INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 30 stycznia 2014 r. (data wpływu 19 lutego 2014 r.) uzupełnionym pismami z dnia 23 kwietnia 2014 r. (data wpływu 24 kwietnia 2014 r.), z dnia 14 maja 2014 r. (data wpływu 16 maja 2014 r.) oraz z dnia 14 maja 2014 r. (data wpływu 20 maja 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania kaucji wpłacanej przez użytkownika kolektora słonecznego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 19 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania kaucji wpłacanej przez użytkownika kolektora słonecznego oraz prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „…”. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismami z dnia 23 kwietnia 2014 r. oraz z dnia 14 maja 2014 r. poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego, pytania nr 2 wniosku oraz własnego stanowiska do tego pytania, a także uiszczenie brakującej opłaty. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Ze środków własnych i otrzymanego dofinansowania ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Gmina wykonała montaż indywidualnych zestawów płaskich kolektorów słonecznych w 686 gospodarstwach domowych i 14 obiektach użyteczności publicznej. Projekt „…” jest realizowany w celu zmniejszenia emisji spalin w szczególności gazów cieplarnianych i niebezpiecznych substancji poprzez wprowadzenie systemów energii odnawialnej. Zgodnie z wymogami Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa, w okresie trwałości projektu, tj. 5 lat od dnia rozliczenia projektu, zestawy kolektorów słonecznych na budynkach mieszkalnych osób fizycznych będą własnością Gminy.
W tym czasie mieszkańcy zobowiązani zostali do użytkowania układów solarnych zgodnie z przeznaczeniem, udostępniania budynków dla celów przeprowadzania kontroli ze strony Gminy i innych uprawnionych przedstawicieli w ramach projektu „…”. Mieszkańcom zostały postawione ograniczenia w dysponowaniu instalacjami kolektorów słonecznych. W szczególności mieszkańcy zobowiązani zostali do zaniechania dokonywania jakichkolwiek zmian lub przeróbek układu solarnego bez wiedzy i zgody Gminy - właściciela instalacji. Uczestnicy projektu zawierali z Gminą umowy użyczenia, na podstawie których uczestnik otrzymywał prawo do nieodpłatnego korzystania z kolektora słonecznego.
W celu zabezpieczenia ewentualnych należności z tytułu niewywiązania się lub nienależytego wywiązywania się użytkowników kolektorów słonecznych z zawartych z Gminą umów użyczenia, Gmina zawierała z użytkownikami umowy kaucyjne. Warunkiem uczestnictwa mieszkańca w projekcie i podpisania z nim umowy było dokonanie wpłaty kaucji w wysokości 2000,00 zł (słownie: dwa tys. zł) na wyodrębniony rachunek bankowy Gminy. Wpłaty z tego tytułu nie zostały ujęte w budżecie Gminy jako środki na dofinansowanie własnych inwestycji gmin pozyskane z innych źródeł.
Forma wpłaty kaucji i jej zadanie określone zostały w umowie kaucyjnej podpisanej indywidualnie z każdym mieszkańcem deklarującym chęć montażu instalacji solarnej. Kaucja wpłacona została na pokrycie roszczeń Gminy z tytułu zachowania zestawu solarnego w stanie niepogorszonym ponad normalne zużycie i jest wykorzystywana jako zabezpieczenie interesów wynajmującego.
W pismach stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że: Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług; Lata wdrożenia Programu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa to 2007-2013, natomiast okres realizacji projektu (czas montażu i gwarancji) to 2010-2016; Gmina, przystępując do realizacji projektu, wypełnia swoje ustawowe zadania. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.
Dz. U. z 2013 r. nr 592 poz. 1318 ze zm.) gminy wykonują zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy do zakresu działania gmin należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy sprawy ochrony środowiska i przyrody należą do zadań własnych gmin. Prawo ochrony środowiska (t.j.
Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), art. 403 ust. 2, w związku z art. 400a ust. 1 pkt 21 i pkt 22, finansowanie ochrony środowiska w zakresie przedsięwzięć związanych z ochroną powietrza i wspomagania wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz wprowadzania bardziej przyjaznych dla środowiska nośników energii określa jako zadanie własne gmin. Z kolei, zgodnie z treścią art. 216 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.
U. 2013.885 t.j.) wydatki budżetów gmin mogą być przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ww. ustawy; Faktury dokumentujące ponoszone wydatki w związku z realizacją projektu w części dotyczącej montażu kolektorów słonecznych na budynkach gospodarstw domowych były wystawiane na Gminę; Faktury dokumentujące ponoszone wydatki w związku z realizacją projektu w części dotyczącej montażu kolektorów na budynkach użyteczności publicznej były wystawiane na Gminę; Towary i usługi związane z realizacją przedmiotowego projektu w części dotyczącej montażu kolektorów słonecznych na budynkach gospodarstw domowych nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych; Towary i usługi związane z realizacją przedmiotowego projektu w części dotyczącej montażu kolektorów słonecznych na budynkach użyteczności publicznej nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych; Efekty powstałe w wyniku realizacji przedmiotowego projektu w części dotyczącej montażu kolektorów słonecznych na budynkach użyteczności publicznej nie zostały przekazane innym podmiotom; Po upływie 5 lat od rozliczenia projektu instalacje kolektorów słonecznych zostaną nieodpłatnie przekazane na własność użytkownikom, tj. właścicielom budynków mieszkalnych.
Zgodnie z wnioskiem i umową o dofinansowanie projektu Gmina nie osiągnie z tego tytułu przychodów; Wpłata kaucji, o której mowa we wniosku dotyczy montażu kolektorów słonecznych na budynkach gospodarstw domowych. Kaucja na montaż kolektorów na budynkach użyteczności publicznej nie była pobierana; Kaucja stanowi element zabezpieczający warunki umowy o dofinansowanie, stanowi również zabezpieczenie prawidłowego eksploatowania instalacji solarnej nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Jest ona ze swojej istoty świadczeniem o charakterze zwrotnym i nie stanowi zaliczki za wykonaną czynność (sama też nie jest usługą); Zgodnie z pkt 4 Umowy Kaucyjnej o treści: „W przypadku rozwiązania niniejszej umowy z innych przyczyn niż określone w § 3 ust. 4 kaucja wraz z odsetkami pomniejszona o koszty prowizji bankowych oraz koszty, o których mowa w § 3 ust. 2 zostaje zwrócona Biorącemu w Użyczenie”.
Ponadto Wnioskodawca ostatecznie doprecyzował, że zwrot kaucji wpłaconych przez użytkowników kolektorów słonecznych podlega zwrotowi w następujących przypadkach: w przypadku rozwiązania umowy o montaż kolektorów słonecznych na budynkach gospodarstw domowych w trakcie trwania projektu, np. w przypadku braku możliwości technicznych montażu kolektorów słonecznych, po upływie okresu trwałości projektu, czyli w momencie przekazania kolektorów słonecznych na własność użytkownikom kolektorów słonecznych na budynkach gospodarstw domowych. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy kwota kaucji wpłacanej na rzecz Gminy przez użytkownika zestawu kolektora słonecznego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, kwota wpłacana przez mieszkańców Gminy, będących uczestnikami projektu „…”, tytułem umowy kaucji zabezpieczającej roszczenia Gminy z tytułu nieprawidłowego użytkowania zestawów kolektorów solarnych, nie podlega podatkowi od towarów i usług (VAT). Zgodnie z art. 29a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku dochodowym od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Ponieważ kwota 2000 zł, którą otrzymała Gmina z tytułu każdej z zawieranych umów kaucyjnych, nie jest zapłatą za świadczenie, a jedynie kwotą, którą podatnik otrzymuje tytułem zabezpieczenia swoich interesów umownych. Ponadto zgodnie z par. 4 umowy kaucyjnej kaucja podlega zwrotowi po zakończeniu czasu trwania umowy. Z uwagi na powyższe w ocenie Gminy, w związku z wpłatą kwoty kaucyjnej nie powstaje po jej stronie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
Zauważyć również należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. Z powyższego wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ze środków własnych i otrzymanego dofinansowania ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 Gmina wykonała montaż indywidualnych zestawów płaskich kolektorów słonecznych w 686 gospodarstwach domowych i 14 obiektach użyteczności publicznej. Projekt „…” jest realizowany w celu zmniejszenia emisji spalin w szczególności gazów cieplarnianych i niebezpiecznych substancji poprzez wprowadzenie systemów energii odnawialnej.
Okres realizacji projektu (czas montażu i gwarancji) to 2010-2016. Zgodnie z wymogami Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa, w okresie trwałości projektu, tj. 5 lat od dnia rozliczenia projektu, zestawy kolektorów słonecznych na budynkach mieszkalnych osób fizycznych będą własnością Gminy. W tym czasie mieszkańcy zobowiązani zostali do użytkowania układów solarnych zgodnie z przeznaczeniem, udostępniania budynków dla celów przeprowadzania kontroli ze strony Gminy i innych uprawnionych przedstawicieli w ramach projektu. Mieszkańcom zostały postawione ograniczenia w dysponowaniu instalacjami kolektorów słonecznych.
W szczególności mieszkańcy zobowiązani zostali do zaniechania dokonywania jakichkolwiek zmian lub przeróbek układu solarnego bez wiedzy i zgody Gminy - właściciela instalacji. Uczestnicy projektu zawierali z Gminą umowy użyczenia, na podstawie których uczestnik otrzymywał prawo do nieodpłatnego korzystania z kolektora słonecznego. W celu zabezpieczenia ewentualnych należności z tytułu niewywiązania się lub nienależytego wywiązywania się użytkowników kolektorów słonecznych z zawartych z Gminą umów użyczenia, Gmina zawierała z użytkownikami umowy kaucyjne.
Warunkiem uczestnictwa mieszkańca w projekcie i podpisania z nim umowy było dokonanie wpłaty kaucji w wysokości 2000,00 zł (słownie: dwa tys. zł) na wyodrębniony rachunek bankowy Gminy. Wpłaty z tego tytułu nie zostały ujęte w budżecie Gminy jako środki na dofinansowanie własnych inwestycji gmin pozyskane z innych źródeł. Forma wpłaty kaucji i jej zadanie określone zostały w umowie kaucyjnej podpisanej indywidualnie z każdym mieszkańcem deklarującym chęć montażu instalacji solarnej. Kaucja wpłacona została na pokrycie roszczeń Gminy z tytułu zachowania zestawu solarnego w stanie niepogorszonym ponad normalne zużycie i jest wykorzystywana jako zabezpieczenie interesów wynajmującego.
Gmina, przystępując do realizacji projektu, wypełnia swoje ustawowe zadania. Po upływie 5 lat od rozliczenia projektu instalacje kolektorów słonecznych zostaną nieodpłatnie przekazane na własność użytkownikom, tj. właścicielom budynków mieszkalnych. Zgodnie z wnioskiem i umową o dofinansowanie projektu Gmina nie osiągnie z tego tytułu przychodów. Wpłata kaucji, o której mowa we wniosku dotyczy montażu kolektorów słonecznych na budynkach gospodarstw domowych. Kaucja na montaż kolektorów na budynkach użyteczności publicznej nie była pobierana.
Kaucja stanowi element zabezpieczający warunki umowy o dofinansowanie, stanowi również zabezpieczenie prawidłowego eksploatowania instalacji solarnej nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Jest ona ze swojej istoty świadczeniem o charakterze zwrotnym i nie stanowi zaliczki za wykonaną czynność (sama też nie jest usługą). Zgodnie z pkt 4 Umowy Kaucyjnej o treści: „W przypadku rozwiązania niniejszej umowy z innych przyczyn niż określone w § 3 ust. 4 kaucja wraz z odsetkami pomniejszona o koszty prowizji bankowych oraz koszty o których mowa w § 3 ust. 2 zostaje zwrócona Biorącemu w Użyczenie”.
Ponadto Wnioskodawca wskazał, że zwrot kaucji wpłaconych przez użytkowników kolektorów słonecznych podlega zwrotowi w następujących przypadkach: w przypadku rozwiązania umowy o montaż kolektorów słonecznych na budynkach gospodarstw domowych w trakcie trwania projektu, np. w przypadku braku możliwości technicznych montażu kolektorów słonecznych oraz po upływie okresu trwałości projektu, czyli w momencie przekazania kolektorów słonecznych na własność użytkownikom kolektorów słonecznych na budynkach gospodarstw domowych. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że przepisy podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług nie zawierają definicji kaucji.
Zgodnie ze znaczeniem słownikowym „kaucja” jest to suma pieniężna złożona jako gwarancja dotrzymania zobowiązania i stanowiąca odszkodowanie w razie niedopełnienia zobowiązania. Cechą charakterystyczną kaucji jest to, że może ona zostać wykorzystana tylko w ściśle określonym przypadku, tj. w razie niedopełnienia zobowiązania. Zabezpieczenie wykonania umowy, poprzez ustanowienie kaucji ma charakter gwarancyjny, zabezpieczający, co oznacza, iż ustanowiona jest ona na wypadek, gdyby strona umowy, która złożyła kaucję nie wywiązała się z niej. Wówczas druga strona umowy może zaspokoić się ze złożonej kaucji.
Co do zasady kaucja, nie jest zaliczana na poczet ceny i podlega zwrotowi po zrealizowaniu warunków umowy. Nie jest to otrzymanie części należności, a zatem nie można uznać jej ani za zaliczkę, ani za zadatek, ani tym bardziej za przedpłatę lub ratę.
Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, iż kaucja wpłacana przez użytkownika kolektora słonecznego na rzecz Wnioskodawcy w dacie jej otrzymania nie jest wynagrodzeniem za dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, oraz wynagrodzeniem za świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ustawy, gdyż – jak wynika z wniosku - kaucja ta stanowi element zabezpieczający warunki umowy o dofinansowanie oraz zabezpieczenie prawidłowego eksploatowania instalacji solarnej. Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że wnoszone przez mieszkańców na rzecz Gminy wpłaty kaucji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Nie są to bowiem czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w zakresie braku opodatkowania kaucji wpłacanej przez użytkownika kolektora słonecznego. Natomiast wniosek w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn.
„…”, został rozstrzygnięty w interpretacji Nr IPTPP2/443-139/14-10/JN. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.