INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 3 marca 2014 r. (data wpływu 4 marca 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 maja 2014 r. (data wpływu 13 maja 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń otrzymanych w 2012 r., które zostały zasądzone tytułem zabezpieczenia na czas trwania sprawy rozwodowej – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 marca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń otrzymanych w 2012 r. i w 2013 r., które zostały zasądzone tytułem zabezpieczenia na czas trwania sprawy rozwodowej. Wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.
U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r., Nr IPTPB2/415-145/14-2/JR, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h ww. ustawy, wystąpił do Wnioskodawczyni o usunięcie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 5 maja 2014 r., natomiast w dniu 13 maja 2014 r. uzupełniono ww. wniosek (data nadania 12 maja 2014 r.). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni wskazała, że od sierpnia 2011 r. do stycznia 2014 r., toczyła się Jej sprawa rozwodowa.
W związku z tym, że Wnioskodawczyni w okresie tym nie pracowała i była na utrzymaniu męża, Sąd Okręgowy Wydział Cywilny Rodzinny, na czas trwania sprawy rozwodowej, wydał postanowienie o zabezpieczeniu. Mąż przekazywał Jej kwotę 1 000 zł miesięcznie w ramach tzw. zabezpieczenia. W tym czasie tj. do dnia … stycznia 2014 r., mimo że toczyła się sprawa rozwodowa Wnioskodawczyni pozostawała w związku małżeńskim. Pobory, które otrzymywał mąż, tj. emerytura w części wypłacana była do Jej „rąk”. Zdaniem Wnioskodawczyni, były to środki wspólne.
Wnioskodawczyni twierdzi, że mąż rozliczał się z tych poborów z urzędem skarbowym i Ona w 2012 r. też jeszcze raz rozliczała się z uzyskanej od męża części pieniędzy (przekazanych z emerytury do Jej „rąk”). Nielogicznym jest, zdaniem Wnioskodawczyni, aby dwa razy rozliczać się z tych samych pieniędzy. Wnioskodawczyni wskazuje, że w 2012 r. nie posiadając wiedzy, czy ma się rozliczać, udała się do ww. Urzędu i otrzymała informację, że musi się rozliczyć z kwoty po 300 zł miesięcznie, czyli 3 600 zł rocznie. Tak też uczyniła. Z kwoty uzyskanej za 2012 r., z zabezpieczenia (a nie alimentów, które przyznano Jej dopiero w styczniu 2014 r.), rozliczyła się w Urzędzie Skarbowym.
Wnioskodawczyni w uzupełnieniu wniosku wskazała, że od …października 2011 r. do … stycznie 2014 r., otrzymywała od współmałżonka świadczenie tytułem zabezpieczenia w kwocie 1 000 zł miesięcznie. W tym okresie pozostawała z małżonkiem we wspólności majątkowej i nigdy nie byli w separacji. Świadczenie o zabezpieczeniu wypłacane było przez małżonka z Jego emerytury w „ręce” Wnioskodawczyni. Było to świadczenie przyznane przez Sąd Okręgowy w Ł. na zaspokajanie potrzeb rodziny – drugiego małżonka, czyli potrzeb życiowych Wnioskodawczyni, gdyż w tym czasie (2011 r., 2012 r., 2013 r.) była Ona osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, po ciężkiej chorobie.
Wnioskodawczyni wskazuje, że przyznane świadczenie o zabezpieczeniu nie było świadczeniem alimentacyjnym. Małżeństwo Wnioskodawczyni zostało rozwiązane poprzez orzeczenie wydane przez Sąd Apelacyjny w dniu …stycznia 2014 r. Pierwsze alimenty, zasądzone przez Sąd Apelacyjny Wnioskodawczyni otrzymała … lutego 2014 r. W związku z powyższym opisem zadano (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku) następujące pytanie.
Czy otrzymane świadczenia tytułem zabezpieczenia, które zostały przyznane Wnioskodawczyni na czas trwania sprawy rozwodowej przez Sąd Okręgowy, z których rozliczyła się za 2012 i 2013 r. z Urzędem Skarbowym, jako osoba fizyczna, podlegają opodatkowaniu, w związku z czym: czy powinna z przyznanego Jej zabezpieczenia (na potrzeby życiowe) rozliczać się w latach 2012-2013? Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie w zakresie 2012 r. W zakresie pytania dotyczącego 2013 r. wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
Zdaniem Wnioskodawczyni (ostatecznie doprecyzowanym w uzupełnieniu wniosku), ma Ona wątpliwości, czy powinna rozliczać się z urzędem skarbowym z zabezpieczenia przyznanego przez Sąd (lata 2011-2014), gdyż z mężem nie była w separacji, byli nadal małżeństwem. Mąż ze swojej emerytury, na czas trwania rozwodu, przekazywał Jej zasądzane zabezpieczenie (1 000 zł). Według Wnioskodawczyni, wynagrodzenie za pracę przypadające jednemu z małżonków, wypłacane do „rąk” drugiego małżonka, nie jest dla tego drugiego małżonka przychodem z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz stanowi przesunięcie środków majątkowych w ramach tej samej wspólności.
Zdaniem Wnioskodawczyni, wobec braku ustania małżeństwa, braku separacji i rozdzielności majątkowej, wypłacane Jej świadczenie tytułem zabezpieczenia potrzeb życiowych należy traktować jako wspólny dorobek małżonków, czyli Wnioskodawczyni i Jej męża. Wynika z tego, jak twierdzi Wnioskodawczyni, że świadczenia na zaspokajanie potrzeb rodziny, czyli zaspokajanie Jej potrzeb (życiowych), nie należy utożsamiać ze świadczeniami alimentacyjnymi, bo takie świadczenie alimentacyjne Wnioskodawczyni otrzymała dopiero w dniu …lutego 2014 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.
Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Katalog źródeł, do których kwalifikuje się przychód danego rodzaju został wymieniony w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W pkt 9 tegoż przepisu wymieniono jako źródło przychodu – „inne źródła”.
Stosownie do art. 20 ust. 1 tej ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
Zauważyć należy, że powołany wyżej przepis wymienia określone rodzaje przychodów stanowiące pewien katalog o charakterze otwartym, a tym samym nie rozstrzyga w sposób ostateczny co jest przychodem z „innych źródeł”. Użycie przez ustawodawcę zwrotu „w szczególności” przesądza, że przedmiotowy katalog nie ma charakteru zamkniętego, wyczerpującego. Innymi słowy, przychody niemieszczące się w źródłach przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ww. ustawy i niewymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych przewidzianych w tej ustawie stanowią przychody z innych źródeł.
Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń na zaspokojenie potrzeb rodziny, o których mowa w art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, objętych wspólnością majątkową małżeńską. Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika zatem, że wyłączeniu spod działania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają wyłącznie świadczenia na zaspokojenie potrzeb rodziny, o których mowa w art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, objęte wspólnością majątkową małżeńską.
Stosunki majątkowe między małżonkami uregulowane zostały w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788 z późn. zm.). Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa między małżonkami powstaje z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Stosownie natomiast do art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli.
Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym. Obowiązek ten – jako wynikający z przepisu powszechnie obowiązującego – powstaje z chwilą zawarcia małżeństwa i gaśnie z chwilą jego ustania, orzeczenia separacji lub unieważnienia. Rodzaj i zakres potrzeb, które powinny zostać zaspokojone, zależą od uzasadnionych indywidualnych okoliczności dotyczących każdego z członków rodziny. Jak wynika z treści wniosku oraz jego uzupełnienia, od sierpnia 2011 r. do stycznia 2014 r., toczyła się sprawa rozwodowa Wnioskodawczyni.
W związku z tym, że Wnioskodawczyni w okresie tym nie pracowała (była osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, po ciężkiej chorobie), i była na utrzymaniu męża, Sąd na czas trwania sprawy rozwodowej, wydał postanowienie o zabezpieczeniu. Było to świadczenie, jak wskazuje Wnioskodawczyni, przyznane na zaspokajanie potrzeb rodziny – drugiego małżonka, czyli potrzeb życiowych Wnioskodawczyni. Mąż przekazywał Jej kwotę 1 000 zł miesięcznie w ramach tzw. zabezpieczenia. W tym czasie, tj. do dnia …stycznia 2014 r., mimo że toczyła się sprawa rozwodowa, Wnioskodawczyni pozostawała w związku małżeńskim we wspólności majątkowej i nigdy nie była z mężem w separacji.
Pobory, które otrzymywał mąż, tj. emerytura w części wypłacana były do Jej „rąk”. Zdaniem Wnioskodawczyni, były to środki wspólne. Wnioskodawczyni wskazuje, że przyznane świadczenie o zabezpieczeniu nie było świadczeniem alimentacyjnym.
Małżeństwo Wnioskodawczyni zostało rozwiązane poprzez orzeczenie wydane przez Sąd Apelacyjny w …. w dniu …stycznia 2014 r. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy zasądzona na rzecz Wnioskodawczyni tytułem zabezpieczenia kwota stanowi świadczenie na zaspokojenie potrzeb rodziny, o którym mowa w art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego objęte wspólnością majątkową małżeńską to stosownie do dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ww. świadczenie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, a w konsekwencji Wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do wykazania go w zeznaniu podatkowym.
Należy zauważyć, że z uwagi na odniesienie się przez Wnioskodawczynię we własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej jedynie do przychodów z innych źródeł i powołania przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niewskazanie przepisów stanowiących podstawę wyłączenia stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego należało uznać za nieprawidłowe. Jednocześnie należy zastrzec, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tut. Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku, ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. W związku z powyższym, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydawania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.