INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 16 maja 2016 r. (data wpływu 6 czerwca 2016 r.), uzupełnionym w dniu 28 czerwca 2016 r. (data wpływu 29 czerwca 2016 r.) na wezwanie tut.
Organu z dnia 20 czerwca 2016 r. (skutecznie doręczone w dniu 24 czerwca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek niezabudowanych - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 czerwca 2016 r. do tut. Organu wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przekazany zgodnie z właściwością przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie opodatkowania dostawy działek niezabudowanych.
Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. złożonym w dniu 28 czerwca 2016 r. (data wpływu 29 czerwca 2016 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 20 czerwca 2016 r. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe (ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu): Nieruchomości o powierzchni 2,1 ha wraz z budynkiem w 1994 r. Wnioskodawca otrzymał od rodziców aktem darowizny z powodu przejścia ich na rolniczą emeryturę. W połowie lat 90-tych została z nieruchomości wydzielona działka o powierzchni 1,75 ha oraz z reszty powierzchni 3 działki. Z trzech działek jedna została podarowana siostrze a dwie pozostałe zostały sprzedane osobom trzecim.
W 2015 r. grunt o powierzchni 1,75 ha został podzielony geodezyjnie na kilkanaście działek (ok. 1000 m2 każda) oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jedną działkę Wnioskodawca przeznaczył dla siebie pod budowę domu, drugą wraz z budynkiem Wnioskodawca chce podarować bratu, resztę zamierza sprzedać jako działki pod zabudowę jednorodzinną. Do chwili obecnej grunty są wykorzystywane na cele rolnicze. Na wskazanych gruntach poza ich podziałem Wnioskodawca nie zamierza podejmować żadnych czynności mających zwiększyć ich wartość przed sprzedażą.
Teren nie będzie przez Wnioskodawcę uzbrajany, nie zostaną utwardzone drogi dojazdowe jak i też nie zostaną doprowadzone inne media. Działki zostały zgłoszone tylko do biura pośrednictwa sprzedaży (umowa na rok). Grunt nie był wykorzystywany przez Wnioskodawcę do czynności (najem, dzierżawa itp.) opodatkowanych podatkiem od towarów. Grunt mający być przedmiotem sprzedaży jest niezabudowany. Wnioskodawca nie jest i nie był podatnikiem VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (sprecyzowane w uzupełnieniu): Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych Wnioskodawca jest zobowiązany do płacenia podatku od towarów i usług od zamierzonej sprzedaży działek?
Zdaniem Wnioskodawcy: W oparciu o ustawę o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. art. 5 ust. 1, art. 2, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 zamierzone przez Wnioskodawcę zbycie ww. działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie można uznać, że obecny zamiar sprzedaży działek opisanych we wniosku czyni z Wnioskodawcy handlowca. Wejście w posiadanie gruntów nie nastąpiło w celach zarobkowych lecz zostały one przekazane przez rodziców i włączone do majątku osobistego. Przedmiotowe grunty nie były przygotowywane do sprzedaży lecz jedynie dokonano ich podziału. Sprzedaż będzie zbyciem gruntu należącego do majątku prywatnego Wnioskodawcy.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z treści art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 cyt.
Ustawy rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zatem w świetle przytoczonych powyżej przepisów grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Podkreślić należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podatnika.
Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Oznacza to, że dostawa towarów, w tym działek gruntu, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności.
Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego. Majątek taki nabywany jest bowiem na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności gospodarczej, w tym handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.
Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.
Trybunał zwrócił uwagę, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zatem jak wynika z powyższego orzeczenia, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
W konsekwencji, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem - zbycie tego gruntu nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w 1994 r. otrzymał od rodziców aktem darowizny z powodu przejścia ich na rolniczą emeryturę nieruchomość o powierzchni 2,1 ha. W połowie lat 90-tych została z nieruchomości wydzielona działka o powierzchni 1,75 ha oraz z reszty powierzchni 3 działki. Z trzech działek jedna została podarowana siostrze a dwie pozostałe zostały sprzedane osobom trzecim. W 2015 r. grunt o powierzchni 1,75 ha został podzielony geodezyjnie na kilkanaście działek (ok. 1000 m2 każda) oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
Jedną działkę Wnioskodawca przeznaczył dla siebie pod budowę domu, drugą wraz z budynkiem Wnioskodawca chce podarować bratu, resztę zamierza sprzedać jako działki pod zabudowę jednorodzinną. Do chwili obecnej grunty są wykorzystywane na cele rolnicze. Na wskazanych gruntach poza ich podziałem Wnioskodawca nie zamierza podejmować żadnych czynności mających zwiększyć ich wartość przed sprzedażą. Teren nie będzie przez Wnioskodawcę uzbrajany, nie zostaną utwardzone drogi dojazdowe jak i też nie zostaną doprowadzone inne media. Działki zostały zgłoszone tylko do biura pośrednictwa sprzedaży (umowa na rok).
Grunt nie był wykorzystywany przez Wnioskodawcę do czynności (najem, dzierżawa itp.) opodatkowanych podatkiem od towarów. Grunt mający być przedmiotem sprzedaży jest niezabudowany. Wnioskodawca nie jest i nie był podatnikiem VAT. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii uznania czy sprzedaż działek nastąpi w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu.
W oparciu o przedstawiony przez Wnioskodawcę opis sprawy oraz przepisy prawa mające w tym zakresie zastosowanie należy uznać, że Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca będzie dokonywał zbycia działek które otrzymał od rodziców aktem darowizny ze swojego majątku prywatnego, nie związanego z jakąkolwiek prowadzoną działalnością gospodarczą.
Nieruchomość gruntowa w postaci działek nie była wykorzystywana do czynności opodatkowanych, nie była przedmiotem najmu dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, nieruchomość była wykorzystywana na cele działalności rolniczej a Wnioskodawca nie jest i nie był podatnikiem podatku VAT. Ponadto Wnioskodawca przed sprzedażą nie zamierza podejmować czynności wymagających zaangażowania środków finansowych w celu podniesienia wartości gruntu, np. uzbrojenie terenu, utwardzenie dróg czy też doprowadzenie innych mediów.
Z opisu sprawy nie wynika, aby poza podziałem działek na mniejsze oraz zgłoszeniem działek do sprzedaży przez biuro pośrednictwa sprzedaży Wnioskodawca wykonywał inne czynności mające na celu przygotowanie działek gruntu do sprzedaży. W konsekwencji, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Przedmiotowa sprzedaż stanowić będzie zwykłe wykonywanie prawa własności.
Wnioskodawca nie dokonywał w stosunku do ww. nieruchomości gruntowych żadnych czynności charakterystycznych dla podmiotów prowadzących profesjonalny obrót nieruchomościami. Skutkiem tego, u Wnioskodawcy z tytułu przeprowadzonych transakcji sprzedaży wszystkich działek jednorazowo bądź sprzedaży sukcesywnie poszczególnych działek różnym nabywcom nie wystąpi obowiązek rozliczenia i płacenia podatku od towarów i usług. W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2016, poz. 718).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy).
Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.