INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 22 stycznia 2014 r. (data wpływu 27 stycznia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet z tytułu podróży służbowej oraz wydatków na wynajęcie mieszkania – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 27 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet z tytułu podróży służbowej oraz wydatków na wynajęcie mieszkania. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową usługową działalność gospodarczą, opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych (podatkowa księga przychodów i rozchodów). Miejscem Jej zamieszkania oraz siedzibą działalności jest miasto L...
Głównym kontrahentem Wnioskodawczyni jest obecnie Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością....z siedzibą w L..., dla której świadczy usługi: aktualizacji strony internetowej, realizacji wywiadów, redagowania tekstów prasowych, obsługi informacyjnej sekretariatu, udziału w zdjęciach reklamowych i działaniach z zakresu public relations, obsługi infolinii. Z tą firmą Wnioskodawczyni współpracuje od 2010 r. Początkowo był to dla Niej jeden z wielu kontrahentów, obecnie jest to dla Jej firmy główny kontrahent, praktycznie jedyny. Obecnie kontrahent Wnioskodawczyni planuje otwarcie oddziału w W..., co wiąże się z częstymi wyjazdami służbowymi Wnioskodawczyni do W....
Po uruchomieniu przez głównego kontrahenta oddziału w W.... Wnioskodawczyni będzie musiała najprawdopodobniej spędzać tam po kilka dni tygodniowo (przynajmniej w początkowym okresie działania tego oddziału). W związku z tym, że z L... do W... jest daleko (ok. 180 km), a wykonywanie wspomnianych usług dla głównego kontrahenta często wiąże się z pracą do późnych godzin wieczornych, Wnioskodawczyni postanowiła ograniczyć koszty swoich podróży służbowych i wynająć mieszkanie w okolicach W.....
Chodzi o niedrogie, małe mieszkanie (wyłącznie na Jej potrzeby), w którym będzie mogła przenocować podczas swoich pobytów w W.... w związku ze świadczeniem usług dla Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością..... W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w związku z opisanym zdarzeniem przyszłym, tzn. planowanymi częstymi kilkudniowymi wyjazdami do W…. celem świadczenia usług dla głównego kontrahenta i wynajęciem przez Wnioskodawczynię mieszkania w okolicach W…., w którym będzie mogła przenocować podczas takich wyjazdów może na podstawie art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 1991 r., Nr 80, poz. 350, z późn. zm.) zaliczać do kosztów uzyskania przychodów swojej działalności gospodarczej: wydatki związane z wynajęciem tego mieszkania - w szczególności: ewentualną zapłatę prowizji dla pośrednika wynajmu nieruchomości, czynsz za wynajem dla właściciela mieszkania, opłaty za media (elektryczność, woda, gaz), ewentualne dodatkowe kwoty, którymi może obciążyć Ją właściciel mieszkania z tytułu zniszczeń, wartości diet z tytułu tych swoich podróży służbowych do W… - w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra?
Zdaniem Wnioskodawczyni, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością …jest dla Niej głównym, obecnie jedynym kontrahentem - współpraca z tą firmą jest dla Wnioskodawczyni podstawowym źródłem przychodów. Nawiązując współpracę, Wnioskodawczyni nie wiedziała, że owo przedsiębiorstwo zamierza utworzyć oddział w W… (z informacji posiadanych przez Wnioskodawczynię wynika, że decyzja taka zapadła pod koniec ubiegłego roku). Obecnie, aby zapewnić utrzymanie tego podstawowego źródła swoich przychodów – Wnioskodawczyni będzie musiała często wyjeżdżać do W…. i tam nocować. W ocenie Wnioskodawczyni, na podstawie art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 1991 r., Nr 80, poz. 350, z późn. zm.) może Ona zaliczać do kosztów uzyskania przychodów swojej działalności gospodarczej wydatki związane z wynajęciem takiego niedrogiego, małego mieszkania, w którym będzie mogła przenocować podczas pobytów w W…. w związku ze świadczeniem usług dla Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością…, jak również wartość diet z tytułu tych podróży służbowych do W… w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.
W opinii Wnioskodawczyni będą to dla Niej wydatki ponoszone wyłącznie w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, czyli spełniające definicję kosztów uzyskania przychodów sformułowaną w art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie wydatki tego rodzaju nie zostały wymienione w art. 23 tej ustawy, gdzie wskazano jakich wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet z tytułu podróży służbowej oraz wydatków na wynajęcie mieszkania – jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów, należy zatem ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz możliwość osiągnięcia przychodu.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości. W związku z tym, kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim.
Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany.
Przy czym obowiązek wskazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności gospodarczej, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, spoczywa na podatniku. Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można jednak zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy, nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Z powołanego przepisu ustawy wynika, że osobom prowadzącym działalność gospodarczą przysługuje prawo uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tzn. do wysokości diet przysługujących pracownikom.
Zakresem omawianego unormowania zostały więc objęte osoby prowadzące działalność gospodarczą bez żadnych wyłączeń podmiotowych i przedmiotowych. W szczególności przepis ten nie przewiduje żadnych ograniczeń kręgu osób uprawnionych ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ani też nie rozróżnia wyjazdu służbowego w celu zawarcia umowy o świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego czy świadczenia usługi w wykonywaniu zawartej umowy. Jedyne ograniczenie ustanowione tym przepisem odnosi się do limitu wartości, która może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
Ustawodawca wyłącza bowiem z kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Zasadniczą przesłanką decydującą o kwalifikacji danego wyjazdu jako podróży służbowej jest jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego też za podróż służbową należy uznać bezpośrednie wykonywanie przez przedsiębiorcę zadań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą poza siedzibą firmy, zarówno w kraju, jak i poza jego granicami.
Mając powyższe na względzie, o ile podróże, jakie podatnik odbywa są podróżami służbowymi związanymi z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, to w ciężar kosztów uzyskania przychodów tejże działalności może zaliczyć diety związane z tymi podróżami, jednakże wyłącznie w części nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra dla podróży krajowych – rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.
U. Nr 236, poz. 1990, z późn. zm.). Z kolei odnosząc się do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu wynajęcia mieszkania na czas realizacji umowy, o której mowa we wniosku wskazać należy, że koszty te oceniać należy w oparciu o kryteria wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że poniesione wydatki podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem, że zostały poniesione w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową usługową działalność gospodarczą, opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych (podatkowa księga przychodów i rozchodów). Miejscem Jej zamieszkania i siedzibą działalności jest miasto L..... Głównym kontrahentem Wnioskodawczyni jest obecnie Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością....z siedzibą w L...., dla której świadczy Ona usługi. Obecnie kontrahent Wnioskodawczyni planuje otwarcie oddziału w W...., co wiąże się z częstymi wyjazdami służbowymi Wnioskodawczyni. Po uruchomieniu przez głównego kontrahenta oddziału w W...
Wnioskodawczyni będzie musiała najprawdopodobniej spędzać po kilka dni tygodniowo (przynajmniej w początkowym okresie działania tego oddziału). W związku z tym, że z L... do W.... jest daleko, a wykonywanie wspomnianych usług dla głównego kontrahenta często wiąże się z pracą do późnych godzin wieczornych, Wnioskodawczyni postanowiła ograniczyć koszty swoich podróży służbowych i wynająć mieszkanie w okolicach W.... w związku ze świadczeniem usług dla Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością....
Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że jeżeli usługi świadczone przez Wnioskodawczynię, wykonywane będą w ramach odbywanych przez Nią podróży służbowych, to stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wartość diet, za czas tych podróży, do wysokości wskazanej w ww. rozporządzeniu.
Ponadto, wskazać należy, że jeżeli wydatki związane z wynajęciem mieszkania (czynsz oraz opłaty eksploatacyjne) są racjonalnie uzasadnione i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, to wydatki te także mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym również muszą zostać właściwie udokumentowane dowodami księgowymi.
Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek wykazania tego związku należy do podatnika. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.