INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 24 lutego 2014 r. (data wpływu 13 marca 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 maja 2014 r. (data wpływu 23 maja 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wykazania otrzymanych odsetek z tytułu udzielonej pożyczki w deklaracjach VAT-7 – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 13 marca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wykazania otrzymanych odsetek z tytułu udzielonej pożyczki w deklaracjach VAT-7. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 20 maja 2014 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy oraz o brakujące podpisy. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca w 2010 r. udzielił pożyczki spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Ukrainy. Spółka pożyczkobiorcy nie ma oddziału, zakładu ani też nie prowadzi żadnej działalności na terytorium Polski.
Wnioskodawca z tytułu udzielonej pożyczki otrzymuje od Spółki ukraińskiej określone umową odsetki, które są zaliczane do przychodów finansowych. Zainteresowany prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W piśmie z dnia 20 maja 2014 r., stanowiącym uzupełnienie przedmiotowego wniosku, Wnioskodawca wskazał, iż kontrahent, będący pożyczkobiorcą udzielonej mu przez Zainteresowanego pożyczki, jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą i prowadzącą działalność gospodarczą na terytorium Ukrainy.
Na terytorium Polski ani Unii Europejskiej nie ma siedziby, oddziału miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz takiej działalności na tym terytorium nie prowadzi w jakiejkolwiek formie. Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, kontrahent (pożyczkobiorca) nie jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 1054, z późn. zm.). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy Wnioskodawca powinien otrzymywane odsetki wykazywać w składanych deklaracjach VAT-7, np. w poz. C.11 (import usług)?
Zdaniem Wnioskodawcy, odsetki otrzymywane przez Spółkę od pożyczkobiorcy z terytorium Ukrainy nie powinny być wykazywane w deklaracji VAT-7 w żadnym miejscu. Wynika to z faktu, że udzielona pożyczka nie wchodzi w zakres podstawowej działalności gospodarczej Wnioskodawcy, w rozumieniu art. 14 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że Zainteresowany wyświadczył usługą finansową, to usługa nie jest świadczona na terytorium kraju, a zatem pozostaje poza zakresem polskiego podatku VAT, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) - art. 7 ust. 1 ustawy.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Z kolei import usług, zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy, jest to świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W świetle treści art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4, usługobiorcą jest: w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4, w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4. Przy czym stosownie do art. 17 ust. 1a ustawy, przepisy ust. 1 pkt 4 i 5 stosuje się również w przypadku, gdy usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów, jeżeli usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada takie inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, nie uczestniczy w tych transakcjach.
Jednocześnie w myśl art. 17 ust. 2 ustawy, w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego. W przypadku świadczenia usług bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.
Stosownie do art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania ww. rozdziału: ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich. Generalna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług (na rzecz podatników) została określona w art. 28b ust. 1 ustawy.
W oparciu o ten przepis, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Z powyższego przepisu wynika zatem, iż w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika, miejscem ich świadczenia jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę, czyli opodatkowanie usług zostaje przeniesione do państwa, gdzie następuje faktyczna ich konsumpcja.
Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast w przypadku, gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (art. 28b ust. 3 ustawy).
W oparciu o art. 99 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133. Zgodnie z delegacją zawartą w ust. 14 tego artykułu, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, 8 i 9, wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu i miejsca ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia podatku.
Powyższa delegacja została zrealizowana przez wydanie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie wzorów deklaracji dla podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2013 r., poz. 394). Jak wynika z załącznika nr 4 do rozporządzenia - objaśnienia do deklaracji VAT-7, VAT-7K i VAT-7D - w części C.11 w poz. 27 i 28 wykazuje się łączną kwotę podstawy opodatkowania i podatku należnego od importu usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca, będący zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, w 2010 r. udzielił pożyczki spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Ukrainy. Spółka pożyczkobiorcy nie ma oddziału, zakładu ani też nie prowadzi żadnej działalności na terytorium Polski. Wnioskodawca z tytułu udzielonej pożyczki otrzymuje od Spółki ukraińskiej określone umową odsetki, które są zaliczane do przychodów finansowych. Zainteresowany prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych.
Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż kontrahent, będący pożyczkobiorcą udzielonej mu przez Zainteresowanego pożyczki, jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą i prowadzącą działalność gospodarczą na terytorium Ukrainy. Na terytorium Polski ani Unii Europejskiej nie ma siedziby, oddziału miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz takiej działalności na tym terytorium nie prowadzi w jakiejkolwiek formie. Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy kontrahent (pożyczkobiorca) nie jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy, co do obowiązku wykazania otrzymanych odsetek z tytułu udzielonej pożyczki w deklaracjach VAT-7, należy w pierwszej kolejności ustalić miejsce świadczenia ww. usługi. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, iż usługa udzielenia pożyczki jest świadczona na rzecz kontrahenta, będącego ukraińską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Ukrainy. Tym samym, wskazać należy, iż Zainteresowany – wbrew temu co twierdzi - świadczy usługę na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy.
W związku z powyższym skoro – jak wynika z okoliczności sprawy – firma ukraińska, na rzecz której Wnioskodawca świadczy przedmiotową usługę udzielenia pożyczki, jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy oraz firma ta nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce ani w innym kraju niż jej siedziba działalności gospodarczej, to miejscem świadczenia, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy, jest terytorium kraju, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Tym samym usługa udzielenia pożyczki świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz podatnika z siedzibą na terytorium Ukrainy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż skoro Wnioskodawca jest podatnikiem świadczącym usługę udzielenia pożyczki na rzecz spółki z siedzibą na terytorium Ukrainy, to w przedmiotowej sprawie nie występuje import usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy.
Tym samym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wykazania otrzymanych odsetek z tytułu udzielonej pożyczki w części C.11 w poz. 27 i 28 w deklaracji VAT-7. Przy czym należy wskazać, iż z uwagi na fakt, że jest to usługa, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług poza terytorium kraju, to należy rozważyć, czy Wnioskodawca winien ją wykazać w części C.2 i 2a w poz. 11 i 12 w deklaracji VAT-7. W poz. 11 wykazuje się dostawę towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju, w stosunku do których przysługuje podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, o którym mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, lub prawo do zwrotu kwoty podatku naliczonego, o którym mowa w art. 87 ust. 5 ustawy.
W poz. 11 nie uwzględnia się wartości dostaw towarów i świadczonych usług dokonywanych w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej poza terytorium kraju. Natomiast w poz. 12 wykazuje się świadczenie usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy.
Stosownie do art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
W myśl art. 87 ust. 5 ustawy, na umotywowany wniosek, podatnikom dokonującym dostawy towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju i niedokonującym sprzedaży opodatkowanej, przysługuje zwrot kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1, w terminie określonym w ust. 2 zdanie pierwsze. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a i ust. 4a-4f stosuje się odpowiednio. Z powyższego wynika, iż w poz. 11 deklaracji VAT-7 wykazuje się takie dostawy towarów lub takie świadczenie usługi poza terytorium kraju, w stosunku do których, w sytuacji gdyby te dostawy lub świadczenie usług były wykonywane w kraju, podatnikowi przysługiwałoby prawo do obniżenia podatku należnego.
W przypadku zatem, gdyby Wnioskodawca świadczyłby usługę udzielania pożyczek na terytorium kraju, to ww. czynność korzystałaby ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
Zatem mając na uwadze treść art. 86 ust. 8 pkt 1 i art. 87 ust. 5 ustawy stwierdzić należy, iż w związku ze świadczeniem usług udzielenia pożyczek na terytorium kraju Wnioskodawcy nie przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku naliczonego, to Zainteresowany nie jest zobowiązany wykazać otrzymanych odsetek z tytułu udzielonej pożyczki podmiotowi z siedzibą na terytorium Ukrainy w części C.2 i 2a w poz. 11 i 12 w deklaracji VAT-7. Reasumując, Wnioskodawca nie ma obowiązku wykazywania otrzymanych odsetek z tytułu udzielonej pożyczki podmiotowi z siedzibą na terytorium Ukrainy w składanych deklaracjach VAT-7. W świetle powyższego, oceniając stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać je za nieprawidłowe.
Jakkolwiek Wnioskodawca wywiódł prawidłowy skutek prawny, jednakże dokonał tego w oparciu o inne argumenty niż tut. Organ. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.