INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 7 maja 2014 r. (data wpływu 12 maja 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia pełnego podatku od towarów i usług naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 12 maja 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: opodatkowania podatkiem VAT wykonania przez Gminę za wynagrodzeniem na rzecz mieszkańców przyłączy kanalizacyjnych, prawa do odliczenia pełnego podatku od towarów i usług naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
Gmina w latach 2011-2012 realizowała inwestycję polegającą na budowie infrastruktury kanalizacyjnej w miejscowości X. W ramach realizacji tego przedsięwzięcia, oprócz budowy samej sieci kanalizacji sanitarnej, Gmina dodatkowo wykonała przyłącza kanalizacyjne do nieruchomości prywatnych położonych w tej miejscowości (dalej: przyłącza kanalizacyjne). Ponadto Gmina obecnie realizuje inwestycję w zakresie budowy infrastruktury kanalizacyjnej w miejscowości Y oraz planuje realizację inwestycji w zakresie budowy infrastruktury kanalizacyjnej w miejscowości Z. Również w ramach tych przedsięwzięć, oprócz samej sieci kanalizacyjnych, Gmina zamierza wykonać dodatkowo przyłącza kanalizacyjne.
Niniejszy wniosek nie dotyczy budowy sieci kanalizacyjnych, a jedynie przyłączy kanalizacyjnych. Budowa przedmiotowych przyłączy kanalizacyjnych, jako że znajdują się one na terenach nieruchomości prywatnych (tj. zasadniczo od granicy nieruchomości do samego budynku), nie była wykonywana w ramach zadań własnych Gminy. Obowiązek budowy przedmiotowych przyłączy kanalizacyjnych leży bowiem w gestii właścicieli poszczególnych nieruchomości prywatnych. Gmina zawarła z właścicielami nieruchomości prywatnych umowy o zastępstwo inwestycyjne.
W zamian za zapłatę wynagrodzenia Gmina zobowiązała się do zaprojektowania i wybudowania przyłącza, w tym także m.in. do: pełnienia funkcji Inspektora Nadzoru Inwestorskiego; przekazania, przy udziale właściciela nieruchomości, wykonawcy robót placu budowy, dokumentacji projektowej oraz dziennika budowy; sprawowania kontroli zgodności realizacji budowy z projektem budowlanym, pozwoleniem na budowę, przepisami, obowiązującymi Polskimi Normami, wiedzą techniczną oraz właściwą dyscypliną rzeczowo-finansową wykonywanych robót; sprawdzania i odbioru robót budowlanych; sygnalizowania właścicielowi nieruchomości, o wszelkich nieprawidłowościach w przebiegu procesu inwestycyjnego; przeprowadzenia odbioru częściowego oraz końcowego wraz ze spisaniem protokołu odbioru; zwrotu przedmiotu użyczenia (nieruchomości) po wygaśnięciu umowy w takim stanie, w jakim jego zużycie uzasadniają wymagania prawidłowej eksploatacji i zwykłe korzystanie z rzeczy.
Innymi słowy, Gmina nabywa usługę budowy przyłączy kanalizacyjnych od wyłonionego w przetargu podmiotu zewnętrznego (firmy budowlanej), a następnie obciąża mieszkańca wynagrodzeniem. Jednostkowy koszt wykonania przyłącza kanalizacyjnego, który jest ponoszony przez Gminę, jest zasadniczo równy wynagrodzeniu pobieranemu przez Gminę od mieszkańca. Wynagrodzenie to jest, bowiem wyliczane na podstawie poniesionych przez Gminę kosztów dokumentacji projektowej (w części dotyczącej danego przyłącza) i budowy danego przyłącza kanalizacyjnego (szacowanych w oparciu, o przedstawiony przez wyłoniony w przetargu podmiot zewnętrzny harmonogram rzeczowo-finansowy).
Ponoszone przez Gminę wydatki na budowę przyłączy kanalizacyjnych (koszty budowy przyłączy oraz koszty wykonania dokumentacji projektowej w częściach dotyczących przyłączy) zostały udokumentowane przez dostawców / wykonawców wystawianymi na Gminę fakturami VAT z wykazanymi na nich kwotami VAT naliczonego. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. (we wniosku pytanie nr 2) Czy Gmina jest uprawniona do odliczenia pełnych kwot VAT naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych? Zdaniem Wnioskodawcy, Gmina ma prawo do odliczenia pełnych kwot VAT naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, o kwotę podatku naliczonego. Z treści wskazanej powyżej regulacji wynika zatem, iż prawo do odliczenia VAT naliczonego przysługuje, przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek, tj.: nabywcą towarów/usług jest podatnik VAT oraz nabywane towary/usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
Zdaniem Gminy, w analizowanym przypadku powyższe przesłanki zostaną spełnione i tym samym, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Gminie będzie przysługiwać pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych. W ocenie Gminy, za bezsporny należy uznać, bowiem fakt, iż ponoszenie wydatków na budowę przyłączy kanalizacyjnych będzie bezpośrednio związane ze świadczeniem na rzecz właścicieli nieruchomości prywatnych usług zastępstwa inwestorskiego. Gdyby Gmina nie planowała zawrzeć wskazanych w opisie sprawy umów, nie zrealizowałaby inwestycji polegających na budowie na nieruchomościach prywatnych przyłączy kanalizacyjnych.
Ponadto Gmina pragnie podkreślić, że stanowisko odmienne od przestawionego powyżej pozostawałoby w sprzeczności z fundamentalną zasadą opodatkowania VAT, jaką jest zasada neutralności tego podatku, podkreślana wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych. Przykładowo, Gmina pragnie przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawę C-37/95 Ghent Coal, w którym Trybunał stwierdził, iż „Prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego działalności gospodarczej.
Wspólny system podatku od wartości dodanej konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i efektu, pod warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny.” Zdaniem Gminy, nie powinna być ona traktowana inaczej/mniej korzystnie niż inne podmioty gospodarcze, dokonujące sprzedaży opodatkowanej VAT i korzystające w związku z tym z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów/usług niezbędnych w celu wykonywania czynności opodatkowanych.
Skoro bowiem Gmina, jako czynny podatnik VAT, zobowiązana jest uiszczać VAT należny z tytułu świadczonych usług, powinna ona mieć jednocześnie prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków warunkujących możliwość ich świadczenia. Gmina pragnie zwrócić uwagę, iż powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w interpretacjach Ministra Finansów wydawanych dla innych gmin.
Przykładem może być interpretacja indywidualna z dnia 9 września 2013 r., sygn. IPTPP1/443-483/13-2/RG, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, odnosząc się do wydatków ponoszonych na budowę przyłączy kanalizacyjnych, znajdujących się na terenach nieruchomości prywatnych na podstawie umów o zastępstwo inwestycyjne, stwierdził, że „Gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych”.
Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie również w interpretacji indywidualnej z dnia 31 października 2012 r., sygn. IBPP3/443-761/12/UH, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, odnosząc się do podobnego stanu faktycznego, stwierdził, iż „(...) z uwagi na spełnienie podstawowej pozytywnej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych, Gminie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku naliczonego wynikającego z ww. faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z realizacją przedmiotowego projektu.” Podobne stanowisko zaprezentował Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej z dnia 5 listopada 2012 r., sygn. IPTPP4/443-517/12-4/ALN, w której uznał, iż „(...) w związku z wykonaniem przez Gminę przyłączy wodociągowych na rzecz właścicieli posesji, gdzie właściciele posesji wpłacali z tego tytułu na konto Gminy określone kwoty udziału finansowego zgodnie z zawartymi z Gminą umowami Wnioskodawca ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego VAT poniesionego w związku z wykonaniem tych przyłączy”.
Powyższe stanowisko zostało potwierdzone także w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. IBPP4/443-99/11/KG, w której organ podatkowy stwierdził, że „W konsekwencji z uwagi na spełnienie podstawowej pozytywnej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych, Wnioskodawca ma możliwość obniżenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją ww. zadania.” W konsekwencji, mając na uwadze powyższe, Gmina stoi na stanowisku, iż przysługuje jej prawo do odliczenia pełnych kwot VAT naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Od 1 stycznia 2014 r., art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, na podstawie art. 1 pkt 38 lit. a ustawy z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 35), otrzymał następujące brzmienie: kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
W myśl art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7 Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje czynny zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających temu podatkowi.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r., należy rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Natomiast, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2013r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z kolei, stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, iż organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, poz. 1 ze zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r., poz. 594 z późn. zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty.
W szczególności zadania własne obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz (art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym). Z opisu sprawy wynika, że Gmina jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
Gmina w latach 2011-2012 realizowała inwestycję polegającą na budowie infrastruktury kanalizacyjnej w miejscowości X. W ramach realizacji tego przedsięwzięcia, oprócz budowy samej sieci kanalizacji sanitarnej, Gmina dodatkowo wykonała przyłącza kanalizacyjne do nieruchomości prywatnych położonych w tej miejscowości. Gmina obecnie realizuje inwestycję w zakresie budowy infrastruktury kanalizacyjnej w miejscowości Y oraz planuje realizację inwestycji w zakresie budowy infrastruktury kanalizacyjnej w miejscowości Z. Również w ramach tych przedsięwzięć, oprócz samej sieci kanalizacyjnych, Gmina zamierza wykonać dodatkowo przyłącza kanalizacyjne.
Budowa przedmiotowych przyłączy kanalizacyjnych, jako że znajdują się one na terenach nieruchomości prywatnych (tj. zasadniczo od granicy nieruchomości do samego budynku), nie była wykonywana w ramach zadań własnych Gminy. Obowiązek budowy przedmiotowych przyłączy kanalizacyjnych leży bowiem w gestii właścicieli poszczególnych nieruchomości prywatnych. Gmina zawarła z właścicielami nieruchomości prywatnych umowy o zastępstwo inwestycyjne. W zamian za zapłatę wynagrodzenia Gmina zobowiązała się do zaprojektowania i wybudowania przyłącza.
Innymi słowy, Gmina nabywa usługę budowy przyłączy kanalizacyjnych od wyłonionego w przetargu podmiotu zewnętrznego (firmy budowlanej), a następnie obciąża mieszkańca wynagrodzeniem. Jednostkowy koszt wykonania przyłącza kanalizacyjnego, który jest ponoszony przez Gminę, jest zasadniczo równy wynagrodzeniu pobieranemu przez Gminę od mieszkańca. Wynagrodzenie to jest bowiem wyliczane na podstawie poniesionych przez Gminę kosztów dokumentacji projektowej (w części dotyczącej danego przyłącza) i budowy danego przyłącza kanalizacyjnego (szacowanych w oparciu, o przedstawiony przez wyłoniony w przetargu podmiot zewnętrzny harmonogram rzeczowo-finansowy).
Ponoszone przez Gminę wydatki na budowę przyłączy kanalizacyjnych (koszty budowy przyłączy oraz koszty wykonania dokumentacji projektowej w częściach dotyczących przyłączy) zostały udokumentowane przez dostawców/wykonawców wystawianymi na Gminę fakturami VAT z wykazanymi na nich kwotami VAT naliczonego.
Należy wskazać, iż przedmiotem wniosku (pytanie oznaczone nr 1) było również zagadnienie dotyczące opodatkowania podatkiem VAT usług wykonania przez Gminę za wynagrodzeniem na rzecz mieszkańców przyłączy kanalizacyjnych, które zostało rozstrzygnięte interpretacją IPTPP1/443-332/13-2/MW, w której Organ uznał, iż usługa wykonania przez Gminę na rzecz mieszkańców przyłączy kanalizacyjnych za wynagrodzeniem podlega/będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.
Ponadto, należy podkreślić, iż podatnik w momencie nabycia towarów oraz usług powinien określić, czy nabywane przez niego towary i usługi będą wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności opodatkowanej. W konsekwencji należy wskazać, iż podatnik może odliczyć podatek naliczony w sytuacji, gdy występuje związek pomiędzy poniesionymi wydatkami a wykonywanymi z tytułu prowadzonej działalności czynnościami opodatkowanymi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy należy stwierdzić, iż Gmina ma/będzie mieć prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Podkreślenia wymaga, iż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Odnośnie powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje te zostały wydane w indywidualnych sprawach, w których indywidualnie oceniano opis zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i stanowisko wnioskodawcy. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa.
Również wyroki wskazane przez Wnioskodawcę, które stanowią element argumentacji Wnioskodawcy, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tej konkretnej, indywidualnej sprawie, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne choćby podobne lub zbieżne sprawy. Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków związanych z budową przyłączy kanalizacyjnych. Natomiast wniosek w części dotyczącej opodatkowania podatkiem VAT wykonania przez Gminę za wynagrodzeniem na rzecz mieszkańców przyłączy kanalizacyjnych został rozpatrzony interpretacją nr IPTPP1/443-332/13-2/MW.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.