INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 13 kwietnia 2016 r. (data wpływu 18 kwietnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18 kwietnia 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski.
We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest brytyjską spółką zarejestrowaną jako podatnik podatku od towarów i usług (dalej „podatek VAT”) w Polsce. Wnioskodawca jest spółką wchodzącą w skład grupy X (dalej: „Grupa”) i ma pełne prawo do odliczenia VAT. W ramach Grupy działalność prowadzi również spółka powiązana z Wnioskodawcą - A, będąca czynnym podatnikiem VAT, zarejestrowanym w Polsce.
Biorąc pod uwagę swoją strategię biznesową, Grupa podjęła decyzję o restrukturyzacji działalności dystrybucyjnej na obszarze wybranych rynków europejskich, Częścią procesu reorganizacji będzie przejęcie przez Wnioskodawcę poszczególnych zadań dystrybucyjnych, które w chwili obecnej wykonuje A. Wnioskodawca nabędzie w związku z tym od A część składników majątku, związanych z dystrybucją (dalej: „Transakcja”).
Działalność gospodarcza w Polsce - stan na dzień dzisiejszy W obecnym modelu dystrybucji A funkcjonuje jako dystrybutor towarów Grupy zarówno na rynek Polski jak i na rynki zagraniczne (np. sprzedaż towarów z Polski do krajów Unii Europejskiej i krajów nie będących członkami Unii Europejskiej). A kupuje od Wnioskodawcy gotowe towary, które zostają dostarczone z magazynu w Belgii do magazynu w Polsce.
Magazyn jest obsługiwany przez firmę zewnętrzną, niemniej towary handlowe znajdujące się w magazynie pozostają własnością A. Poza tym A nabywa od dostawców zewnętrznych pomocnicze materiały niezbędne w procesie pakowania (np. etykiety na produkty), które również dostarczane i przechowywane są w polskim magazynie. Dodatkowo A nabywa od innych podmiotów zewnętrznych usługi pomocnicze w stosunku do dystrybucji, takie jak pakowanie czy dostarczanie towarów do klientów. Dostawa towarów do klientów na rynku polskim oraz na rynki zagraniczne przez A odbywa się na zasadach uregulowanych w umowach między A oraz wspomnianymi klientami.
Przyszła działalność gospodarcza w Polsce W trakcie trzeciego kwartału 2016 r. (najprawdopodobniej w dniu 1 sierpnia 2016 r.) planowane jest nabycie przez Wnioskodawcę części aktywów A, Transakcja obejmie przeniesienie (sprzedaż) z A na rzecz Wnioskodawcy: zapasów towarów znajdujących się w magazynie na terytorium Polski (jedynie towary handlowe przeznaczone do dalszej sprzedaży), praw i obowiązków wynikających z umów na dostawę towarów z klientami (w części w jakiej dotyczą one sprzedaży zagranicznej), rozliczeń międzyokresowych biernych kosztów (przyszłe zobowiązania jakie powstaną po stronie Wnioskodawcy, związane z udzielaniem klientom rabatów ze względu na spełnienie określonych warunków np. osiągnięcie określonego wolumenu sprzedaży - w części w jakiej dotyczą one sprzedaży zagranicznej), rabaty są przyznawane po spełnieniu określonych warunków np. osiągnięcie określonego wolumenu sprzedaży, niektórych umów z dostawcami towarów lub usług (pomocniczych w prowadzeniu działalności dystrybucyjnej), umowy z podmiotem będącym operatorem magazynu.
Na dzień Transakcji i przed tym dniem powyższe elementy nie będą zarządzane odrębnie od innych składników przedsiębiorstwa A lub traktowane jako wydzielone elementy w istniejącym przedsiębiorstwie. W szczególności, nie będą one tworzyły odrębnego zespołu, departamentu czy innej zorganizowanej jednostki personelu (zarówno formalnie - np. nie będzie w tym zakresie żadnego regulaminu - ani też faktycznie). Rozliczenia dotyczące powyższych składników majątku nie odbywają się i nie będą odbywały się za pomocą wyodrębnionego rachunku bankowego, zaś system księgowy A jest przeznaczony do obsługi całego przedsiębiorstwa, nie jest zaś dedykowany do wydzielonej jego części.
A nie ustala także odrębnego budżetu czy też celów finansowych właściwych jedynie dla dystrybucji towarów Grupy na rzecz klientów.
Z drugiej strony, Transakcja nie będzie obejmowała: umów pomiędzy A oraz klientami na polskim rynku, rozliczeń międzyokresowych kosztów, związanych ze wspomnianymi umowami, należności i zobowiązań A powstałych przed Transakcją (innych niż zobowiązania do udzielenia rabatów np. od wolumenu sprzedaży dla nabywców zagranicznych o czym mowa powyżej); gotówki, środków na rachunkach bankowych, nie jest przewidziane przejęcie rachunków bankowych, żadne prawa własności intelektualnej ani inne aktywa - zarówno materialne jak i niematerialne (w tym m.in. prawo do korzystania z budynków biurowych). Ponadto Wnioskodawca nie będzie przejmował umów z pracownikami A zatrudnionymi w Polsce.
Niemniej może się zdarzyć, że wspomniani pracownicy będą wspierać działalność Wnioskodawcy po dacie Transakcji. W tym przypadku koszty związane z pracą personelu A wspomagającego Wnioskodawcę będą przenoszone na Wnioskodawcę na zasadzie odrębnej umowy na świadczenie usług przez A. Pracownicy będą jednak nadal zatrudnieni w A, który z jednej strony będzie określał zakres ich prac i obowiązków, z drugiej wypłacał im wynagrodzenie. Wnioskodawca nie zamierza zatrudniać żadnych pracowników w Polsce, a wszystkie decyzje będą podejmowane z zagranicy.
Zgodnie z nowym modelem prowadzenia działalności, po dacie Transakcji Wnioskodawca będzie przemieszczać swoje towary z magazynu w Belgii lub z innego pomocniczego magazynu w Polsce do głównego dystrybucyjnego magazynu wynajmowanego w Polsce. Wnioskodawca może nabywać towary zarówno pochodzące z fabryki w USA należącej do Grupy jak i od innych dostawców zewnętrznych z Azji, a następnie transportować je do głównego magazynu dystrybucyjnego w Polsce. Wnioskodawca będzie właścicielem całości zapasów przechowywanych w Polskim głównym magazynie dystrybucyjnym.
Wnioskodawca w chwili obecnej posiada kontrakt dotyczący wynajmu magazynu pomocniczego, który to kontrakt będzie obowiązywał także po nabyciu wybranych elementów majątku A. Wnioskodawca dodatkowo będzie nabywał towary pomocnicze niezbędne w procesie pakowania (np. etykiety na produkty), które zostaną przetransportowane do tego samego magazynu. Ponadto w magazynie odbywać się będą działania pomocnicze w procesie dystrybucji, jak np. przygotowywanie opakowań promocyjnych oraz naklejanie etykiet. W porównaniu do obecnego modelu, dystrybucja różnić się będzie w zależności czy będzie dotyczyła klientów działających na rynku lokalnym czy zagranicznym.
Polscy klienci wciąż obsługiwani będą przez A. W tym przypadku A będzie nabywał towary z polskiego głównego magazynu dystrybucyjnego od Wnioskodawcy, a następnie sprzedawał je klientom. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym Wnioskodawca będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego na potrzeby rozliczenia podatku od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy: Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w zaprezentowanym zdarzeniu przyszłym na potrzeby rozliczenia podatku od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”) będzie on posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z brzmieniem art. 28b ust. 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”), miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.
Natomiast w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Należy również wskazać, że art. 17 ust, 1 pkt 4 i 5 mówi, że podatnikami są również podmioty nabywające usługi lub towary m.in. wówczas gdy usługodawcą/dokonującym dostawy towarów jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju a usługobiorcą/nabywcą towarów jest podatnik zarejestrowany lub obowiązany do zarejestrowania. Krajowe regulacje o VAT nie zawierają jednakże definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Pojęcie to należy więc odczytywać przez pryzmat orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) oraz bezpośrednio obowiązujących w krajach członkowskich Unii Europejskiej przepisów Rozporządzenia wykonawczego.
Art. 11 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego jednoznacznie definiują pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to takie miejsce, które nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, przy czym charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie 1 zaplecza personalnego i technicznego, by: zgodnie z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego - umożliwić podatnikowi odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub umożliwić mu świadczenie określonych usług, które wykonuje; na postawie art. 53 Rozporządzenia wykonawczego - umożliwić podatnikowi dokonanie dostawy towarów oraz świadczenia usług, w których uczestniczy.
Ponadto, art. 11 Rozporządzenia wykonawczego w ustępie 3 zaznacza, że posiadanie numeru i identyfikacyjnego VAT w danym kraju samo w sobie nie statuuje jeszcze stałego miejsca prowadzania działalności gospodarczej. Przytoczone kryteria nakreślające pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej znajdują również swoje podstawy i rozwinięcie w orzecznictwie TSUE, przykładowo w sprawach: C-1168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien, C-190/95 ARO Lease BV.
Stanowisko w tym zakresie TSUE szeroko rozwinął w wyroku z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o., wydanym po skierowaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prejudycjalnego w przedmiocie stałego miejsca prowadzenia działalności.
TSUE wskazał w nim, że podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, korzystający z usług świadczonych przez podatnika posiadającego siedzibę w drugim państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym drugim państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej.
W świetle przedstawionej powyżej regulacji Rozporządzenia wykonawczego, uzupełnionej o dorobek orzeczniczy, wskazać można, iż aby stwierdzić posiadanie przez podatnika stałego miejsca prowadzenia działalności w innym państwie niż państwo jego siedziby, konieczne jest, by to miejsce prowadzenia działalności gospodarczej spełniało łącznie następujące warunki: 1) musi ono charakteryzować się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, 2) musi ono posiadać odpowiednie wyposażenie techniczne (infrastrukturę techniczną), 3) prowadzona działalność musi nosić znamiona stałości oraz być samodzielna w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących dostaw realizowanych z tego miejsca/dla potrzeb tego miejsca, Wskazane kryteria Wnioskodawca poddaje poniżej szczegółowej analizie celem dokonania rzetelnej oceny stanu faktycznego w zakresie objętym pytaniem pod kątem tychże kryteriów, a) Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego Wymóg posiadania odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego zawęża ramy rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemąjący swojej siedziby w danym kraju - w przypadku Wnioskodawcy: w Polsce - dysponuje w tym kraju zasobami ludzkimi na poziomie wystarczającym do wykonywania działalności gospodarczej w danej branży.
Rzecznik Generalna J. Kokott w swojej opinii z dnia 15 maja 2014 r. do sprawy C-605/12 Welmory Sp. z o.o. wskazała, że „(…) do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony, i zapleczem technicznym, które jest jego własnością” (teza 48 opinii).
Ponadto, w Sprawozdaniu z 11-go spotkania VAT Expert Group z 11 września 2015 r., podgrupa dyskutująca w temacie - Welmory sp. z o.o., sprawa C-605/12 (taxud.c.l (2015) 3987442) - EN), wskazała - w ślad za opinią rzecznik generalnej Kokott w tej sprawie - że przesłanka posiadania odpowiednich zasobów osobowych w jednym z państw członkowskich może zostać spełniona również w przypadku korzystania z pracowników, którzy nie są zatrudnieni przez tę spółkę.
Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe tezy stanowią rozwinięcie konkluzji wyroku TSUE wydanego już w dniu 20 lutego 1997 r, w sprawie C-260/95 DFDS A/S, W tym wyroku TSUE wskazał, że zaplecze personalne i techniczne jednego podmiotu przyporządkowane może zostać drugiemu jako takie, którym może on dysponować i tym samym powoduje ono u niego powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
W kwestii charakterystyki struktury w zakresie zaplecza personalnego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wypowiadały się również polskie organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych, tytułem przykładu warto wskazać: interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r., nr IPPP3/4512-775/15-5/JŻ, w ramach której organ podatkowy uznał, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej również w przypadku, gdy Spółka zatrudnia tylko jednego pracownika, który w ramach swoich obowiązków wyszukuje nowych klientów, dokonuje analiz rynku, reprezentuje pracodawcę podczas targów.
Wszelkie pozostałe prace wykonywane na terenie Polski realizowane są przez pracowników polskiej spółki powiązanej w ramach usług świadczonych na rzecz Spółki (podatnik nie ma na terytorium Polski również własnego magazynu, a magazyn, w którym przechowywane są gotowe towary, jest własnością polskiej spółki należącej do Grupy, od której Wnioskodawca nabywa usługi montażu komponentów).
Natomiast, wszystkie decyzje strategiczne związane z procesem dystrybucji dokonywane są przez zarząd i uprawnionych pracowników Spółki w Niemczech, gdzie Spółka posiada swoją siedzibę. interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 listopada 2011 r., nr IPPP3/443-518/12-6/S/SM, gdzie posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zdeterminowane zostało m.in, faktem funkcjonalnego dysponowania pracownikami usługodawcy.
Co więcej, w orzeczeniu z dnia 25 lutego 2015 r. (sygn, III SA/Wa 3741/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie potwierdził, że w dobie nowoczesnych form komunikowania się na odległość personel zewnętrzny podlega analogicznej kontroli i nadzorowi jak pracownicy pracujący dla podatnika mającego siedzibę poza granicami kraju.
W ocenie WSA „(...) taka sytuacja jest na tyle podobna do realiów gospodarczych w zakresie korzystania przez podmioty krajowe z usług firm outsourcingowych w kraju, także zapewniających właściwy personel i świadczących różnorakie usługi mogące wyłączać potrzebę zatrudniania własnych pracowników, iż przyjęcie, że Skarżąca nie posiada miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej w realiach zaprezentowanych we wniosku byłoby błędne, W ocenie Sądu przyjęcie, że Skarżąca nie posiada miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej mogło by doprowadzić do naruszenia zasady konkurencyjności,” W przedmiotowej sprawie spółka zagraniczna zamierzała sprzedawać opakowania dystrybutorom z Polski i innych krajów, przy czym nie zamierzała zatrudniać w Polsce pracowników.
W świetle powyższych uwag, zdaniem Wnioskodawcy, skoro Wnioskodawca: korzysta z efektów praży personelu A, korzysta z efektów pracy personelu magazynu, do którego ma tytuł prawny, oraz wsparcie powyższego personelu w praktyce umożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce - to należy uznać, że Spółka posiada w Polsce odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza osobowego.
Skoro można mówić o spełnieniu kryterium posiadania zasobów ludzkich, konieczne jest .weryfikowanie istnienia kolejnego kryterium, tj. odpowiednich zasobów technicznych (wyposażenia). b) Odpowiednie wyposażenie techniczne (infrastruktura) O tym, że dany podmiot może posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, oprócz omówionego powyżej zaplecza personalnego, świadczy również okoliczność dysponowania przez niego odpowiednim wyposażeniem technicznym. W zakresie analizy odpowiedniego wyposażenia technicznego Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r. nr akt.
IFSK 2004Z13, że dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne były własnością tego podmiotu. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, istotne jest, aby podmiot ten miał nad tymi środkami faktyczne władztwo, tj. aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i wykorzystywaniu usług, bądź przy ich świadczeniu. Powyższe okoliczności potwierdza również praktyka polskich organów podatkowych.
Tytułem przykładu warto wskazać na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r. nr IPPP3/4512-271/15-3/JŻ, w której organ podatkowy przyznał podatnikowi rację, że powstanie u niego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, w przypadku gdy podatnik zawrze umowy najmu powierzchni magazynowych w Polsce, w których składowane będą gotowe wyroby przeznaczone do wysyłki i sprzedaży. Ponadto podatnik nie będzie jednak dysponować własnym personelem, tj. nie będzie zatrudniać w Polsce żadnych pracowników oraz nie będą mu przysługiwać żadne prawa właścicielskie do wykorzystywanych nieruchomości (hal produkcyjnych/magazynowych).
Wszelkie czynności na rzecz podatnika będą podejmowane przez personel należący do zakładu produkcyjnego lub współpracujących z podatnikiem podmiotów zewnętrznych.
Podobnie, w przywoływanej wcześniej interpretacji indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r. nr IPPP3/4512-775/15-5/JŻ, organ podatkowy stwierdził, że w sytuacji gdy zagraniczna spółka nie posiada na terytorium Polski magazynu, a jedynie wynajmuje go od polskiej spółki powiązanej, w istocie dysponuje ona wystarczającym zapleczem technicznych - tym samym, w przedmiotowej sprawie spełnione zostało kryterium posiadania zasobów technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
Z kolei w cytowanym już powyżej wyroku z dnia 25 lutego 2015 r. nr III SA/Wa 3741/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił poglądy organu podatkowego, iż wnioskodawca nabywający dla potrzeby czynności podlegających w Polsce opodatkowaniu podatkiem VAT usługi od kontrahentów takie jak np. usługi magazynowe, logistyczne, odprawy celnej czy usługi transportu produkowanych w Polsce opakowań posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej pomimo braku w kraju własnych nieruchomości czy pracowników. W świetle powyższego, zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym, Wnioskodawca będzie dysponował zasobami technicznymi w Polsce.
Pomimo, że Wnioskodawca nie będzie właścicielem magazynu oraz urządzeń i części wyposażenia powierzchni magazynu, to będzie posiadać w szczególności tytuł prawny do magazynu wynajmowanego obecnie przez A, w którym będzie przechowywać zapasy (towary handlowe) oraz towary pomocnicze w procesie dystrybucji. Ponadto Wnioskodawca może niezależnie prowadzić działalność dystrybucyjną w Polsce przy użyciu powyższego magazynu i przy wsparciu pracowników A i podmiotów trzecich.
W ocenie Wnioskodawcy należy zatem uznać, że drugi z warunków statuujących zaistnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zostanie spełniony w przypadku Wnioskodawcy. c) Stałość prowadzonej działalności oraz jej samodzielność w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących dostaw realizowanych z tego miejsca dla potrzeb tego miejsca Pojęcie stałości prowadzonej działalności gospodarczej można rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności na terytorium danego państwa.
Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, odnosi się również do określonego stopnia zaangażowania środków osobowych i technicznych, by nie było wątpliwości, iż ma ona charakter przemijający.
Jak podniósł TSUE w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sari (pkt 54): „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (zob. wyrok z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie 168/84 Berkholz, Ree. str. 2251, pkt 18; ww. wyrok w sprawie DFDS, pkt 20 oraz wyrok z dnia 17 lipca 1997 r, w sprawie C-190/95 ARO Lease, Ree. str. I 4383, pkt 15).
Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz TOC \o "1-5" \h \z strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (zob. ww. wyrok w sprawie ARO Lease, pkt 16)”. Jak wskazał TSUE, stałość wiąże się również z niezależnością w tym znaczeniu, że zorganizowane trwale zaplecze personalne i techniczne jest w stanie niezależnie funkcjonować w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
W interpretacji indywidualnej z dnia 16 grudnia 2015 r. nr IPPP3/4512-777/15-4/JŻ organ podatkowy wskazał, że kryterium stałości zostanie spełnione nawet w sytuacji, gdy to podmiot trzeci będzie posiadać powierzchnie magazynowe oraz zasoby ludzkie i techniczne w Polsce, jeżeli tylko podatnik korzystający z tych powierzchni i zasobów ma zamiar prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny. Ponadto, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z dnia 25 października 2012 r., nr IPPP3/443-784/12-4/KC wskazują, iż „(...) „stały”, to trwałe związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny.
Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (...)”.
W świetle powyższych uwag, mając na uwadze w szczególności: opisane w punktach a i b powyżej zaangażowanie w Polsce zorganizowanego zaplecza personalnego i technicznego po stronie Spółki, przejęcie długotrwałych kontraktów handlowych z klientami zagranicznymi i ramowej umowy z operatorem magazynu oraz okoliczność, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę po dniu Transakcji będą stanowiły podstawową działalności Wnioskodawcy prowadzoną z terytorium Polski - w opinii Wnioskodawcy należy uznać, że jego działaniom na terytorium Polski można przypisać atrybut stałości w opisanym rozumieniu.
Stałe miejsce prowadzenia działalności pozwala zatem Spółce na prowadzenie działalności dystrybucyjnej w Polsce w dłuższej perspektywie. Zgodnie z nowym modelem biznesowym, Wnioskodawca będzie odbiorcą towarów sprowadzanych z zagranicy, które następnie będą dystrybuowane do klientów na podstawie umów przejętych od A, które będą łączyły Wnioskodawcę z tymi klientami.
W praktyce więc Wnioskodawca będzie dysponował magazynem wraz z jego obsługą, służącym do odbioru i przechowywania nabywanych towarów handlowych (i towarów pomocniczych, np. etykiet) oraz umożliwiającym dokonywanie dostaw towarów na rzecz klientów (działalność dystrybucyjną), jak również będzie stroną kontraktów dotyczących usług pomocniczych niezbędnych do działalności dystrybucyjnej (pakowanie, transport, etc.). Potwierdza to w konsekwencji, że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności.
Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, działalność jaką będzie on wykonywał na terytorium Polski po dniu Transakcji będzie cechowała się posiadaniem odpowiedniego zaplecza personalnego, technicznego oraz stałością i samodzielnością, tym samym spełni ona przesłanki posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności na potrzeby rozliczenia podatku VAT w rozumieniu Rozporządzenia wykonawczego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art, 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu (...) po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.