Pytanie
1 W przypadku spłat otrzymywanych od dłużników tytułem uregulowania należności wniesionych do Spółki w ramach aportu ZCP, Spółka ma prawo rozpoznać koszty uzyskania przychodu w momencie otrzymania tych płatności (tj. zgodnie z art. 15 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) w wartości określonej na podstawie art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W ocenie Spółki bowiem, skoro zgodnie z otrzymaną interpretacją indywidualną spłata przejętych w ramach aportu należności, dokonywana przez dłużników na Jej rzecz, stanowi dla Spółki przychód podatkowy, to rozpoznaniu tego przychodu każdorazowo powinno towarzyszyć ujęcie odpowiadającego mu kosztu uzyskania przychodu.
I ten koszt, zdaniem Spółki, należy rozpoznać na podstawie art. 15 ust. 1s ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a dokładnie - zgodnie z art. 15 ust. 1s pkt 2, tj. w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia (przejęte należności nie stanowią bowiem składników zaliczonych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w pkt 1 niniejszego przepisu). Jak Spółka wskazywała w treści złożonego wniosku, powyższe stanowisko znajduje dodatkowo potwierdzenie m.in. w: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 kwietnia 2013 r. (sygn.
I SA/GI 1155/12), w którym Sąd uznał, że jednostki redakcyjne art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie mają charakteru katalogu zamkniętego przypadków dozwalających na identyfikację kosztów uzyskania przychodów w sytuacji przejęcia należności w formie aportu oraz interpretacji indywidualnej z 16 października 2013 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (IBPBI/2/423-859/13/SD) w następstwie powyższego wyroku, w której w odniesieniu do sprawy o podobnym stanie faktycznym Minister wskazał, że spółka ma prawo rozpoznać koszty uzyskania przychodu zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Odpowiadając na wezwanie organu, Spółka dodatkowo wskazuje, że w Jej ocenie koszt ten będzie stanowił koszt podatkowy w dacie uzyskania odpowiadającego mu przychodu (tj. otrzymania spłaty należności), a więc zgodnie z regułą określoną w art. 15 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie bowiem z pierwszym ze wskazanych przepisów, „koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody” (z zastrzeżeniami niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie).
Natomiast koszty dotyczące należności przejętych w ramach aportu, określone zgodnie z art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako koszty uzyskania przychodu osiągniętego przez Spółkę z tytułu otrzymania ich spłat, należy uznać za koszty bezpośrednio związane z tymi przychodami. Nie są to bowiem koszty związane ogólnie z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa Spółki, lecz koszty, które wprost (bezpośrednio) przyczyniają się do uzyskania konkretnego przychodu, a więc koszty wskazane w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Pytanie
2 W przypadku wierzytelności wniesionych w ramach aportu ZCP (w związku z uzyskaniem przychodu z ich spłaty), koszt uzyskania przychodu powinien być rozpoznany w wartości brutto, tj. w wartości, o której mowa w art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uwzględniającej obok wartości netto należności również kwoty podatku od towarów i usług (zgodnie z fakturami sprzedażowymi, wystawionymi przez podmiot wnoszący aport na rzecz jej kontrahentów - obecnie dłużników Spółki). Jak bowiem Spółka wskazywała w treści wniosku, taka konkluzja prowadzi do osiągnięcia neutralności podatkowej.
Zauważyć należy, że zgodnie z otrzymaną interpretacją indywidualną: (i) w ramach przedmiotowej transakcji nie doszło do sukcesji podatkowej, (ii) a przychodem jest „kwota otrzymanych środków pieniężnych” tj. kwota brutto. Tym samym kosztem uzyskania przychodów powinna być również kwota całej należności, przysługującej od dłużnika, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług ujętego na fakturze, wystawionej na jego rzecz przez spółkę wnoszącą aport (z tytułu dokonanej dostawy towaru lub usługi).
W ocenie Spółki bowiem, zasada przedstawiona przez organ podatkowy w stosunku do przychodów z tytułu spłaty przejętych należności powinna być konsekwentnie stosowana także w odniesieniu do rozpoznawania odpowiadających im kosztów uzyskania przychodów. Innymi słowy, skoro środki z tytułu spłaty należności przez dłużnika rozpoznawane są dla przychodu w kwocie brutto, to również ustalenia kosztu, zgodnie z art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należy dokonać w tej wysokości.
Przyjęcie odmiennego sposobu ujmowania nabytych należności stałoby w sprzeczności z zasadą neutralności podatku, która jest podstawową zasadą podatku od towarów i usług oraz uniemożliwiałoby rozliczanie kosztów uzyskania przychodu proporcjonalnie do osiąganego przychodu. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych - tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanych we wniosku: wyroku z 31 maja 2012 r. (sygn. II FSK 2273/10) oraz w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2012 r. (sygn. I FPS 3/11). Interpretację taką potwierdził również organ (tj.
Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi) w wydanej na rzecz Spółki interpretacji indywidualnej (IPTPB3/423-438/13-6/IR, IPTPB3/423-438/13- 7/IR). Wskazując bowiem, że Spółka będzie zobowiązana do rozpoznania przychodu od całości otrzymanych środków pieniężnych, czyli w wartości brutto (łącznie z podatkiem od towarów i usług ujętym na fakturze dokumentującej należność dłużnika), organ potwierdził, że w ramach dokonanego aportu należności, otrzymana przez Spółkę wartość podatku od towarów i usług została doliczona do podstawowej wartości wierzytelności i nie będzie stanowić dla Wnioskodawcy podatku należnego.
To natomiast, w ocenie Spółki oznacza, że będzie Ona uprawniona do zaliczenia w koszty wartości przejętej należności, obejmującej zarówno jej wartość netto, jak i podatek od towarów i usług (tj. w pełnej kwocie należnej od dłużnika).
Pytanie
3 Zdaniem Spółki utworzone przez A Sp. z o.o. (tj. podmiot wnoszący aport w postaci ZCP) odpisy aktualizujące wartość należności objętych aportem, dokonane wyłącznie dla celów bilansowych (tj. obniżające jedynie wartość bilansową należności) nie mają wpływu na wartość, o której mowa w art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji - na wysokość rozpoznawanych przez Spółkę kosztów uzyskania przychodu, potrącanych w momencie spłaty tych należności na Jej rzecz.
Innymi słowy uznać należy, że wartość kosztu podatkowego, ustalonego zgodnie ze wskazanym przepisem, należy uwzględnić w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia, bez pomniejszania jej o odpisy aktualizujące, utworzone przez wnoszącego wkład wyłącznie dla celów bilansowych. Jak wskazano w treści wniosku, powyższa konkluzja wynika wprost z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Wskazuje on bowiem, że „W przypadku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, w drodze wkładu niepieniężnego (aportu), wartość poszczególnych składników majątku, wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustala się (...) w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia - w przypadku pozostałych składników. Przepis ten odwołuje się więc wyłącznie do wartości określonych dla celów podatkowych.
Skoro zatem wnoszący aport utworzył odpisy aktualizujące część należności wyłącznie dla celów bilansowych i w żaden sposób nie zostały one rozliczone podatkowo (nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu), to nie powinny mieć one wpływu na wartość kosztów podatkowych rozpoznawanych przez Spółkę. Koszty te należy więc, zdaniem Spółki, ustalić zgodnie z art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia - bez pomniejszania jej o przedmiotowe odpisy aktualizujące.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w zakresie kosztów uzyskania przychodów z tytułu: spłaty przez dłużników należności wniesionych w ramach aportu ZCP, na podstawie art. 15 ust. 1s ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ¬ jest nieprawidłowe, wierzytelności wniesionych w ramach aportu ZCP w wartości brutto wynikających z faktur wystawionych przez podmiot wnoszący aport – jest prawidłowe, odpisów aktualizujących dokonanych wyłącznie dla celów bilansowych w momencie spłaty należności na rzecz Spółki ¬jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Przepis sformułowany przez ustawodawcę ma charakter ogólny (tzw. klauzula generalna). Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
Kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie takie koszty, które spełniają kumulatywnie warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1, tj.: zostały poniesione przez podatnika; ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów (tzw. przesłanka celowości kosztów); nie zostały wymienione w zamkniętym katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Należy przy tym wyjaśnić, że przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać takiego efektu. Omawiana ustawa nie zawiera legalnej definicji celu ponoszenia kosztów, jakim jest przychód podatkowy.
Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z ww. przepisem, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (art. 12 ust. 1 pkt 1-2 omawianej ustawy).
Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje również pojęć: „zachowanie źródła przychodów”, „zabezpieczenie źródła przychodów”. Korzystając z zasad wykładni językowej, można jednak stwierdzić, że źródłem przychodu w rozumieniu ww. ustawy są wszelkie stany, zdarzenia lub czynności (a także zespoły zdarzeń lub czynności), które powodują uzyskiwanie przychodu – są przyczyną jego powstawania.
W szczególności, źródłami przychodów są stany, zdarzenia lub czynności będące powodem (podstawą, przyczyną) uzyskania przez podatnika przysporzeń i wartości wymienionych w art. 12 ust. 1 tej ustawy. Zachowaniem albo zabezpieczeniem tych źródeł są natomiast działania podejmowane przez podatnika odpowiednio w celu ich utrzymania (zapobieżenia ich utracie) albo zapobieżenia ich niszczeniu. Podstawowe zasady ujmowania wydatków spełniających warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dla celów rozliczeń podatkowych, zostały unormowane w art. 15 ust. 4, 4b-4e omawianej ustawy.
W treści tych przepisów – kierując się kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem, jakiemu ma służyć – ustawodawca wprowadził podział kosztów uzyskania przychodów na bezpośrednio związane z przychodami i inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), różnicując moment ich potrącalności. Do pierwszej z wymienionych kategorii należą takie wydatki, których poniesienie ma bezpośrednio na celu uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.
Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których ponoszenie jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych, konkretnych przychodów. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty administracyjne, wydatki na obsługę prawną, ubezpieczenie. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu poniesienie danego wydatku ma służyć.
W przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym w 2012 r. w ramach reorganizacji wewnętrznej, doszło do wydzielenia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci wydziału handlu, który następnie został wniesiony do Spółki w zamian za objęcie Jej udziałów. W ramach wniesionej zorganizowanej części przedsiębiorstwa Wnioskodawca przejął między innymi należności handlowe A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości w przypadku należności, których termin zapłaty przeterminował się o co najmniej 180 dni, jeszcze przed aportem dokonane zostały odpisy aktualizujące dla celów bilansowych.
Odpisy aktualizujące nie wpłynęły na wartości podatkowe należności, tj. nie zostały naliczone do kosztów podatkowych przez podmiot wnoszący aport, ani przez Wnioskodawcę. Po wniesieniu aportu Wnioskodawca otrzymuje płatność z tytułu przyjętych wierzytelności, rozpoznając z tego tytułu przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca będzie uzyskiwać przychody w postaci spłaty wierzytelności nabytych w ramach aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Rozważając kwestię możliwości rozpoznania przez Wnioskodawcę kosztów uzyskania tych przychodów, należy zauważyć, że otrzymywanie spłat wierzytelności jest bezpośrednią konsekwencją uprzedniego nabycia tych wierzytelności przez Spółkę w ramach aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Koszty nabycia poszczególnych wierzytelności stanowią tym samym koszty bezpośrednio związane z przychodami z tytułu ich spłat. Każda wierzytelność to samoistny byt prawny, a jej przedmiotem jest zobowiązanie dłużnika do zapłaty określonej kwoty środków pieniężnych – spłata wierzytelności skutkuje tym samym uzyskaniem określonego przychodu (wpływu środków pieniężnych).
Koszty podatkowe powinny być zatem ustalane indywidualnie (odrębnie) dla każdej z wierzytelności. Wobec powyższego, wartość nominalna wydanych przez Wnioskodawcę udziałów stanowi dla niego „cenę” nabycia zorganizowanych części przedsiębiorstwa. Skoro natomiast zorganizowane części przedsiębiorstwa są zespołem składników majątkowych o różnych wartościach, wartość nominalna wydanych udziałów zawiera w sobie koszty nabycia każdego z tych poszczególnych elementów.
Kosztem nabycia konkretnego składnika majątkowego wchodzącego w skład przedsiębiorstwa jest zatem wartość nominalna udziałów wydanych przez Spółkę w zamian za aport danej zorganizowanej części przedsiębiorstwa – w części odpowiadającej wartości tego składnika majątku (tj. w części dotyczącej tego elementu przedsiębiorstwa; w części, w jakiej odpowiada ustalonej przez strony transakcji „cenie” nabycia tego składnika). Zauważyć należy, że to w jakiej wartości Spółka ujęła w księgach rachunkowych przejmowane wierzytelności nie może wprost przekładać się na wysokość kosztów uzyskania przychodów.
Podatnik jest zobowiązany do prowadzenia odpowiedniej ewidencji rachunkowej, która stanowi przede wszystkim dowód przeprowadzenia określonych operacji gospodarczych. Zapisy w ewidencji rachunkowej dokonywane są jednakże na podstawie ustawy o rachunkowości, natomiast do ustalenia wartości podatkowych konieczne jest odniesienie się do przepisów prawa podatkowego.
Odnosząc powyższe do przedstawionego zagadnienia należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w przypadku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, w drodze wkładu niepieniężnego (aportu), wartość poszczególnych składników majątku, wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustala się w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia – w przypadku pozostałych składników. Przepis ten stanowi o ustalaniu wartości składników wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Zauważyć należy, że nie stanowi on natomiast samoistnej podstawy ustalania wartości kosztów uzyskania przychodów. Potwierdzeniem tej tezy jest brzmienie art. 15 ust. 1u ww. ustawy, w którym to ustawodawca wprost wskazuje, że w przypadku zbycia składników majątku wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, nabytych w sposób, o którym mowa w ust. 1s, koszty uzyskania przychodów ustala się w wysokości, o której mowa w tym przepisie, pomniejszonej o dokonane od tych składników odpisy amortyzacyjne. W konsekwencji dopiero art. 15 ust. 1u omawianej ustawy, stanowi podstawę dla zaliczenia wartości ustalonych zgodnie z art. 15 ust. 1s do kosztów uzyskania przychodów.
Przy czym podkreślić należy, że mówi on wprost o „zbyciu” określonych składników majątkowych. W przedmiotowym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Spółka natomiast nie będzie dokonywała zbycia uzyskanych w ramach aportu zorganizowanych części przedsiębiorstwa wierzytelności. Uzyskany przychód nastąpi w związku ze spłatą wierzytelności, w konsekwencji podstawowa przesłanka zawarta w treści art. 15 ust. 1u cytowanej ustawy, nie zostanie wypełniona.
Zatem, w przypadku uzyskania przychodu z tytułu spłaty wierzytelności nabytych w drodze aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa Spółka nie będzie miała prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1s pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1u ww. ustawy. Natomiast Spółka będzie miała prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów, przy czym wartość tych kosztów powinna odpowiadać wartości nominalnej udziałów wydanych w związku z aportem w części odpowiadającej tym wierzytelnościom.
Odnośnie zaś odpisów aktualizujących dokonanych wyłącznie dla celów bilansowych tutejszy Organ stwierdza, że zarówno odpisy aktualizujące wartość majątku trwałego oraz należności tworzone przez udziałowca i przejęte przez Wnioskodawcę obciążały koszty operacyjne, nie będąc zaliczonymi w koszty uzyskania przychodu, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1s pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odpisy aktualizujące ustalane wyłącznie dla potrzeb księgowych, a nie podatkowych, nie mają wartości podatkowych, gdyż nie są kosztami poniesionymi w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Odnosząc się do powołanych we wniosku wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które zdaniem Wnioskodawcy przemawiają za słusznością przedstawionego stanowiska podkreślić należy, że jakkolwiek orzeczenia takie kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie faktycznym. Orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.), nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację.
Ponadto, tutejszy Organ zauważa że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postepowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) jest sam przepis prawa.
Jeżeli zatem przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.