INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 19.07.2011 r. (data wpływu do Biura KIP w Piotrkowie Trybunalskim - 22.08.2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy wywłaszczonego gruntu - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 25.07.2011 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie wpłynął ww. wniosek z dnia 19.07.2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy wywłaszczonego gruntu.
Z kolei, pismem z dnia 19.08.2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, w związku z § 5a ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, przesłał ww. wniosek Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim (data wpływu 22.08.2011 r.), celem załatwienia zgodnie z właściwością miejscową.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Aktem notarialnym z dnia 1 marca 2003 roku Wnioskodawca wraz z żoną zakupił, od osoby fizycznej do majątku osobistego, działkę o powierzchni 2,6680 ha. Z dniem 1 lipca 2004 roku część działki o powierzchni 5000 m2 wprowadził do działalności gospodarczej prowadzonej w formie przedsiębiorstwa jednoosobowego. Na działce tej wybudował zakład produkcyjny. W ramach tej inwestycji wybudował drogę dojazdową od trasy krajowej do zakładu. Droga powyższa została oddana do użytkowania w 2005 r. Ponieważ droga służyła wyłącznie temu celowi (dojazd do zakładu), koszt jej wybudowania podwyższył wartość budynku.
Całość była amortyzowana w działalności gospodarczej. Dnia 19 listopada 2008 roku Urząd Wojewódzki wszczął postępowanie wywłaszczeniowe dla realizacji celu publicznego jakim była rozbudowa drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej. 12 grudnia 2008 roku Wojewoda wydał decyzję (znak …) o zajęciu gruntu pod inwestycję drogową.
Decyzja ta, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności została doręczona w styczniu 2009 r. Formalne wywłaszczenie nastąpiło w sierpniu 2010 r. na podstawie decyzji Wojewody z dnia 13 sierpnia 2010 r. W październiku 2010 roku zapłacono na konto bankowe Wnioskodawcy i małżonki odszkodowanie, które obejmowało wywłaszczony grunt o powierzchni 3402 m2 oraz nakłady poniesione na wybudowanie drogi dojazdowej do zakładu. Wywłaszczony grunt związany jest z majątkiem osobistym. Nakłady na drogę były zaś związane z działalnością gospodarczą i były ujęte w ewidencji środków trwałych. Otrzymane odszkodowanie odrębnie określa wartość rynkową gruntów oraz wycenę poniesionych nakładów na drogę.
Ponadto Wnioskodawca wskazuje, iż na wywłaszczonym gruncie utrzymywał zasiew traw w celu otrzymywania dotacji unijnych. Zasiew traw nie był przedmiotem produkcji rolnej (skoszona trawa pozostawała na łące). Nie uzyskiwano także innych pożytków (np. z dzierżawy). W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy powyższa dostawa - polegająca na wywłaszczeniu podatnika - zrealizowana w 2009 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji będącej przedmiotem powyższej interpretacji nastąpiło przeniesienie gruntu (towaru) z nakazu organu władzy publicznej w zamian za późniejsze odszkodowanie.
Podatnik został bowiem pozbawiony własności gruntu w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.). W 2008 r. - na mocy decyzji Wojewody z dnia 12 grudnia 2008 r., - został faktycznie pozbawiony gruntu. Wówczas bowiem nastąpiło zajęcie gruntu pod inwestycję drogową. Od tego też momentu Generalna Dyrekcja Dróg (dalej: „G”) uzyskała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Formalne wywłaszczenie nastąpiło w sierpniu 2010 r. na podstawie decyzji Wojewody z dnia 13 sierpnia 2010 r., Wówczas też przyznano Wnioskodawcy odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia.
Powyższe nie zmienia faktu, że prawo do rozporządzania nieruchomością jak właściciel - w wykonaniu nakazu wynikającego z decyzji właściwego organu - zostało przeniesione na „G” w grudniu 2008 r., kiedy to uzyskała ona możliwość pełnego i nieograniczonego dysponowania zajętym gruntem. Sytuacja przeniesienia własności gruntu w zamian za odszkodowanie jest traktowana, zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., jako dostawa towarów.
W stanie prawnym obowiązującym do końca 2009 r. (a więc wówczas, kiedy, miała miejsce przymusowa dostawa gruntów,) przepisy u.p.t.u. nie przewidywały żadnej szczególnej zasady powstawania obowiązku podatkowego dla tych czynności (ani dla czynności przejęcia towaru za odszkodowaniem, ani dla dostaw gruntu). W związku z tym obowiązek podatkowy - jeśli uznać, że czynność ta podlegała opodatkowaniu VAT - powstawałby w tym przypadku na zasadach ogólnych, tj. albo z chwilą wydania towaru, albo z chwilą wystawienia faktury, o ile następuje to w ciągu 7 dni od dnia wydania towaru.
Wydanie towaru miało w tym przypadku miejsce bezpośrednio po tym, jak decyzja administracyjna pozwalająca na zajęcie gruntu stała się ostateczna. Tymczasem w tym momencie nie była znana podstawa opodatkowania (należne odszkodowanie), bowiem została ona ustalona dopiero później. Na moment dokonania przymusowej dostawy, o której mowa, kwota odszkodowania nie była ustalona. W orzecznictwie sądowym można się spotkać z poglądami, że taka „dostawa” - gdy odszkodowanie ustalane jest znacznie później, już po dokonaniu przymusowej dostawy - nie podlega opodatkowaniu.
Przykładowo WSA w wyroku z dnia 11 lutego 2009 r., stwierdził: „Przyjmując za organami podatkowymi, iż wydanie nieruchomości nastąpiło w miesiącu lipcu 2005 r. (w tym samym miesiącu nastąpiło przeniesienie własności nieruchomości - por. art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), zobowiązanie podatkowe także powinno powstać w tym miesiącu.
To z kolei uprawnia do stwierdzenia, że użyty w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zwrot „w zamian za odszkodowanie” należy rozumieć w ten sposób, iż w momencie przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, tym również przeniesienia z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienia z mocy prawa własności towarów, który pokrywa się z momentem wydania nieruchomości, wysokość odszkodowania musi być ustalona kwotowo (nie jest natomiast konieczne jego wypłacenie). Odmienne rozumienie wskazanego przepisu byłoby niedopuszczalne (...).
W konsekwencji, w ocenie Sądu, przeniesienie na mocy decyzji z dnia (...) 2005 r. własności działki nr (...) na rzecz Gminy nie nastąpiło za odszkodowaniem w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1, co powoduje, iż brak było czynności podlegającej opodatkowaniu”. Z kolei w wyroku z dnia 11 lutego 2009 r., WSA zauważył: „W przypadku przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienia z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienia z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie, obowiązek podatkowy powstaje, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19 ust. 7 u.p.t.u. z chwilą wydania towaru.
Wobec tego z chwilą wydania nieruchomości, powinno powstać jednocześnie zobowiązanie podatkowe w podatku VAT, a zatem skonkretyzowane świadczenie polegające na zapłacie podatku. Do takiej konkretyzacji konieczne jest jednak wskazanie, jaką wysokość ma odszkodowanie za przejętą na własność nieruchomość (odszkodowanie pełni rolę wynagrodzenia za dostawę towarów)”. W związku z powyższym zauważyć należy, iż: na dzień dokonania dostawy (wydania towarów), tj. w grudniu 2008 r., wysokość odszkodowania nie była ustalona; w związku z powyższym wykonanie dostawy (wydanie gruntów w wykonaniu nakazu wynikającego z decyzji organu) nie nastąpiło za odszkodowaniem.
Czynność powyższa nie podlegała zatem opodatkowaniu. Nie zmienia tego fakt, że z dniem 1 stycznia 2010 r. wprowadzono szczegółową regulację dotyczącą momentu powstania obowiązku podatkowego dla wywłaszczanych gruntów. Przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799) - dalej r.w.p.t.u, po raz pierwszy określa szczególny moment powstania obowiązku podatkowego dla odszkodowań za wywłaszczone grunty.
Powyższy przepis nie mógł - z mocą wsteczną - spowodować opodatkowania czynności, które w czasie ich wykonania (tj. w grudniu 2008 r.) nie stanowiły przedmiotu opodatkowania. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, pod pojęciem dostawy towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Przez towary – w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Jak wynika z definicji dostawy towarów zawartej w art. 7 ust. 1 ustawy przedmiotem dostawy jest towar będący rzeczą więc również grunt. Tylko czynności mające za przedmiot towar mogą podlegać opodatkowaniu. Istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Chodzi zatem o tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nią jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności.
Zwrotu "prawo do rozporządzania jak właściciel" nie można interpretować jako "prawa własności". W orzecznictwie i praktyce TS UE pojawił się w tym kontekście termin "własność ekonomiczna" - tak w orzeczeniu C-320/88 (Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financien). Obok powyższej generalnej definicji dostawy towarów jako "przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" ustawa wskazuje dokładniej na niektóre czynności również będące dostawą. Przede wszystkim w tym zakresie następuje doprecyzowanie zakresu tego pojęcia poprzez wskazanie, że także wydanie towarów w określonych warunkach uznawane jest za dostawę.
Z treści cytowanych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega jako wymienione wprost przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie. Z mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa, prawa własności towarów, w zamian za odszkodowanie, również stanowi odpłatną dostawę towarów.
Ten szczególny przypadek dostawy towarów ma na celu wskazanie, że dostawą towarów jest nawet tak nietypowa sytuacja, jak władcze działanie organu lub samego przepisu prawa, w którym towar (także wbrew woli) zmienia właściciela - za odszkodowaniem. Przepis ten stanowi właściwą implementację prawa unijnego - zgodnie, bowiem z art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 ze zmianami.), dostawa towarów oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel.
Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 pkt a/ tej dyrektywy poza czynnością, o której mowa w art. 14 ust. 1 za dostawę towarów uznaje się przeniesienie prawa własności do towaru w zamian za odszkodowanie, z nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu albo z mocy prawa. W konsekwencji, przeniesienie prawa własności gruntów w zamian za odszkodowanie, jest dostawą towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne za również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż aktem notarialnym z dnia 1 marca 2003 r. Wnioskodawca wraz z żoną zakupił, od osoby fizycznej do majątku osobistego, działkę o powierzchni 2,6680 ha. Z dniem 1 lipca 2004 r. część działki o powierzchni 5.000 m2 Zainteresowany wprowadził do działalności gospodarczej prowadzonej w formie przedsiębiorstwa jednoosobowego. Na działce tej Wnioskodawca wybudował zakład produkcyjny. W ramach tej inwestycji wybudował drogę dojazdową od trasy krajowej do zakładu.
W dniu 19 listopada 2008 r. Urząd Wojewódzki wszczął postępowanie wywłaszczeniowe dla realizacji celu publicznego, jakim była rozbudowa drogi krajowej do parametrów drogi ekspresowej. W październiku 2010 r. zapłacono na konto bankowe Wnioskodawcy i jego żony odszkodowanie, które obejmowało wywłaszczony grunt o powierzchni 3.402 m2 oraz nakłady poniesione na wybudowanie drogi dojazdowej do zakładu. Wywłaszczony grunt związany jest z majątkiem osobistym. Nakłady na drogę były zaś związane z działalnością gospodarczą i były ujęte w ewidencji środków trwałych. Otrzymane odszkodowanie odrębnie określa wartość rynkową gruntów oraz wycenę poniesionych nakładów na drogę.
Ponadto Wnioskodawca wskazuje, iż na wywłaszczonym gruncie utrzymywał zasiew traw w celu otrzymywania dotacji unijnych. Zasiew traw nie był przedmiotem produkcji rolnej (skoszona trawa pozostawała na łące). Nie uzyskiwano także innych pożytków (np. z dzierżawy). Z powyższych przepisów wynika, że dostawą towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie takie wywłaszczenie czy też przymusowa sprzedaż, która następuje za odszkodowaniem. Wyjaśnić jednak należy, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów -przeniesienie własności nieruchomości gruntowej w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
Uznać zatem trzeba, że odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. Jeśli zatem wywłaszczenie następuje za wynagrodzeniem, to wówczas stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Tym samym dostawa gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w takiej części, w jakiej była wykorzystywana w działalności gospodarczej. Dlatego też, w związku z dokonaniem dostawy powyższej części gruntu, Zainteresowany jest podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie tej czynności.
Jednakże należy wskazać, iż w przypadku, gdy część gruntu będącego przedmiotem wywłaszczenia nie była wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej, to dostawa tej części gruntu stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Bowiem w tej części ww. grunt stanowił majątek prywatny Zainteresowanego, a czynność wywłaszczenia była wykonywana okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru.
Zatem transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził w interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym, oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy, iż dostawa gruntu – polegająca na wywłaszczeniu podatnika nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, należało uznać za nieprawidłowe. W uzasadnieniu własnego stanowiska Wnioskodawca powołał się na dwa wyroki WSA w Poznaniu, mianowicie: I SA/Po 1492/08 oraz I SA/Po 1493/08. Jednakże należy zauważyć, iż rozstrzygnięcia tych spraw nie mogą mieć zastosowania w sprawie Wnioskodawcy, gdyż dotyczą innych uregulowań.
Wyroki wyżej wskazane dotyczą kwestii ustalenia wysokości oraz terminu powstania zobowiązania podatkowego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, natomiast zakres wniosku dotyczy kwestii opodatkowania podatkiem VAT dostawy gruntu w drodze wywłaszczenia. Natomiast potwierdzeniem prawidłowości stanowiska Organu może być wyrok I SA/Łd 244/10 z dnia 14 maja 2010r.
WSA w Łodzi, w którym sąd wyjaśnia, iż: „przeniesienie własności części należących do skarżącej Spółki nieruchomości na podstawie decyzji Wojewody z dnia 25 stycznia 2008 r., ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji, obejmującej rozbudowę drogi krajowej nr xx oraz zatwierdzającej podział nieruchomości, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji stanowi, wbrew zarzutowi skargi, odpłatną dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 VAT(…)”.
Dalej ten sam sąd podaje, że „Okoliczności te, jako następstwo podjęcia w przyszłości decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, nie mają jednakże żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej interpretacji, interpretacji dokonuje się bowiem w zakresie postawionego we wniosku pytania i stanowiska, to zaś w niniejszej sprawie ograniczało się wyłącznie do stwierdzenia, czy przeniesienie własności nieruchomości w drodze nakazu administracji publicznej stanowi dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 pakt 1 VAT, nie obejmowało zaś tego, czy Spółka jest podatnikiem VAT w związku z tym przeniesieniem, czy czynność ta podlega opodatkowaniu VAT, jaka jest ewentualna podstawa opodatkowania i w jakim momencie powstaje obowiązek podatkowy w VAT.
Skoro zatem pytanie Spółki, a w konsekwencji i jej stanowisko dotyczyło zakwalifikowania spornych w sprawie czynności jako dostawy towarów, zaskarżoną interpretację uznać należało za zgodną z przywołanymi wyżej przepisami”. Zauważa się, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem w przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla żony Wnioskodawcy. Tut.
Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisywanym stanie faktycznym, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności stawki podatku VAT, ewentualnego zwolnienia z podatku przedmiotowej transakcji oraz momentu powstania obowiązku podatkowego. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.