INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 21 stycznia 2014 r. (data wpływu 23 stycznia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 6 marca 2014 r. (data wpływu 10 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania środków pieniężnych przyznanych na podstawie ugody sądowej w związku z niedostarczeniem lokalu zastępczego – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 23 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania środków pieniężnych przyznanych na podstawie ugody sądowej w związku z niedostarczeniem lokalu zastępczego. Wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.
U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 28 lutego 2014 r., Nr IPTPB2/415-55/14-2/KSM, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h ww. ustawy, wystąpił do Wnioskodawczyni o usunięcie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 4 marca 2014 r., natomiast w dniu 10 marca 2014 r. uzupełniono ww. wniosek (data nadania 6 marca 2014 r.). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem nieruchomości – lokalu mieszkalnego w kamienicy, który to lokal otrzymała w drodze spadku po zmarłej matce. W lokalu była już zameldowana osoba, która użytkowała go od kilku lat, z przydziału z Urzędu Miasta. Przedmiotowa kamienica została odzyskana od Urzędu Miasta przez prawowitych właścicieli, w tym matkę Wnioskodawczyni. Po otrzymaniu spadku w 2010 r. Wnioskodawczyni dokonała wyboru formy opodatkowania przychodów z najmu prywatnego w oparciu o art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Wnioskodawczyni podała, że najemca lokalu od kilku lat nie uiszcza należności czynszowych w pełnej wysokości. Nie reaguje na wezwania, nie reguluje należności za media do wspólnoty mieszkaniowej, do której Wnioskodawczyni, jako właściciel należy. Zadłużenie cały czas rośnie. Zgodnie z wyrokiem sądu, Gmina G. na terenie, której znajduje się przedmiotowy lokal była zobowiązana do zapewnienia lokalu zastępczego, przy czym nie była w stanie tego dokonać. W związku z powyższym wraz z pozostałymi współwłaścicielami, Wnioskodawczyni wystąpiła na drogę sądową, przeciwko Gminie.
W wyniku powyższego, w dniu 21 maja 2013 r. została zawarta ugoda, która przewiduje, że Gmina G. zapłaci solidarnie na rzecz powodów (trzech współwłaścicieli lokalu, w tym Wnioskodawczyni), kwotę 30 160 zł (trzydzieści tysięcy sto sześćdziesiąt złotych) tytułem należności głównej stanowiącej iloczyn miesięcznej stawki czynszu w kwocie 1 160 zł za okres 26 miesięcy, tj. od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 28 lutego 2013 r., kwotę 1 200 zł tytułem połowy kosztów zastępstwa procesowego, oraz kwotę 942 zł 50 gr (dziewięćset czterdzieści dwa złote pięćdziesiąt groszy) tytułem połowy opłaty od pozwu.
Z informacji jaką Wnioskodawczyni otrzymała od Gminy G. nie otrzyma na powyższe kwoty żadnej informacji PIT. W uzupełnieniu wniosku z dnia 6 marca 2014 r. Wnioskodawczyni podała, że przedmiotowa kwota stanowiąca należność główną została wypłacona na podstawie przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, z uwagi na niedostarczenie przez Gminę G. lokalu socjalnego. Z ugody sądowej jednoznacznie wynika, że wypłacona kwota stanowi odszkodowanie.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy otrzymane w ramach ugody sądowej kwoty, proporcjonalnie do udziału Wnioskodawczyni we współwłasności lokalu, nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu w ramach najmu prywatnego, w oparciu o art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne i czy otrzymane kwoty są zwolnione od opodatkowania w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawczyni, otrzymane w ramach ugody kwoty, nie stanowią przychodów z najmu prywatnego w oparciu o art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne i są zwolnione z opodatkowania zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni uważa, że przyznana przez Sąd kwota, stanowi rodzaj zadośćuczynienia, która w żaden sposób Jej nie wzbogaciła, a stanowi jedynie próbę wyrównania wyrządzonej krzywdy, co tym samym dyskwalifikuje zaliczenie tej kwoty do kategorii przychodu podlegającego opodatkowaniu.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W związku z powyższym, wszelkie dochody podatnika nie wymienione enumeratywnie w katalogu zwolnień przedmiotowych oraz tych, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku podlegają opodatkowaniu.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 6 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odrębnymi źródłami przychodów są: najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą; inne źródła. Należy zauważyć, że istnieje możliwość opodatkowania przychodów uzyskanych z tytułu najmu w formie zryczałtowanego podatku dochodowego.
Zgodnie z art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. Nr 144, poz. 930, z późn. zm.), osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.
Stosownie natomiast do art. 6 ust. 1a cyt. ustawy, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu tych umów, stosuje się art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 cyt. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
W myśl art. 20 ust. 1 cyt. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Z wniosku wynika, że Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem nieruchomości – lokalu mieszkalnego w kamienicy, który to lokal otrzymała w drodze spadku po zmarłej matce. W lokalu była już zameldowana osoba, która użytkowała go od kilku lat, z przydziału z Urzędu Miasta.
Kamienica została odzyskana od Urzędu Miasta przez prawowitych właścicieli, w tym matkę Wnioskodawczyni. Po otrzymaniu spadku w 2010 r. Wnioskodawczyni dokonała wyboru formy opodatkowania przychodów z najmu prywatnego w oparciu o art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Najemca lokalu od kilku lat nie uiszcza należności czynszowych w pełnej wysokości. Nie reaguje na wezwania, nie reguluje należności za media do wspólnoty mieszkaniowej, do której Wnioskodawczyni, jako właściciel należy. Zadłużenie cały czas rośnie.
Zgodnie z wyrokiem sądu, Gmina G. na terenie, której znajduje się przedmiotowy lokal była zobowiązana do zapewnienia lokalu zastępczego, przy czym nie była w stanie tego dokonać. W związku z powyższym, wraz z pozostałymi współwłaścicielami, Wnioskodawczyni wystąpiła na drogę sądową, przeciwko Gminie.
W wyniku powyższego, w dniu 21 maja 2013 r. została zawarta ugoda, która przewiduje, że Gmina G. zapłaci solidarnie na rzecz powodów, kwotę 30 160 zł tytułem należności głównej stanowiącej iloczyn miesięcznej stawki czynszu w kwocie 1 160 zł za okres 26 miesięcy, tj. od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 28 lutego 2013 r., kwotę 1 200 zł tytułem połowy kosztów zastępstwa procesowego, kwotę 942 zł 50 gr tytułem połowy opłaty od pozwu. Należność główna została wypłacona na podstawie przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, z uwagi na niedostarczenie przez gminę G. lokalu socjalnego. Z ugody sądowej jednoznacznie wynika, że wypłacona kwota stanowi odszkodowanie.
W myśl art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U z 2014 r., poz. 150), jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy, na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121).
Zgodnie z art. 417 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny, za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Jeżeli wykonanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa.
Powołany powyżej art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz art. 417 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego regulują jedynie możliwość wystąpienia strony o odszkodowanie, nie określają jednak wprost jego wysokości, a także nie wskazują zasad ustalania odszkodowania. Przepisy te dają więc właścicielowi rzeczy – wynajmującemu lokal mieszkalny, prawo do roszczenia o wynagrodzenie, które obejmuje kompensatę utraconych korzyści, jakie właściciel uzyskałby, gdyby rzecz (lokal mieszkalny) wynajął (wydzierżawił). Utrata korzyści w szczególności polega na nie uzyskaniu pożytków cywilnych (czynsz z najmu, dzierżawy), które rzecz przynosi.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota, w żaden sposób nie może zostać zakwalifikowana do przychodów z najmu, niezależnie od wybranej formy opodatkowania przychodów uzyskanych z tego tytułu. Zauważyć należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie został spełniony warunek pozostawania ww. odszkodowania w związku z przychodem z tytułu najmu lokalu.
W odniesieniu do kwoty odszkodowania wskazać należy, że nawet, gdyby odszkodowanie wypłacone przez Gminę w związku z niedostarczeniem lokalu zastępczego osobie uprawnionej na mocy wyroku sądowego, odpowiadało wysokości czynszu, jaki właściciel (w przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni) mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu, to odszkodowanie to nie stanowi czynszu, do którego na mocy przepisów prawa oraz zawartej umowy zobowiązany jest najemca.
Przedmiotowe odszkodowanie wypłacone zostało przez Gminę jako zadośćuczynienie za szkody związaną z niedostarczeniem lokalu zastępczego osobie uprawnionej, nie zaś jako czynsz (czy też jego ekwiwalent) związany z użytkowaniem (w tym bezprawnym) lokalu przez najemcę.
Zatem, kwota będąca należnością główną, stanowiąca iloczyn miesięcznej stawki czynszu, nie stanowi przychodu ze źródła przychodów określonego w art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, tj. z tytułu najmu, lecz przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem.
Odnosząc się natomiast do kwestii zwolnienia ww. środków pieniężnych z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzić należy, że odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającym na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
Co prawda, w doktrynie i judykaturze powszechnym jest wiązanie pojęcia odszkodowania jedynie z uszczerbkiem majątkowym, natomiast pojęcia zadośćuczynienia z doznaną krzywdą (uszczerbkiem niematerialnym), jednakże tego rodzaju rozróżnienia nie dokonują przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odszkodowanie stanowi co do zasady przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku.
Jednakże korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji. W myśl art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Zakres zwolnienia wynikający z powyższego przepisu, obejmuje więc tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z tytułu utraconego zysku. Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. We wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że odszkodowanie zostało Jej wypłacone przez Gminę z tytułu niedostarczenia lokalu mieszkalnego.
Zatem, otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota nie jest naprawieniem szkody Jej wyrządzonej, lecz zapłatą za korzystanie z Jej rzeczy, którą posiadacz musiałby uiścić właścicielowi, gdyby jego posiadanie oparte było na istniejącej podstawie prawnej; a więc tym co uzyskałby właściciel (Wnioskodawczyni), gdyby rzecz oddał w odpłatne korzystanie na podstawie ważnego stosunku prawnego. Roszczenie o to wynagrodzenie jest odrębnym roszczeniem, niezależnym od przesłanek o naprawienie szkody i zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia.
W związku z powyższym, odszkodowanie to nie będzie korzystało ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ, jak wskazano powyżej wiąże się ono z korzyściami jakie Wnioskodawczyni mogłaby osiągnąć, gdyby Gmina dostarczyła lokal zastępczy we wskazanym w wyroku sądu okresie. Powyższe stanowi przesłankę wykluczającą możliwość zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ww. przychodu.
Odnosząc się natomiast do kwestii określenia źródła przychodu oraz możliwości zwolnienia z opodatkowania kwot wypłaconych Wnioskodawczyni z tytułu połowy kosztów zastępstwa procesowego oraz kwot równych połowie opłaty od pozwu, wskazać należy, że nie stanowią one przysporzenia majątkowego (źródła przychodu) po stronie Wnioskodawczyni. Koszty te związane były z wystąpieniem o roszczenie w stosunku do Gminy, które to koszty w pierwszej kolejności zostały sfinansowane z własnych środków Wnioskodawczyni, a następnie na podstawie zawartej ugody zostały zwrócone.
Zatem stwierdzić należy, że kwoty te stanowią jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków, nie są więc przychodem (dochodem) podlegającym opodatkowaniu. Reasumując, wskazać należy, że wypłacona Wnioskodawczyni należność, związana z niedostarczeniem przez Gminę lokalu zastępczego, nie stanowi co prawda przychodów z najmu prywatnego w rozumieniu art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, jednak podlega opodatkowaniu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Otrzymane przez Wnioskodawczynię środki pieniężne stanowią bowiem przychód z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo podkreślić należy, że należność ta nie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, gdyż wiąże się z korzyściami jakie Wnioskodawczyni mogłaby osiągnąć, a nie z naprawieniem szkody Jej wyrządzonej. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.
54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.