INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 7 listopada 2011 r. (data wpływu 9 listopada 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania odszkodowania wypłaconego z tytułu zaniżonego świadczenia emerytalnego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 9 listopada 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania odszkodowania wypłaconego z tytułu zaniżonego świadczenia emerytalnego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. W okresie od 4 stycznia 1977 r. do 24 lipca 1980 r. oraz od 1 lipca 1992 r. do 25 sierpnia 2003 r. Wnioskodawca pracował w Spółce w charakterze górnika-odwadniacza.
Na emeryturę przeszedł 26 sierpnia 2003 r. Na podstawie otrzymanego świadectwa pracy wymieniony wyżej okres pracy w Spółce, początkowo nie został zakwalifikowany przez ZUS za pracę górniczą. Powołana w 2008 r. przez Spółkę komisja weryfikacyjna ustaliła, że Wnioskodawca wykonywał pracę górniczą w wymiarze półtorakrotnym i na tej podstawie wystawiła nowe świadectwo pracy. Na tej podstawie Wnioskodawca złożył wniosek do ZUS o ponowne ustalenie emerytury.
ZUS po weryfikacji dokumentów przyznał Wnioskodawcy emeryturę górniczą z uwzględnieniem przelicznika 1,8 i wyrównał świadczenie od maja 2008 r. W dniu 9 czerwca 2009 r. Wnioskodawca złożył wniosek do Sądu z pozwem przeciwko Spółce o wypłatę odszkodowania z tytułu zaniżenia emerytury z ZUS, którego powodem było błędnie wystawione świadectwo pracy.
Sąd uznał wniosek Wnioskodawcy o odszkodowanie za zasadny i przyznał odszkodowanie w wysokości xxx zł, która to kwota jest różnicą między wysokością wyliczonej przez biegłego emerytury netto a faktycznie wypłaconą emeryturą netto przez ZUS w okresie od sierpnia 2003 r. do maja 2008 r. Ponadto zasądził wypłatę odsetek od kwoty odszkodowania za okres 3 lat. Sąd za podstawę prawną wyroku o przyznaniu odszkodowania podał art. 471 K.c. w związku jednak z tym, że termin przedawnienia wynika z art. 291 K.p. to odsetki liczone są za okres 3 lat.
Na podstawie pisma otrzymanego od Spółki, w myśl którego otrzymane odsetki podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawca dokonał rozliczenia podatkowego za rok 2010 uwzględniając wysokość otrzymanego odszkodowania oraz odsetek do przychodów z innych źródeł oraz zapłacił podatek od tej kwoty. Wnioskodawca uważa jednak, że pismem tym został wprowadzony w błąd i kwot uzyskanych z odszkodowania nie powinien uwzględniać w zeznaniu podatkowym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego Wnioskodawca miał obowiązek opodatkowania otrzymanego odszkodowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem Wnioskodawcy, zasądzone odszkodowanie z powodu zaniżenia emerytury podlega zwolnieniu z opodatkowania z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto biorąc pod uwagę wydaną przez Izbę Skarbową w Łodzi interpretację z dnia 26 sierpnia 2011 r., nr IPTPB2/415-295/11-2/ASZ, w ocenie Wnioskodawcy pogląd ten wydaje się tym bardziej uzasadniony. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Jednakże, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem: określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy zwalnia się z opodatkowania inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zgodnie z art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16 poz. 93 ze zm.) dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast w art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.) wskazano, iż w sprawach nie unormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. Jak wskazano we wniosku, odszkodowanie zostało zasądzone wyrokiem sądu rejonowego.
Podstawą wypłaty ww. odszkodowania były postanowienia art. 471 Kodeksu cywilnego. Wysokość odszkodowania stanowiła różnica pomiędzy emeryturą jaką Wnioskodawca winien otrzymać, gdyby pracodawca wystawił prawidłowe dokumenty, a emeryturą otrzymaną w okresie objętym żądaniem. Obejmuje ono wyłącznie stratę, jakiej doznał Wnioskodawca w związku z błędami popełnionymi przez byłego pracodawcę, a nie utratę zarobku, który byłby się urzeczywistnił gdyby zdarzenie wywołujące szkodę nie nastąpiło. W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż przedmiotowe odszkodowanie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji jego wypłata nie rodzi u Wnioskodawcy obowiązku podatkowego. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.
54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.