INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 13 lutego 2012 r. (data wpływu 20 lutego 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na usługi doradcze związane z uzyskaniem zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 20 lutego 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na usługi doradcze związane z uzyskaniem zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako Wnioskodawca), ubiegała się o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej jako SSE).
W związku z wysokim stopniem skomplikowania procedury uzyskiwania przedmiotowego zezwolenia, Wnioskodawca korzystał w tym zakresie z pomocy spółki zewnętrznej z siedzibą (dalej jako Spółka doradcza). W tym celu w 2008 r. Wnioskodawca zawarł ze Spółką doradczą umowę o pomoc w uzyskaniu pomocy publicznej - w tym ulg dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych dostępnych w Specjalnych Strefach Ekonomicznych.
Zgodnie z ww. umową, Spółka doradcza udzielała wsparcia poprzez następujące czynności: dokonanie analizy celowości ubiegania się o pomoc ze środków publicznych oraz ustalenia, jaka pomoc będzie dostępna dla Wnioskodawcy w związku z planowaną inwestycją, w szczególności rozważenie warunków uzyskania danego typu wsparcia, faktycznych korzyści, ryzyka utraty prawa do korzystania z tych instrumentów w przyszłości, opracowania biznesplanu na 12 lat, przygotowanie formularzy wniosków, w tym dokonanie przeglądu dokumentów źródłowych, monitorowanie procedury zatwierdzania wniosku przez odpowiednie organy, w tym odbywanie spotkań, prowadzenie oficjalnej korespondencji podczas procedury zatwierdzania, negocjowanie warunków udzielania pomocy publicznej z odpowiednimi władzami (udział w rokowaniach).
Za powyższe czynności, zgodnie z przedmiotową umową, Spółce doradczej należne było wynagrodzenie za pozostawanie do dyspozycji należne po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy publicznej oraz premia w wysokości 5% uzyskanej przez Wnioskodawcę pomocy publicznej. Przy tym premia dotycząca pomocy publicznej w SSE zgodnie z umową miała być naliczana w następujący sposób: 60% premii, gdy Rada Ministrów podejmie decyzję dotyczącą rozbudowania SSE dla celów Wnioskodawcy; 40% premii po wydaniu zgody na prowadzenie działalności w SSE.
W dniu 27 października 2010 r. Wnioskodawca otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE, gdzie Wnioskodawca będzie prowadził działalność produkcyjną (wyroby z drutu, łańcuchy, sprężyny). W związku z powyższym, Spółka doradcza wystawiła Wnioskodawcy fakturę na kwotę wyrażoną w euro stanowiącą równowartość 250.000,00 zł. Przedmiotowa kwota została zapłacona i w całości zaliczona do kosztów bilansowych oraz kosztów podatkowych Wnioskodawcy w miesiącu grudniu 2010 r. Jednocześnie przedmiotowy wydatek nie zwiększa wartości początkowej inwestycji prowadzonej na terenie SSE. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy wydatek na pomoc w opracowaniu wniosków i inne czynności podjęte przez Spółkę doradczą w celu uzyskania przez Wnioskodawcę zezwolenia na działalność w Specjalnej Strefie Ekonomicznej stanowi koszt uzyskania przychodu po stronie Wnioskodawcy i może być uwzględniony w podstawie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Wnioskodawca zauważa, iż aby poniesiony wydatek stanowił koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. z zasobów majątkowych podatnika, poniesiony wydatek nie został podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócony, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
W przedmiotowym stanie faktycznym, Wnioskodawca wskazał, iż poniósł koszty doradztwa związanego z uzyskaniem zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, które spełniają powyższe warunki konieczne dla uznania wydatku za koszt podatkowy. Zdaniem Wnioskodawcy, działania podejmowane w celu uzyskania przedmiotowego zezwolenia mieszczą się w kategorii działań podejmowanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, zmierzających do zabezpieczenia przychodów w przyszłości. Proces ten ma przyczynić się do wzmocnienia pozycji ekonomicznej Wnioskodawcy i tym samym zapewnić uzyskanie przez niego przychodów oraz ich zwiększenie.
Nie ulega zatem wątpliwości, że wydatki tego rodzaju są poniesione w celu osiągnięcia przychodów z działalności w SSE, a zatem stanowią podatkowy koszt uzyskania przychodów. Wnioskodawca wskazuje, iż co prawda dochody z działalności prowadzonej w SSE są wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jednakże zwolnienie to ma ograniczony charakter. Po przekroczeniu bowiem określonej odrębnymi przepisami wielkości pomocy publicznej, podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Zatem, poniesione przez Wnioskodawcę wydatki będą służyły osiągnięciu zarówno przychodów opodatkowanych, jak i zwolnionych z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma przy tym na chwilę obecną możliwości przyporządkowania przedmiotowych kosztów przychodom osiągniętym w konkretnych latach - ani podlegających zwolnieniu ani opodatkowanym. Działalność Wnioskodawcy na terenie SSE będzie przynosiła przychody przez kolejne kilkanaście a nawet kilkadziesiąt lat.
Co za tym idzie nie można przyporządkować ww. wydatków do konkretnych, określonych przychodów z któregoś roku podatkowego, ani określić proporcji, w jakiej te wydatki są związane z przychodami konkretnych lat. Skoro więc nie można danego wydatku powiązać z przychodem konkretnego roku podatkowego, to, w ocenie Wnioskodawcy, wydatek ten powinien być zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, poniesione przez Niego koszty doradztwa należy zakwalifikować jako ogólne koszty związane z działalnością Spółki, których poniesienie miało na celu osiągnięcie przychodów (w tym w przyszłości opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób prawnych), zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Dlatego też nie ma podstaw, aby wydatki poniesione w związku z uzyskaniem zezwolenia na działalność w SSE wyłączyć z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
Wnioskodawca wskazuje, iż stanowisko takie zostało potwierdzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 25 września 2009 r., sygnatura ILPB3/423-492/09-3/ŁM, a także w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 4 listopada 2009 r., sygnatura IBPBI/2/423-922/09/BG. Wnioskodawca zaznacza, iż co prawda wyroki sądów oraz interpretacje indywidualne nie są w Polsce źródłem prawa powszechnie obowiązującego, ale mają niebagatelny wpływ na praktykę wykładni prawa podatkowego i jego stosowanie w indywidualnych sprawach.
Stanowisko to w pełni potwierdza art .14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Wynika z tego, że wydając interpretacje indywidualne organy podatkowe powinny odnosić się do przedstawionego przez wnioskującego orzecznictwa oraz interpretacji indywidualnych potwierdzających zaprezentowane stanowisko i ewentualnie powołać orzecznictwo uzasadniające stanowisko odmienne. W ocenie Wnioskodawcy, takie działanie prowadzi do ujednolicenia stosowania prawa podatkowego, co z kolei zgodne jest z konstytucyjną zasadą równości podatników wobec prawa i zasadą zaufania do organów państwa. Organy podatkowe powinny przy tym mieć na względzie, że interpretacje indywidualne są przedmiotem kontroli sądów administracyjnych, a zatem powinny uwzględniać ich orzecznictwo i dorobek.
Wnioskodawca podkreśla, że zgodnie z przepisem art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składając wniosek o interpretację indywidualną wnioskujący zobowiązany jest do przedstawienia „własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.” Pełna i poprawna ocena prawna wymaga powołania się nie tylko na przepisy prawa, ale także na dorobek doktryny i orzecznictwo. Jest przy tym oczywiste, że orzeczenia sadów oraz interpretacje indywidualne rozstrzygają konkretne sprawy i nie mają mocy obowiązującego prawa. Niemniej mają one istotny wpływ na ocenę, w jaki sposób interpretować i rozumieć regulacje prawne, których dotyczą.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M.C. Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.