprzedaje je spółce T. GmbH (dalej: Kontrahent).
Kontrahent jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Niemiec. Wnioskodawca wraz z Kontrahentem zawarli umowę kooperacji w dniu 25 lutego 2010 r., która reguluje kwestie wzajemnej dostawy towarów i świadczenia usług, w tym sprzedaży używanych wieszaków przez Spółkę do Kontrahenta (dalej: Umowa).
Dodatkowo, w związku z Umową, strony uzgodniły i wprowadziły w stosunku do używanych wieszaków sprzedawanych przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta procedurę samofakturowania (wprowadzenie procedury samofakturowania oznacza, że to nabywca tj. Kontrahent dokumentuje sprzedaż dokonywaną przez Spółkę) a także podpisały aneks, w celu formalnego usankcjonowania wprowadzenia procedury samofakturowania i potwierdzenia woli obu stron w tym zakresie (dalej: Aneks). Zgodnie z Umową Kontrahent zapewnia Wnioskodawcy kartonowe pudła (tzw. Triboy), do których są pakowane przez pracowników Wnioskodawcy używane wieszaki.
Puste kartonowe pudła są przesyłane do centrum dystrybucyjnego na Słowacji (dalej: Centrum Dystrybucyjne), skąd są wysyłane do sklepów Spółki w Polsce. Właścicielem kartonowych pudeł pozostaje przez cały czas Kontrahent. Pracownicy sklepów Spółki pakują używane i nieposortowane wieszaki (różne typy wieszaków w różnych proporcjach, które mogą być również w różnym stanie: zniszczone, brudne) w otrzymane kartonowe pudła. Pełne kartonowe pudła (przeciętnie pełne kartonowe pudło zawiera 100 nieposortowanych wieszaków) są wysyłane przez Spółkę do Centrum Dystrybucyjnego, skąd odbiera je Kontrahent. Kontrahent nabywa od Spółki wszystkie używane wieszaki.
Zgodnie z Umową, każdorazowe zawarcie kontraktu / umowy sprzedaży między Spółką i Kontrahentem, a w konsekwencji przejście własności sprzedawanych towarów na rzecz Kontrahenta, odbywa się w momencie odbioru pełnych kartonowych pudeł (Triboxow) przez Kontrahenta w Centrum Dystrybucyjnym. Spółka jest zobligowana do organizacji, skompletowania i dostarczenia pełnych pudeł kartonowych do Centrum Dystrybucyjnego.
Umowa między Spółką a Kontrahentem reguluje m.in. następujące kwestie: kwestia zamówień Spółka zgłasza zapotrzebowanie Kontrahentowi na kartonowe pudła, a Kontrahent dostarcza je do wskazanej lokalizacji w uzgodnionym terminie, zgodnie z generalną zasadą Kontrahent dostarcza taką samą liczbę kartonowych pudeł do Centrum Dystrybucyjnego w kolejnym tygodniu, jaką odebrał w poprzednim tygodniu (za wyjątkiem początku i końca okresu, szczytów sezonów i w sytuacji, gdy Kontrahent nie dostarczył odpowiedniej liczby kartonowych pudeł w poprzednim tygodniu), kwestia wystawiania faktur spółki zgodziły się, że może zostać stworzona i zaimplementowana procedura samofakturowania, konsekwentnie od czerwca 2014 r. Kontrahent wystawia na rzecz Spółki faktury w procedurze samofakturowania (dalej: Faktura /-y), Kontrahent wystawia Fakturę do trzeciego dnia roboczego miesiąca za wykonane przez Spółkę dostawy wieszaków w poprzednim miesiącu; na Fakturze wskazana jest całkowita liczba pełnych pudeł kartonowych nabytych przez Kontrahenta w poprzednim miesiącu.
Dokumentami i dowodami będącymi w posiadaniu Spółki, które potwierdzają (za okres od czerwca 2014 r.), że w danym miesiącu nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz Kontrahenta, są: Faktura, specyfikacja sztuk dostawy (element Faktury), oświadczenie o dotarciu wieszaków (pełnych pudeł kartonowych) będących przedmiotem dostawy do Centrum Dystrybucyjnego, zlokalizowanego na Słowacji (element Faktury), potwierdzenia przelewów od Kontrahenta (zgodnie z Umową spółki dokonują potrącenia wzajemnych wierzytelności; w związku z tym, że wartość świadczeń otrzymywanych od Kontrahenta jest niższa niż wartość dostawy wieszaków i innych usług świadczonych przez Spółkę, to Kontrahent jest zobowiązany do uregulowania brakującej części kwoty należnej Wnioskodawcy), Umowa oraz Aneks, które regulują warunki transakcji między Spółką a Kontrahentem oraz są dowodem na długoletnią współpracę handlową między spółkami.
Ponadto należy nadmienić, że na mocy Umowy Kontrahent zobowiązuje się do recyklingu nabywanych używanych wieszaków. W ramach tego procesu część wieszaków kwalifikowana jest jako złom i sprzedawana przez Kontrahenta na rzecz podmiotów trzecich. Pozostałe wieszaki kwalifikowane są jako wieszaki do ponownego wykorzystania. Ta grupa wieszaków po przepakowaniu jest oferowana do kupienia dla Spółki i dostawców Spółki. Stąd nawet z samej konstrukcji Umowy wynika, że wieszaki podlegają wywozowi do kraju Kontrahenta, który na nabywanych wieszakach dokonuje usługi sortowania i przepakowania, po czym oferuje je do ponownej sprzedaży.
Przed wprowadzeniem procedury samofakturowania, a zatem w okresie do czerwca 2014 r., dokumentami i dowodami będącymi w posiadaniu Spółki, które potwierdzały, że w danym miesiącu nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz Kontrahenta, były: nota uznaniowa wystawiana przez Kontrahenta za okresy miesięczne, dokumentująca nabycie towarów od Spółki (dalej: Nota Uznaniowa), na podstawie której Spółka wystawiała na rzecz Kontrahenta faktury sprzedaży (dalej: Faktura Sprzedaży), specyfikacja sztuk dostawy (element Noty Uznaniowej i Faktury Sprzedaży), oświadczenie o dotarciu wieszaków (pełnych pudeł kartonowych) będących przedmiotem dostawy do Centrum Dystrybucyjnego, zlokalizowanego na Słowacji (element Noty Uznaniowej), potwierdzenia przelewów otrzymanych od Kontrahenta (zgodnie z Umową spółki dokonują potrącenia wzajemnych wierzytelności; w związku z tym, że wartość świadczeń otrzymywanych od Kontrahenta jest niższa niż wartość dostawy wieszaków i innych usług świadczonych przez Spółkę, to Kontrahent jest zobowiązany do uregulowania brakującej części kwoty należnej Wnioskodawcy), Umowa, która reguluje warunki transakcji między Spółką a Kontrahentem oraz jest dowodem na długoletnią współpracę handlową między spółkami.
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wyjaśnił, że omyłkowo wskazał w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym we Wniosku, że wieszaki w kartonowych pudłach (tzw. triboxach) trafiają na Słowację, podczas gdy są one faktycznie transportowane do magazynu spółki T. s.r.o. (podmiot zajmujący się recyklingiem, dalej: T.) na terenie Czech. Spółka wyjaśnia, że, jak opisano szczegółowo wyżej, wieszaki trafiają do Czech. Dotarcie wieszaków do miejsca przeznaczenia jest potwierdzane stosownym Oświadczeniem.
Oświadczenie to ma następującą treść: „We confirm the receipt ofo.m. triboxes in ... [data: miesiąc i rok] at T.”, które po przetłumaczeniu na język polski brzmi: „Potwierdzamy przyjęcie wskazanych triboxów dnia ... [data: miesiąc i rok] w spółce T. s.r.o., ”. Spółka ponadto wyjaśniła, że Oświadczenie jest opatrzone własnoręcznym podpisem osoby odbierającej te towary. Spółka podkreśliła, że wieszaki nie są transportowane do Czech w pojedynczych triboxach oddzielnie z każdego poszczególnego sklepu Spółki w Polsce, ale cały proces transportu z Polski na terytorium Czech jest organizowany w oparciu o centrum dystrybucyjne przewoźnika (tzw. gross docking - całkowite dokowanie).
Centrum to nigdy nie wystawia dokumentów potwierdzających otrzymanie poszczególnych partii towaru, ponieważ jest to tylko platforma, gdzie towary handlowe (w tym przypadku wieszaki) są ładowane na kolejne ciężarówki. Taka organizacja procesu ma na celu optymalizację systemu transportu. Spółka podkreśla, że wszyscy przewoźnicy i podmioty świadczące usługi kurierskie, typu D., działają w ten sposób. W związku z powyższym, Spółka nie jest w posiadaniu dokumentów od przewoźnika odnośnie każdej z dostaw, potwierdzających wywóz towarów z terytorium kraju.
Dokumentami, jakie Spółka posiada / otrzymuje, są noty uznaniowe, dokumentujące nabycie towarów od Spółki, na których podstawie Spółka wystawia faktury. Spółka posiada również specyfikacje dokonanych dostaw oraz oświadczenia o tym, że wieszaki dotarły do miejsca przeznaczenia w Czechach. Ponadto, Spółka jest w posiadaniu potwierdzeń przelewów za dokonane dostawy, a także stosownej, wskazanej we Wniosku umowy handlowej regulującej warunki wzajemnej współpracy. Spółka wskazała, że dostawy przedmiotowych wieszaków do Czech podlegają raportowaniu Instrastat i wskazywana jest lokalizacja na terenie Czech.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym (w okresie od czerwca 2014 r.) przy dostawie towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym, Spółka uprawniona jest do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów? Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przyszłości przy dostawie towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym, Spółka będzie uprawniona do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów?
Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym (w okresie do czerwca 2014 r.) przy dostawie towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym, Spółka uprawniona była do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1. Zdaniem Wnioskodawcy, dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym (za okres od czerwca 2014 r.) ma on prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ad.
2. Zdaniem Wnioskodawcy, dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym, dokonywanej w okresach przyszłych, będzie miał on prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ad. 3. Zdaniem Wnioskodawcy, dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym (za okres do czerwca 2014 r.) miał on prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ad.
1. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT), o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7, na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy o, VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT, z zastrzeżeniem ust. 7. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów - rozumianych jako rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT) - o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Przywołane powyżej przepisy wskazują, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas transakcja - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki 0%, pod warunkiem, że: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
Stosownie do art. 42 ust. 3 ustawy o VAT dowodami wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do ich nabywcy są następujące dokumenty, o ile łącznie potwierdzają one fakt dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju -w przypadku, gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
Dodatkowo, na podstawie art. 42 ust. 4 ustawy o VAT w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku podatnik powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; adres, pod który są przewożone towary, w przypadku, gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy; określenie towarów i ich ilości; potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu -w przypadku, gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.
W myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT w przypadku, gdy dokumenty wskazane powyżej nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, a w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny -dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Analiza regulacji dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy pozwala na wskazanie dwóch podstawowych warunków, od spełnienia których uzależnione jest potraktowanie danej czynności jako dostawy wewnątrzwspólnotowej. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji - jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji - jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego.
Drugi z warunków, o którym mowa wyżej, od którego spełnienia zależy potraktowanie danej dostawy jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, dotyczy udokumentowania faktu wywozu towaru oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia. Koncentruje się on zatem na faktycznych, a nie prawnych aspektach transakcji. Powyższy warunek został określony wprost w cyt. wyżej art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
W świetle art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT (które mają charakter dokumentów podstawowych), uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT (które mają charakter dokumentów pomocniczych). Katalog tzw. dokumentów pomocniczych ma charakter otwarty, co oznacza, iż Wnioskodawca ma prawo potwierdzać fakt dokonania dostawy na rzecz podatnika w innym państwie członkowskim również innymi dokumentami niż te, które zostały wprost wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.
Co więcej, podatnik może posłużyć się innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997 Nr 137 poz. 926 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Ważne jest to, aby przedmiotowe dokumenty zawierały informacje, z których jednoznacznie wynika, że określony towar - będący przedmiotem dostawy - został faktycznie dostarczony do innego państwa członkowskiego.
Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 11 października 2010 r. (sygn.
I FPS 1/10), w której NSA wskazał, że jeżeli podatnik nie jest w stanie zgromadzić dokumentów wymienionych w katalogu podstawowym wynikającym z art. art. 43 ust. 3 ustawy o VAT, to powinien mieć prawo zastosowania dowodów pomocniczych, określonych w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w celu skorzystania ze stawki 0% podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów: „...dowody, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 4 u.p.t.u.. nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych, lecz jedynie dowodów względnie obowiązkowych, co oznacza, że podatnik powinien co do zasady nimi dysponować, lecz w przypadku ich braku lub braku pewnych danych na dokumentach wymaganych tymi przepisami - co czyni ie niepełnowartościowymi dowodami w zakresie wykazania dowodzonej okoliczności - może ona zostać udowodniona również innymi dowodami, określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy”.
Dodatkowo NSA w rzeczonej uchwale odniósł się również do kwestii możliwości udokumentowania dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów poprzez dokumenty inne niż te, które zostały enumeratywnie wskazane w art. 42 ust. 3, ust. 11 ustawy o VAT: „Oceniając stosunek norm art. 42 ust. 3 i 4 do normy art. 42 ust. 11 należy jednak uwzględnić, że na gruncie postępowania podatkowego, w art. 180 § 1 O.p. określono zasadę otwartego sytemu środków dowodowych.
Jak trafnie przy tym stwierdził NSA w wyroku z 1 września 2008 r. (sygn. akt II FSK 1541/06) Ordynacja podatkowa nie wprowadza hierarchii mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 193 i 194. Niedopuszczalne jest zatem stosowanie formalnej teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Decydujące bowiem jest wykrycie prawdy materialnej, aby czynności podatnika zostały opodatkowane z uwzględnieniem ich obiektywnych cech.
Odnosząc się jednak do normy art. 180 § 1 Op., nie można pominąć, że w niektórych przypadkach, zwłaszcza przepisy prawa materialnego, określają ustawowe dowody wykazania danej okoliczności, co niewątpliwie stanowi nawiązanie do teorii legalnej (formalnej) oceny dowodów, opierającej się na ustawowym założeniu, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi (np. zgodnie art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. odliczenie podatku naliczonego w określonych w tym przepisie przypadkach możliwe jest jedynie w oparciu o fakturę lub dokument odprawy celnej i nie może nastąpić na podstawie innego dowodu).
Przenosząc to zagadnienie na grunt unormowania art. 42 ust. 3, 4 i 11 u.p.t.u. stwierdzić należy, że wprawdzie w przepisach art. 42 ust. 3 i 4 ma miejsce ustawowe określenie dokumentów dowodzących, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, lecz z uwagi na treść art. 42 ust. 11. pozwalającego na dowodzenie tej okoliczności również innymi - nie tylko wymienionymi w tym przepisie - dowodami, ustawowy katalog dowodowy określony w ust. 3 i 4, nie może być uznany za zamknięty, a tym samym nie wyłącza w tym zakresie stosowania normy art. 180 § 1 O.p.. zwłaszcza w sytuacji braku jednoznacznego unormowania formy i trybu pozyskiwania na dokumentach określonych w art. 42 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy, potwierdzenia dostarczenia towarów do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (Polski).” Podobne stanowisko odnajdujemy również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Przykładowo, jak wskazano w wyroku TSUE z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-146/05 Albert Collee v. Finanzamt Limburg an der Lahn (Zb. Orz. 2007, s. 1-07861), wprowadzenie w prawie krajowym wymogów formalnych, od spełnienia których uzależniona jest możliwość zastosowania preferencji dla podatnika dokonującego dostawy wewnątrzwspólnotowej (zwolnienia z prawem do odliczenia lub stawki 0%) zawsze, a zatem także w sytuacji, w której jest bezsporne, że dostawa wewnątrzwspólnotowa miała miejsce, jest niezgodne z dyrektywą 2006/112. (Michalik T., VAT. Komentarz, wyd. C.H. Beck, 2014).
Powyższe stanowisko znajduje również swoje odzwierciedlenie wykładni przepisów ustawy o VAT prezentowanej przez sądy administracyjne w wydawanych orzeczeniach: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Warszawie z dnia 27 września 2007 r. (sygn. III SA/Wa 1210/07): „Stosowanie stawki 0% z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie jest wyjątkiem od reguły; lecz regułą, od której wyjątkiem jest stosowanie stawki krajowej.
Oznacza to, że wykładnia przepisów dotyczących warunków, od których spełnienia zależy prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, powinna być rozszerzająca, a nie zawężająca, zaś wszelkie wątpliwości dotyczące opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinny być rozstrzygane na korzyść reguły ogólnej, czyli stosowania stawki 0%. (...) Zdaniem Sądu, jeżeli podatnik nie jest w stanie zgromadzić dokumentów wymienionych w katalogu podstawowym, powinien mieć prawo zastosowania dowodów pomocniczych, określonych w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w celu skorzystania ze stawki 0% VAT przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów.
Nie ma również podstaw do odmawiania mocy dowodowej dokumentowi w formie elektronicznej lub przesłanemu faksem”; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 grudnia 2009 r. (sygn. III SA/Wa 1054/09): ,,Dokumenty uzupełniające nie muszą potwierdzać faktu dostarczenia towaru na terytorium innego państwa członkowskiego, lecz mają wskazywać, że miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa, czyli transakcja polegająca na wywozie towarów z terytorium Polski w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium Polski.
Dokumenty te mają uprawdopodobnić „wywóz” towaru z terytorium Polski, ale nie muszą stanowić dowodu, że towar faktycznie dotarł na terytorium innego państwa członkowskiego. Taką funkcję przypisano dokumentom określonym w art. 42 ust. 3-5, a skoro one tej roli nie spełniły, to posiłkowanie się dokumentami uzupełniającymi, wymienionymi w ust. 11, może dotyczyć już tylko samego faktu, że transakcja miała w ogóle miejsce”; wyrok NSA z dnia 5 lutego 2009 r. (sygn.
I FSK 1882/07): „Jeżeli zatem fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny, zasada neutralności podatkowej wymaga by zwolnienie od podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne, inaczej byłoby jedynie w przypadku, gdyby naruszenie tych wymogów formalnych uniemożliwiło przedstawienie przekonywującego dowodu spełnienia przesłanek merytorycznych”.
Zgodnie z powyższą wykładnią przepisów ustawy o VAT w zakresie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, organy podatkowe akceptowały udokumentowanie tej transakcji następującym katalogiem dokumentów, przykładowo: Interpretacja indywidualna z dnia 24 listopada 2014 r. wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (sygn.
IPTPP2/443-616/14-4/IR): „skoro - jak wskazała Wnioskodawczyni - przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiada w swych dokumentach dowód w postaci otrzymanej od nabywcy ww. wiadomości e-mail zawierającej potwierdzenie otrzymania towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz korespondencję handlową z nabywcą, i w przypadku gdy posiadane dokumenty łącznie potwierdzają otrzymanie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, to Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów”.
Interpretacja indywidualna z dnia 2 października 2014 r. wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (sygn. IBPP4/443-255/14/BP): „Wnioskodawca, oprócz dokumentów potwierdzających sprzedaż (faktura, zamówienie od odbiorcy zagranicznego), jak i dokumentów pozwalających powiązać daną sprzedaż z konkretnym towarem (specyfikację do każdego ładunku), posiada również inne dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski do innego kraju członkowskiego (oświadczenie kontrahenta lub korespondencja handlowa, zawierające informacje, że towar został dostarczony poza granicę kraju od innego kraju UE).
Jak wskazał Wnioskodawca ww. oświadczenie nabywcy jest przysyłane do „E” Sp. J. już po fizycznym dostarczeniu towarów na terytorium innego niż Polska kraju Unii Europejskiej. Ponadto będzie istniała możliwość zidentyfikowania towaru na podstawie oświadczenia, ponieważ w jego treści są wskazane: numer faktury, wartość, nazwa towaru, tonaż oraz miesiąc i kraj do którego dostarczono towar. Dodatkowo identyfikacji towaru będzie można dokonać na podstawie zamówienia klienta, upoważnienia do odbioru, dokumentów odbioru towarów oraz przynależnych do tych dokumentów i towaru atesty, certyfikaty bądź wyniki badań towaru.
Zatem należy stwierdzić, że ww. dokumenty potwierdzać będą łącznie w sposób jednoznaczny dostarczenie towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Spółka posiadać będzie więc dokumenty uprawniające do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.” Interpretacja indywidualna z dnia 27 listopada 2012 r. wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (sygn.
IBPP4/443-493/12/LG): „Wnioskodawca będzie posiadał dokument: kopię faktury - potwierdzającą dokonanie sprzedaży, specyfikację poszczególnych sztuk ładunku - pozwalającą określić tożsamość dostarczonego towaru, umowę handlową z kontrahentem lub inny dokument potwierdzający przyjęte przez strony warunki współpracy, np. zamówienie - potwierdzający zamówienie kontrahenta, potwierdzenie zapłaty, które dokonywane jest zgodnie z warunkami umowy dopiero po dostarczeniu towaru do odbiorcy z innego niż Polska kraju UE.
W tym miejscu należy jednocześnie mieć na uwadze, że co do zasady, dowód zapłaty za towar nie jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym dokonanie przemieszczenia towarów z kraju do innego państwa członkowskiego w ramach WDT. Należy bowiem zauważyć, że strony mogą dokonać rozliczenia transakcji przed jej zrealizowaniem czyli np. przed dokonaniem dostawy (przemieszczenia towarów z kraju do innego państwa członkowskiego). Tym samym nie sposób uznać, iż dowód zapłaty w sposób jednoznaczny potwierdza dokonanie WDT.
Niemniej jednak, jeżeli z dokumentów posiadanych przez Wnioskodawcę jednoznacznie wynikać będzie, iż zapłata przez nabywcę dokonywana jest po fizycznym otrzymaniu przez Niego towaru, wówczas taki dokument zapłaty, w powiązaniu z pozostałymi dokumentami posiadanymi przez Wnioskodawcę wystarczająco uprawdopodobnia przemieszczenie towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.
Skoro w przedmiotowej sprawie, jak wynika to ze zdarzenia przyszłego, umowy handlowe lub zamówienia zawierają między innymi warunki płatności po otrzymaniu dostawy co oznacza, że odbiorcy dokonują zapłaty za towary po otrzymaniu tych towarów (tj. po fizycznym dostarczeniu towarów do danego odbiorcy w innym niż Polska kraju UE), zatem należy uznać, że potwierdzenie zapłaty za dostarczony towar jest dokumentem, który w sposób wyczerpujący uzupełnia kopię faktury oraz specyfikację poszczególnych sztuk ładunku.
Powyższe wskazuje zatem, że zostaną spełnione przesłanki do uznania tak udokumentowanej transakcji za WDT i zastosowanie stawki 0%.” Odnosząc się do katalogu dokumentów gromadzonych przez Spółkę składającego się z: Faktury, specyfikacji sztuk dostawy (element Faktury), oświadczenia o dotarciu wieszaków (pełnych pudeł kartonowych) będących przedmiotem dostawy do punktu na Słowacji (element Faktury), potwierdzenia przelewów od Kontrahenta, Umowy oraz Aneksu, które regulują warunki transakcji między Spółką a Kontrahentem, oraz biorąc pod uwagę dostępne orzecznictwo i prezentowaną wykładnię przepisów ustawy o VAT Spółka stoi na stanowisku, że posiadany katalog dokumentów potwierdza jednoznacznie, iż Spółka jako dostawca wywiązała się ze swoich obowiązków wynikających z ustaleń handlowych i towar - wieszaki - zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do Kontrahenta na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium Polski.
Wystawiona przez Kontrahenta Faktura w procedurze samofakturowania będzie zawierała zarówno specyfikację sztuk ładunku, o której mowa art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, jak i dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium Polski (czyli terytorium Czech), o którym mowa w art. 42 ust. 11 pkt 4 ustawy o VAT. Ponadto zgodnie z Umową Faktura będzie wystawiana dopiero po otrzymaniu przez Kontrahenta wieszaków od Spółki (pełnych pudełek kartonowych) i dopiero na tej podstawie Kontrahent jest zobowiązany do wystawienia Faktury w cyklu miesięcznym za wieszaki nabyte w poprzednim miesiącu.
Nie ulega zatem wątpliwości, że Faktura wraz z pozostałymi dokumentami / dowodami zgromadzonymi przez Spółkę zawiera informacje, z których jednoznacznie wynika, że określony towar - używane wieszaki, będące przedmiotem dostawy -zostały faktycznie dostarczone do innego państwa członkowskiego niż Polska (Słowacja). Konsekwentnie zdaniem Wnioskodawcy, dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym (za okres od czerwca 2014 r.) ma on prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. Ad.
2. Zdaniem Wnioskodawcy, dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym dokonywanej w okresach przyszłych będzie miał on prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W zakresie uzasadnienia swojego stanowiska w sprawie Spółka odsyła do uzasadnienia do stanowiska do pytania 1. Ad. 3. Zdaniem Wnioskodawcy, dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym (za okres do czerwca 2014 r.) miał on prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
W zakresie uzasadnienia swojego stanowiska w sprawie Spółka odsyła do uzasadnienia do stanowiska do pytania 1. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy. Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Jednocześnie, zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy, obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7. Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy, obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7. Przywołane powyżej przepisy wskazują, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów.
Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42. Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2014 r., wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
Z dniem 1 kwietnia 2014 r., ww. przepis otrzymał następujące brzmienie: wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej; podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; podatnik składający deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
Stosownie do art. 42 ust. 3 ustawy, dowodami o których mowa w ust. 1 pkt 2 są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: dokumenty przewozowe otrzymane przez przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towaru z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), kopia faktury (uchylony z dniem 1 kwietnia 2014 r.), specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, (uchylony) - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku, gdy dokumenty wymienione w cyt. wyżej art. 42 ust. 3 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, a w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie, dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu, dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania, dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Analiza regulacji dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy pozwala na wskazanie dwóch podstawowych warunków, od spełnienia których uzależnione jest potraktowanie danej czynności jako dostawy wewnątrzwspólnotowej. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji - jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana.
Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji, tj. udokumentowania faktu wywozu towaru oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia – jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Przy tym, państwo członkowskie do którego przewożone są towary nie musi być tożsame z krajem unijnym, w którym nabywca jest zarejestrowany jako podatnik podatku od wartości dodanej, i którego numerem posługuje się nabywca w przedmiotowej transakcji.
Zatem, prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% uzależnione jest w znacznej mierze od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towaru z terytorium kraju i dostarczenia go do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż Polska. Istotą przywołanych przepisów jest zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem dostawy, rzeczywiście opuściły terytorium kraju, ze względu na korzystniejsze niż w odniesieniu do dostaw krajowych skutki podatkowe.
W tym miejscu wskazać należy, że do zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy, uzupełnione dokumentem wymienionym w ust. 11 ustawy.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Przy tym, zgodnie z art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, również w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Wnioskodawca we wniosku wskazał, że jest podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym dla celów VAT również dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Wnioskodawca po zużyciu wieszaków odsprzedaje je Kontrahentowi, na podstawie zawartej Umowy, który jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Niemiec. Zgodnie z Umową Kontrahent zapewnia Wnioskodawcy kartonowe pudła (tzw. Triboxy), do których są pakowane przez pracowników Wnioskodawcy używane wieszaki.
Pełne kartonowe pudła (przeciętnie pełne kartonowe pudło zawiera 100 nieposortowanych wieszaków) są wysyłane przez Spółkę do Centrum Dystrybucyjnego w Czechach, skąd odbiera je Kontrahent. Kontrahent nabywa od Spółki wszystkie używane wieszaki. Spółka jest zobligowana do organizacji, skompletowania i dostarczenia pełnych pudeł kartonowych do Centrum Dystrybucyjnego. Zgodnie z Umową, od czerwca 2014 r. Kontrahent wystawia na rzecz Spółki faktury w procedurze samofakturowania (Faktura /-y) do trzeciego dnia roboczego miesiąca za wykonane przez Spółkę dostawy wieszaków w poprzednim miesiącu.
Na Fakturze wskazana jest całkowita liczba pełnych pudeł kartonowych nabytych przez Kontrahenta w poprzednim miesiącu.
Dokumentami i dowodami będącymi w posiadaniu Spółki, które potwierdzają (za okres od czerwca 2014 r.), że w danym miesiącu nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz Kontrahenta, są: Faktura, specyfikacja sztuk dostawy (element Faktury), oświadczenie o dotarciu wieszaków (pełnych pudeł kartonowych) będących przedmiotem dostawy do Centrum Dystrybucyjnego, zlokalizowanego na Słowacji (element Faktury), potwierdzenia przelewów od Kontrahenta (zgodnie z Umową spółki dokonują potrącenia wzajemnych wierzytelności; w związku z tym, że wartość świadczeń otrzymywanych od Kontrahenta jest niższa niż wartość dostawy wieszaków i innych usług świadczonych przez Spółkę, to Kontrahent jest zobowiązany do uregulowania brakującej części kwoty należnej Wnioskodawcy), Umowa oraz Aneks, które regulują warunki transakcji między Spółką a Kontrahentem oraz są dowodem na długoletnią współpracę handlową między spółkami.
Przed wprowadzeniem procedury samofakturowania, a zatem w okresie do czerwca 2014 r., dokumentami i dowodami będącymi w posiadaniu Spółki, które potwierdzały, że w danym miesiącu nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz Kontrahenta, były: nota uznaniowa wystawiana przez Kontrahenta za okresy miesięczne, dokumentująca nabycie towarów od Spółki (Nota Uznaniowa), na podstawie której Spółka wystawiała na rzecz Kontrahenta faktury sprzedaży (Faktura Sprzedaży), specyfikacja sztuk dostawy (element Noty Uznaniowej i Faktury Sprzedaży), oświadczenie o dotarciu wieszaków (pełnych pudeł kartonowych) będących przedmiotem dostawy do Centrum Dystrybucyjnego, zlokalizowanego na Słowacji (element Noty Uznaniowej), potwierdzenia przelewów otrzymanych od Kontrahenta (zgodnie z Umową spółki dokonują potrącenia wzajemnych wierzytelności; w związku z tym, że wartość świadczeń otrzymywanych od Kontrahenta jest niższa niż wartość dostawy wieszaków i innych usług świadczonych przez Spółkę, to Kontrahent jest zobowiązany do uregulowania brakującej części kwoty należnej Wnioskodawcy), Umowa, która reguluje warunki transakcji między Spółką a Kontrahentem oraz jest dowodem na długoletnią współpracę handlową między spółkami.
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że dotarcie wieszaków do miejsca przeznaczenia jest potwierdzane stosownym Oświadczeniem. Oświadczenie to ma następującą treść: „We confirm the receipt ofo.m. triboxes in ... [data: miesiąc i rok] at T. s.r.o., ”, które po przetłumaczeniu na język polski brzmi: „Potwierdzamy przyjęcie wskazanych triboxów dnia ... [data: miesiąc i rok] w spółce T. s.r.o., ”. Oświadczenie jest opatrzone własnoręcznym podpisem osoby odbierającej te towary. Cały proces transportu z Polski na terytorium Czech jest organizowany w oparciu o centrum dystrybucyjne przewoźnika (tzw. gross docking - całkowite dokowanie).
Centrum to nigdy nie wystawia dokumentów potwierdzających otrzymanie poszczególnych partii towaru, ponieważ jest to tylko platforma, gdzie towary handlowe (w tym przypadku wieszaki) są ładowane na kolejne ciężarówki. Spółka nie jest w posiadaniu dokumentów od przewoźnika odnośnie każdej z dostaw, potwierdzających wywóz towarów z terytorium kraju. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą zagadnienia, czy Spółka ma prawo do zastosowania stawki 0 % przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów w okresie od czerwca 2014 r., jak i w przyszłości.
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest to, aby z posiadanych przez Spółkę dokumentów wynikało łącznie, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.
Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca, w okresie od czerwca 2014 r., jak i w przyszłości, oprócz dokumentów potwierdzających sprzedaż tj. Faktur (których elementem jest specyfikacja sztuk dostawy oraz oświadczenie o dotarciu do Centrum Dystrybucyjnego, zlokalizowanego na terytorium Czech pełnych kartonowych pudeł z wieszakami), jest w posiadaniu dokumentów stwierdzających wygaśnięcie zobowiązań z tytułu dostawy w postaci potwierdzenia przelewów od Kontrahenta.
Przy tym Wnioskodawca wyjaśnił, że zgodnie z Umową spółki dokonują potrącenia wzajemnych wierzytelności i w związku z tym, że wartość świadczeń otrzymywanych od Kontrahenta jest niższa niż wartość dostawy wieszaków i innych usług świadczonych przez Spółkę, to Kontrahent jest zobowiązany do uregulowania brakującej części kwoty należnej Wnioskodawcy. Dla udokumentowania tej transakcji Wnioskodawca posiada również Umowę oraz Aneks, które regulują warunki transakcji między Spółką a Kontrahentem oraz są dowodem na długoletnią współpracę handlową między spółkami.
Jednocześnie w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że dotarcie wieszaków do miejsca przeznaczenia jest potwierdzane stosownym Oświadczeniem. Oświadczenie to ma następującą treść: „We confirm the receipt ofo.m. triboxes in ... [data: miesiąc i rok] at T. s.r.o.,”, które po przetłumaczeniu na język polski brzmi: „Potwierdzamy przyjęcie wskazanych triboxów dnia ... [data: miesiąc i rok] w spółce T. s.r.o.”. Oświadczenie jest opatrzone własnoręcznym podpisem osoby odbierającej te towary. Wnioskodawca nie jest jednak w posiadaniu dokumentów od przewoźnika odnośnie każdej z dostaw, potwierdzających wywóz towarów z terytorium kraju.
W przedstawionym przypadku, pomimo że Wnioskodawca nie posiada dokumentów od przewoźnika odnośnie każdej z dostaw, potwierdzających wywóz towarów z terytorium kraju, to ogół zebranych dokumentów pozwala stwierdzić, że w okresie od czerwca 2014 r., jak i w przyszłości, nabyte przez Kontrahenta towary (wieszaki) zostały wywiezione z Polski do innego kraju członkowskiego (na terytorium Czech).
Wnioskodawca, oprócz dokumentów potwierdzających sprzedaż (faktura), jak i dokumentów pozwalających powiązać daną sprzedaż z konkretnym towarem (specyfikację do każdego ładunku), posiada również inne dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski do innego kraju członkowskiego oraz ich dostarczenie do miejsca wskazanego przez nabywcę na terytorium Czech, w szczególności oświadczenie opatrzone własnoręcznym podpisem osoby odbierającej te towary, potwierdzające ich przyjęcie we wskazanej dacie w spółce T. na terytorium Czech. Przy tym Wnioskodawca jest równocześnie w posiadaniu dokumentów stwierdzających wygaśnięcie zobowiązań nabywcy z tytułu zapłaty za te towary.
Dodatkowo sama Umowa oraz Aneks wskazują, że żeby posortować przedmiotowe wieszaki, muszą one być dostarczone do Centrum Dystrybucji na terytorium Czech. Jednocześnie Umowa oraz Aneks są dowodami na długoletnią współpracę stron i określają warunki, zgodnie z którymi towary (wieszaki w kartonowych pudłach) są przemieszczane pomiędzy Polską, a Czechami. Zatem, w przedstawionym przypadku Wnioskodawca, dla udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w okresie do czerwca 2014 r. oraz w przyszłości, posiada dokumenty wymienione w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Wobec tego, należy stwierdzić, że posiadane przez Wnioskodawcę ww. dokumenty łącznie, w sposób jednoznaczny potwierdzają wywóz towarów (wieszaków) z terytorium Polski i ich dostarczenie na terytorium innego państwa członkowskiego wskazanego przez ich nabywcę (tj. na terytorium Czech). Podobnie zgromadzone przez Wnioskodawcę dokumenty w okresie do czerwca 2014 r., jednoznacznie potwierdzają wywiezienie towarów (wieszaków) z terytorium Polski oraz ich dostarczenie do wskazanego przez nabywcę miejsca na terytorium innego kraju członkowskiego (tj. na terytorium Czech).
W tym przypadku, jak wskazał Wnioskodawca dokumentami i dowodami będącymi w posiadaniu Spółki były: nota uznaniowa wystawiana przez Kontrahenta za okresy miesięczne, dokumentująca nabycie towarów od Spółki (Nota Uznaniowa), na podstawie której Spółka wystawiała na rzecz Kontrahenta faktury sprzedaży (Faktura Sprzedaży), specyfikacja sztuk dostawy (element Noty Uznaniowej i Faktury Sprzedaży), oświadczenie o dotarciu wieszaków (pełnych pudeł kartonowych) będących przedmiotem dostawy do Centrum Dystrybucyjnego, zlokalizowanego na Słowacji (element Noty Uznaniowej), potwierdzenia przelewów otrzymanych od Kontrahenta (zgodnie z Umową spółki dokonują potrącenia wzajemnych wierzytelności; w związku z tym, że wartość świadczeń otrzymywanych od Kontrahenta jest niższa niż wartość dostawy wieszaków i innych usług świadczonych przez Spółkę, to Kontrahent jest zobowiązany do uregulowania brakującej części kwoty należnej Wnioskodawcy), Umowa, która reguluje warunki transakcji między Spółką a Kontrahentem oraz jest dowodem na długoletnią współpracę handlową między spółkami.
W tym przypadku, jak wynika z wniosku, Spółka również dysponuje oświadczeniem, które jest opatrzone własnoręcznym podpisem osoby odbierającej te towary, potwierdzającym ich przyjęcie we wskazanej dacie w spółce T. s.r.o.. Zatem należy stwierdzić, że ww. dokumenty również potwierdzają łącznie w sposób jednoznaczny dostarczenie towarów (wieszaków) do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.
Tym samym Spółka, zarejestrowana jako podatnik dla celów VAT oraz dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, dokonując wywozu towarów na rzecz nabywcy z innego kraju członkowskiego UE, będącym czynnym unijnym podatnikiem podatku od wartości dodanej, i dysponując ww. dokumentami, na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy jest uprawniona do zakwalifikowania przedmiotowej dostawy jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 0% w okresie od czerwca 2014 r. oraz w przyszłości, jak i w okresie do czerwca 2014 r. Wobec tego, w przedstawionych okolicznościach Wnioskodawca dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym (za okres od czerwca 2014 r.) ma prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Jednocześnie, Spółka dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym, dokonywanej w okresach przyszłych, będzie miała prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Wnioskodawca również miał prawo dla dostawy towarów udokumentowanej w sposób opisany w stanie faktycznym (za okres do czerwca 2014 r.) do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy uznaje się za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.