Stanowisko Wnioskodawcy
W przedstawionym stanie faktycznym prawidłowym jest uznanie, że miejscem świadczenia usług najmu i naprawy palet wykonywanych na rzecz Kontrahenta nie jest terytorium Polski, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji na Spółce nie ciąży obowiązek naliczenia polskiego podatku VAT należnego do ceny świadczonych usług.
W przedstawionym stanie faktycznym prawidłowym jest uznanie, że miejscem świadczenia usług transportu towarów wykonywanych na terytorium Polski na rzecz Kontrahenta jest terytorium Polski, stosownie do art. 28f ust. 1a pkt 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji na Spółce ciąży obowiązek naliczenia polskiego podatku należnego do ceny świadczonych usług.
Uzasadnienie:
Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca wykonuje na rzecz Kontrahenta usługi związane z najmem, naprawą palet, krajowym transportem towarów (refaktura). Zasadniczo, wszystkie te usługi świadczone na rzecz kontrahenta mającego status podatnika VAT (przedsiębiorcy, tzw. usługi B2B - business to business) opodatkowane są na zasadach ogólnych, tj. w kraju siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy. W terminologii przepisów o VAT jest to tzw. eksport usług opodatkowanych w kraju odbiorcy.
W Polsce, miejsce świadczenia usługi wykonanej na rzecz przedsiębiorcy ustalane jest na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem m.in. art. 28f.
Jak stanowi ust. 2 ww. artykułu, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej znajduje się w Rozporządzeniu. Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Definicja podatnika na potrzeby określenia miejsca świadczenia usług jest z kolei dość szeroka i obejmuje przede wszystkim podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (art. 28a ustawy o VAT).
Ani przepisy krajowe, ani Rozporządzenie nie określa w sposób definitywny, w jaki sposób weryfikować status kontrahenta z państwa trzeciego dla celów opodatkowania VAT. Przepisy dają natomiast wskazówki, na jakie okoliczności zwrócić uwagę przy takiej weryfikacji. Zgodnie z art. 18 ust. 3 Rozporządzenia, o ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca nieprowadzący działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty ma status podatnika:
jeżeli uzyska od usługobiorcy zaświadczenie wydane przez właściwe organy podatkowe usługobiorcy, potwierdzające, że usługobiorca prowadzi działalność gospodarczą i uprawniające go do otrzymania zwrotu VAT na mocy dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty;
w przypadku gdy usługobiorca nie ma tego zaświadczenia - jeżeli dysponuje numerem VAT lub podobnym numerem nadanym usługobiorcy przez państwo siedziby i służącym identyfikacji przedsiębiorców lub dowolnym innym dowodem potwierdzającym, że usługobiorca jest podatnikiem oraz jeżeli dokona w rozsądnym zakresie weryfikacji rzetelności przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności.
W przedstawionym stanie faktycznym, Kontrahent przekazał Spółce swój numer VAT wydany przez państwo siedziby. Co więcej, Kontrahent wydał oświadczenie, w którym poinformował Spółkę, że nabywane usługi są wykorzystywane przez spółkę szwajcarską w działalności prowadzonej przez tę spółkę poprzez strukturę znajdującą się poza terytorium Polski (w Szwajcarii). Na potwierdzenie, że usługi nie powinny podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce, Kontrahent przedstawił Wnioskodawcy Interpretację, w której organ interpretacyjny wyraźnie potwierdził, że w modelu biznesowym przyjętym przez grupę, do której należy Kontrahent, wszystkie czynności operacyjne podejmowane są przez Kontrahenta w centrali w Szwajcarii, a co za tym idzie zasoby tego podmiotu obecne w Polsce nie są zdolne do samodzielnego nabywania lub świadczenia usług jako wyodrębniona w Polsce struktura organizacyjna.
W tych okolicznościach Spółka może w sposób uzasadniony domniemywać, że Kontrahent jest podatnikiem VAT w kraju siedziby, tj. w Szwajcarii, a część z usług świadczonych dla Kontrahenta będzie opodatkowana poza Polską. Bez znaczenia dla powyższej konkluzji jest fakt, że Kontrahent dysponuje polskim numerem VAT. Rejestracji dokonał dla potrzeb transakcji towarowych, a rejestracja ta nie przesądza o istnieniu w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia. Podstawową różnicą między określeniem miejsca opodatkowania VAT transakcji towarowej oraz transakcji usługowej jest znaczenie dla tej pierwszej zasady terytorialności /położenia towaru. W przypadku transakcji usługowych decydujące znaczenie, co do zasady, ma natomiast kraj prowadzenia działalności operacyjnej (siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności), a nie kraj, w którym usługa została wykonana.
W tym stanie faktycznym, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, usługi związane z najmem i naprawą palet będą opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy, tj. w Szwajcarii.
W przypadku usług naprawy urządzeń podobne stanowisko zajął m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej z 22 sierpnia 2013 r., sygn. IPTPP2/443-402/13-4/JS, zaś w odniesieniu do najmu urządzeń m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 7 maja 2010 r., sygn. IPPP3/443-104/l0-4/MPe.
Inaczej będzie natomiast w przypadku usług związanych z transportem towarów. Zgodnie bowiem z art. 28f ust. 1a pkt 2 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług transportu towarów na rzecz podatnika posiadającego na terytorium państwa trzeciego siedzibę działalności gospodarczej, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego są świadczone te usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego na terytorium państwa trzeciego stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, jeżeli transport ten jest wykonywany w całości na terytorium kraju, jest terytorium kraju. Na podstawie ww. art. 28f ust. 1a pkt 2 ustawy o VAT usługa transportu towarów w całości wykonana na terenie kraju dla podmiotu posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa trzeciego podlega opodatkowaniu w Polsce.
Podobne stanowisko w zakresie miejsca świadczenia usług spedycyjnych w całości wykonanych w Polsce zajął m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 13 grudnia 2012 r. (sygn. ITPP2/443-1213/12/RS).
Reasumując,
w przedstawionym stanie faktycznym prawidłowym jest uznanie, że miejscem świadczenia usług najmu i naprawy palet wykonywanych na rzecz Kontrahenta CH nie jest terytorium Polski, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji na Spółce nie ciąży obowiązek naliczenia polskiego podatku VAT należnego do ceny świadczonych usług;
w przedstawionym stanie faktycznym prawidłowym jest uznanie, że miejscem świadczenia usług transportu towarów wykonywanych na terytorium Polski na rzecz Kontrahenta CH jest terytorium Polski, stosownie do art. 28f ust. 1a pkt 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji na Spółce ciąży obowiązek naliczenia polskiego podatku należnego do ceny świadczonych usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny, z którego wynika, że kontrahent zagraniczny nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem kwestia ta nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w wydanej interpretacji. Trzeba też dodać, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe dla Wnioskodawcy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywa się ze stanem faktycznym opisanym przez Wnioskodawcę. W przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, wydana interpretacja nie wywołuje skutków prawnych.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.