INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 6 sierpnia 2012 r. (data wpływu 7 sierpnia 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 października 2012 r. (data wpływu 2 listopada 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 sierpnia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa m. in. w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) w związku z czym pismem z dnia 23 października 2012 r., Nr IPTPB1/415-486/12-2/MD, na podstawie art. 169 § 1 i § 2, w związku z art. 14h ww. ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Wezwanie z dnia 23 października 2012 r. skutecznie doręczono w dniu 29 października 2012 r., następnie w dniu 2 listopada 2012 r. uzupełniono ww. wniosek (data nadania w polskiej placówce pocztowej 30 października 2012 r.). W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: W dniu 27 czerwca 2012 r. Wnioskodawca rozpoczął działalność gospodarczą – Auto Szkoła. W prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zamierza używać samochód osobowy i wprowadzić go jako środek trwały do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Samochód ten ma być używany tylko na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, wykonywaną przez Wnioskodawcę.
Wnioskodawca nadmienia, że przedmiotowy samochód wcześniej był użytkowany przez Jego żonę w prowadzonej działalności gospodarczej - Auto Szkoła i zaliczony był do kosztów uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych. Żona Wnioskodawcy prowadziła powyższą działalność w okresie od lipca 2010 r. do 9 lipca 2012 r. Przedmiotowy samochód został nabyty w 2010 r. za kwotę 35.000 zł. Zakup został częściowo dofinansowany ze środków PEFRON - Rejonowe Biuro Pracy w kwocie 19.000 zł. Za podstawę amortyzacji przyjęto wówczas kwotę 16.000 zł. Między Wnioskodawcą, a żoną panuje wspólność majątkowa. Przedmiotowy samochód został w firmie żony zamortyzowany na kwotę 7.000 zł.
Wprowadzając go ponownie do amortyzacji w firmie Wnioskodawcy za podstawę amortyzacji przyjęto kwotę 9.000 zł. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy ponowna amortyzacja środka trwałego z uwzględnieniem dotychczas dokonywanych odpisów będzie zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy należy sporządzić umowę użyczenia przedmiotowego samochodu między małżonkami? Czy do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności można zaliczyć koszty ubezpieczenia OC/AC/NW związanego z używaniem wspomnianego samochodu?
Uzupełniając wniosek pismem z dnia 29 października 2012 r., Wnioskodawca odstąpił od zadanych pytań w pierwotnym wniosku oznaczonych numerami 2 i 3. Z ww. uzupełnienia wynika, iż przedmiotem interpretacji ma być następujące pytanie: Czy ponowna amortyzacja środka trwałego z uwzględnieniem dotychczas dokonywanych odpisów będzie zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami wspólność majątkowa.
Wspólność ustawowa małżonków jest współwłasnością łączną, obejmującą dorobek małżonków, tzn. przedmioty nabyte w czasie trwania wspólności. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że ponowna amortyzacja środka trwałego jest zgodna. Potwierdza to art. 22g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z nim, jeżeli środek trwały jest najpierw wykorzystywany w firmie jednego z małżonków, a następnie w firmie drugiego, amortyzację środka trwałego można kontynuować z uwzględnieniem dotychczas dokonanych odpisów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 788). Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Listę przedmiotów majątkowych stanowiących odrębny majątek każdego z małżonków zawiera art. 33 ww. ustawy.
W myśl art. 341 ww. ustawy, każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka. Zatem, jeśli składnik majątkowy został nabyty w czasie trwania wspólności ustawowej i nie stanowi odrębnego majątku danego małżonka, stanowi on dorobek małżonków bez względu na to, czy został zakupiony na potrzeby prywatne, czy też dla celów działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z małżonków. Zgodnie z art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
W myśl art. 206 i 207 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.), każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli, natomiast pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.
Zatem współmałżonkowie posiadający prawo do rzeczy na zasadzie wspólności majątkowej mają równe prawo korzystania z rzeczy wspólnej oraz obowiązek dbania o nią.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 Stosownie do art. 22 ust.8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Zgodnie z art. 22a ust. 1, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty -o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Przepis art. 22g ust. 1 ww. ustawy stanowi, że za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się: w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, 1a) w razie częściowo odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia powiększoną o wartość przychodu, określonego w art. 11 ust. 2b, w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia, w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości, w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do spółki niebędącej osobą prawną: wartość początkową, od której dokonywane były odpisy amortyzacyjne – jeżeli przedmiot wkładu był amortyzowany, wydatki poniesione na nabycie lub wytworzenie przedmiotu wkładu, niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie – jeżeli przedmiot wkładu nie był amortyzowany, wartość określoną zgodnie z art. 19 – jeżeli ustalenie wydatków na nabycie lub wytworzenie przedmiotu wkładu przez wspólnika wnoszącego wkład, będącego osobą fizyczną, jest niemożliwe i przedmiot wkładu nie był wykorzystywany przez wnoszącego wkład w prowadzonej działalności gospodarczej, z wyłączeniem wartości niematerialnych i prawnych wytworzonych przez wspólnika we własnym zakresie, w razie otrzymania w związku z likwidacją osoby prawnej, z zastrzeżeniem ust. 14b, ustaloną przez podatnika wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.
Z treści art. 22g ust. 12 cyt. ustawy wynika, że w razie zmiany formy prawnej, a także połączenia lub podziału podmiotów dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów – wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji (wykazie) podmiotu o zmienionej formie prawnej, podzielonego albo połączonego.
Zgodnie z ust. 13 tego artykułu, przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio w razie: podjęcia działalności przez podmiot po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 lata (pkt 1), zmiany formy prawnej prowadzonej działalności, polegającej na połączeniu lub podziale dotychczasowych podmiotów albo zmianie wspólników spółki nie będącej osobą prawną (pkt 2), zmiany działalności wykonywanej samodzielnie przez jednego z małżonków na działalność wykonywaną samodzielnie przez drugiego z małżonków (pkt 5) - jeżeli przed przerwą lub zmianą składniki majątku były wprowadzone do ewidencji (wykazu).
Zgodnie z art. 22h ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podmioty powstałe w wyniku zmiany formy prawnej, podziału albo połączenia podmiotów, o których mowa w art. 22g ust. 12 lub 13, dokonują odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot o zmienionej formie prawnej, podzielony albo połączony, z uwzględnieniem art. 22i ust. 2-7. Jak więc wynika z art. 22h ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podmiot powstały w wyniku zmiany formy prawnej, podziału albo połączenia podmiotów, o których mowa w art. 22g ust. 12 lub 13 tej ustawy, powinien dokonywać odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuować metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot, w którym środki trwałe były dotychczas wykorzystywane.
Możliwe jest jedynie stosowanie podwyższonych lub obniżonych stawek amortyzacyjnych, przewidzianych w art. 22i ust. 2-7 ww. ustawy. Powyższe ma również zastosowanie w sytuacji zmiany działalności prowadzonej przez jednego małżonka na działalność prowadzoną samodzielnie przez drugiego małżonka. Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej - AUTO SZKOŁA. W prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zamierza używać samochód osobowy i wprowadzić go jako środek trwały do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Samochód ten ma być używany tylko na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, wykonywaną przez Wnioskodawcę. Przedmiotowy samochód wcześniej był użytkowany przez Jego żonę w prowadzonej przez Nią działalności gospodarczej i zaliczony był do kosztów uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych. Żona Wnioskodawcy prowadziła powyższą działalność w okresie od lipca 2010 r. do 9 lipca 2012 r. Przedmiotowy samochód został nabyty za kwotę 35.000 zł w 2010 r. Zakup został częściowo dofinansowany ze środków PEFRON - Rejonowe Biuro Pracy w kwocie 19.000 zł. Między Wnioskodawcą, a żoną panuje wspólność majątkowa. Przedmiotowy samochód został w Firmie żony zamortyzowany na kwotę 7.000 zł.
Wnioskodawca, ww. samochód wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Mając na uwadze wyżej powołane przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w przedstawionej sytuacji zachodzą przesłanki wymienione w art. 22g ust. 13 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W działalności gospodarczej Wnioskodawca używać będzie m.in. samochód osobowy amortyzowany wcześniej w działalności gospodarczej żony. Konsekwencją powyższego jest konieczność zastosowania art. 22h ust. 3 ww. ustawy, tj. kontynuowania amortyzacji z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych.
Kontynuacja amortyzacji oznacza, iż Wnioskodawca winien wpisać do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych taką wartość początkową samochodu osobowego, jaka figurowała uprzednio w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a także kontynuować metodę amortyzacji i naliczać odpisy amortyzacyjne z uwzględnieniem odpisów naliczonych już przez żonę. Ponadto wskazać należy, że z uwagi na to, iż interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), niniejsza interpretacja dotyczy Wnioskodawcy.
Nie wywołuje skutków prawnych dla małżonki Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.
54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.