INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 grudnia 2012 r. (data wpływu 31 grudnia 2012 r.) uzupełnionym pismami z dnia 6 marca 2013 r. (data wpływu 14 marca 2013 r.) oraz 3 kwietnia 2013 r. (data wpływu 5 kwietnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia miejsca świadczenia usług polegających na montażu serwera linii montażowych, instalacji i adaptacji oprogramowania do serwera, podłączeniu okablowania do serwera, testowaniu i analizie oprogramowania w zakładzie produkcyjnym w Polsce – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 31 grudnia 2012 r. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia miejsca świadczenia usług polegających na montażu serwera linii montażowych, instalacji i adaptacji oprogramowania do serwera, podłączeniu okablowania do serwera, testowaniu i analizie oprogramowania w zakładzie produkcyjnym w Polsce. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismami z dnia 6 marca 2013 r. i 3 kwietnia 2013 r. poprzez przeformułowanie pytania, doprecyzowanie opisu sprawy oraz o kwestie związane z reprezentacją.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny. Wnioskodawca zamówił usługi polegające na montażu serwera do linii montażowych, instalacji i adaptacji oprogramowania do serwera, podłączeniu okablowania do serwera, testowaniu i analizie oprogramowania w zakładzie produkcyjnym w Polsce. Linie montażowe są przymocowane do podłoża za pomocą śrub. Na liniach montażowych znajdują się komputery, które wykonują testy wyrobu gotowego, następnie wyniki tych testów są weryfikowane z danymi zaciągniętymi z serwera i w ten sposób wychwytywane są wszelkie usterki techniczne wyrobu gotowego.
Wyniki tych testów są przesyłane na serwer, a następnie są analizowane pod względem jakościowym i wydajnościowym przez specjalistyczne oprogramowanie statystyczne. Serwer obsługuje kilka linii montażowych. W uzupełnieniu wniosku z dnia 6 marca 2013 r. Zainteresowany wskazał, iż jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Linie montażowe, o których mowa we wniosku, nie są ani nieruchomościami ani częściami składowymi nieruchomości trwale z gruntem związanymi. Przedmiotowe linie montażowe mogą być zdemontowane lub wymienione.
Przedmiotowe linie montażowe, jak to opisano we wniosku, znajdują się na terytorium Polski. Wnioskodawca wskazał, że odbiorcą opisanej we wniosku usługi jest spółka, której siedziba jest poza Polską, jest w Polsce zarejestrowana dla potrzeb podatku VAT i dla tej transakcji wskazuje numer VAT w Polsce.
Zainteresowany oświadczył, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Ponadto w uzupełnieniu wniosku z dnia 3 kwietnia 2013 r. Wnioskodawca doprecyzował, że jest usługobiorcą przedmiotowych usług.
Jednocześnie pozyskanie tych usług ma na celu umożliwienie wykonania innej usługi, w tym zapewnienie jej kontroli jakości, w sposób określony Wnioskodawcy przez Zleceniodawcę innej usługi. Zleceniodawca ten zobowiązał się umownie pokryć koszty nabycia przez Wnioskodawcę przedmiotowych usług objętych wnioskiem, jako że są one niezbędne do wykonania zleconej przez niego usługi. Zagadnienie prawnopodatkowe dotyczy zatem sposobu opodatkowania transakcji pomiędzy Wnioskodawcą i Zleceniodawcą, na mocy której w celu wykonania zleconej przez Zleceniodawcę usługi Wnioskodawca nabył opisane we wniosku przedmiotowe usługi i których kosztami ma obciążyć Zleceniodawcę zgodnie z umową.
Zainteresowany zwrócił uwagę, iż Zleceniodawca, mimo że ma siedzibę poza granicami Polski, jest zarejestrowany w Polsce dla potrzeb VAT. Zarówno Wnioskodawca i Zleceniodawca są podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 6 marca 2013 r.).
Czy opisane przez Wnioskodawcę usługi polegające na montażu serwera do linii montażowych, instalacji i adaptacji oprogramowania do serwera, podłączeniu okablowania do serwera, testowaniu i analizie oprogramowania w zakładzie produkcyjnym w Polsce, a wykonane dla usługobiorcy, którego siedziba jest położona poza granicami Polski, są usługami związanymi z nieruchomościami w myśl art. 28e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. nr 54, poz. 535) i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce?
Zdaniem Wnioskodawcy, art. 28e ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości. Przepis stanowi zatem, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami jest miejsce położenia nieruchomości.
Podane w treści przepisu usługi mają charakter przykładowy a nie enumeratywny. Wystarczającą przesłanką wynikającą z przepisu jest związek usługi z nieruchomością. Z regulacji wynika, że związek ten może być bezpośredni - jak na przykład wymienione w art. 28e użytkowanie czy używanie nieruchomości, ale mogą być to także usługi niezwiązane z korzystaniem z nieruchomości, jak usługi architektów czy nadzoru budowlanego. Wskazane przykłady, zdaniem Zainteresowanego dowodzą, że zakres usług jest bardzo szeroki i usługi takie nie muszą powodować żadnych ingerencji w fizyczną strukturę budynku, jak to jest w przypadku wskazanych w przepisie usług pośrednika w obrocie nieruchomościami.
W stanie faktycznym wskazanym w przedmiotowym wniosku mamy do czynienia z usługą wykonaną w konkretnej nieruchomości położonej w konkretnym miejscu, w zakładzie produkcyjnym w Polsce. Usługi polegające na wykonaniu instalacji okablowania linii technologicznej i instalacji serwera w opisywanej nieruchomości nie miałyby żadnego sensu, gdyby były wykonane w innym miejscu poza tym opisanym we wniosku. W związku z powyższym, Wnioskodawca uważa, że opisane we wniosku usługi są usługami związanymi z nieruchomościami w myśl art. 28e ustawy o podatku od towarów i usług i w konsekwencji są one opodatkowane w miejscu położenia nieruchomości, czyli w Polsce.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Przez terytorium kraju, zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Stosownie do przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. W przypadku usług, dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług, istotnym jest ustalenie miejsca ich świadczenia, bowiem od określenia miejsca świadczenia zależeć będzie miejsce ich opodatkowania. Regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie, zostały zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”.
I tak, według art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania ww. rozdziału: ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Powyższy artykuł wprowadza w ustawie drugą definicję podatnika. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Generalna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług (na rzecz podatników) została określona w art. 28b ust. 1 ustawy. W oparciu o ten przepis, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j i art. 28n.
Z powyższego przepisu wynika zatem, iż w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika, miejscem ich świadczenia jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę, czyli opodatkowanie usług zostaje przeniesione do państwa, gdzie następuje faktyczna ich konsumpcja. Natomiast w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba lub stałe miejsce zamieszkania, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności (art. 28b ust. 2 ustawy).
Od powyższej zasady ustawodawca przewidział szereg wyjątków, wskazując m.in. szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami. I tak, zgodnie z art. 28e ustawy, miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
Przepis ten, jak wynika z jego brzmienia, stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium, nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość, a usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Jednocześnie usługi te mogą mieć charakter nieograniczony, na co wskazuje katalog zamieszczony w tym przepisie, który ma charakter otwarty. Warunkiem zaliczenia określonej usługi do tego katalogu jest jej bezpośredni związek z nieruchomością, której dana usługa dotyczy.
Wprawdzie usługi na nieruchomościach kojarzone są na ogół z usługami budowlanymi związanymi z konkretną nieruchomością, jednak pojęcie to jest znacznie szersze i obejmuje swoim zakresem cały szereg usług, które są nierozerwalnie związane z nieruchomościami. Ustawodawca krajowy i prawodawca unijny nie ograniczają tego zakresu do grupy konkretnych i określonych z nazwy usług, które stanowiłyby zamkniętą grupę i byłyby umiejscowione w jednym grupowaniu klasyfikacji statystycznej.
Określając zatem, czy dane usługi powinny być klasyfikowane jako usługi związane z nieruchomościami i w związku z tym powinny podlegać opodatkowaniu w miejscu położenia nieruchomości, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy usługi te pozostają w bezpośrednim związku z tą nieruchomością. Również Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.) w art. 47 przewiduje, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.
W Memorandum Wyjaśniającym do artykułu 9 (2) (a) VI Dyrektywy wskazano, że opodatkowanie usług związanych z nieruchomościami jest bardziej racjonalne w miejscu, w którym dana nieruchomość się znajduje. Rozwijając powyższą myśl, należy uznać, że wprowadzenie takiego rozwiązania miało przede wszystkim zapewnić realizację podstawowej zasady wspólnego systemu VAT, jaką jest zasada opodatkowania transakcji w miejscu faktycznej konsumpcji towaru lub usługi. Efekt czynności związanych z nieruchomościami jest bowiem w większości przypadków wykorzystywany w miejscu lokalizacji nieruchomości.
Jak wskazano powyżej, zasada wyrażona w przepisie art. 28e ustawy, podobnie jak reguła artykułu 47 Dyrektywy Rady 2006/112/WE, ma zastosowanie wówczas, gdy usługę można przyporządkować do konkretnej nieruchomości, która jest możliwa do zlokalizowania co do miejsca jej położenia. W tym miejscu wskazać należy wyrok TSUE z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-166/05 pomiędzy Rudi Heger GmbH a Finanzamt Graz-Stadt (Austria), dotyczący przeniesienia praw do dokonywania połowów w formie odpłatnej cesji zezwoleń na dokonywanie połowów jako świadczenie usług związanych z nieruchomościami.
W punkcie 23 ww. wyroku TSUE istotnie stwierdził, iż „W tych okolicznościach należy zbadać jeszcze, czy związek łączący owe usługi z tymi nieruchomościami jest wystarczający. W rzeczywistości bowiem sprzeczne z systematyką art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy byłoby dopuszczenie, aby w zakresie tej zasady szczególnej mieściło się każde świadczenie usług, które pozostaje w jakimkolwiek, nawet niewielkim związku z nieruchomością, ponieważ znaczna liczba usług jest mniej lub bardziej związana z nieruchomością”.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będący zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a także podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy, zamówił usługi polegające na montażu serwera do linii montażowych, instalacji i adaptacji oprogramowania do serwera, podłączeniu okablowania do serwera, testowaniu i analizie oprogramowania w zakładzie produkcyjnym w Polsce. Linie montażowe są przymocowane do podłoża za pomocą śrub. Na liniach montażowych znajdują się komputery, które wykonują testy wyrobu gotowego, następnie wyniki tych testów są weryfikowane z danymi zaciągniętymi z serwera i w ten sposób wychwytywane są wszelkie usterki techniczne wyrobu gotowego.
Wyniki tych testów są przesyłane na serwer, a następnie są analizowane pod względem jakościowym i wydajnościowym przez specjalistyczne oprogramowanie statystyczne. Serwer obsługuje kilka linii montażowych. Ww. linie montażowe znajdują się na terytorium Polski, nie są ani nieruchomościami ani częściami składowymi nieruchomości trwale z gruntem związanymi. Przedmiotowe linie montażowe mogą być zdemontowane lub wymienione. Wnioskodawca wskazał, że odbiorcą opisanej we wniosku usługi jest spółka, której siedziba jest poza Polską i jest w Polsce zarejestrowana dla potrzeb podatku VAT i dla tej transakcji wskazuje numer VAT w Polsce.
Zainteresowany w przedmiotowej sprawie jest usługobiorcą przedmiotowych usług, a jednocześnie pozyskanie tych usług ma na celu umożliwienie wykonania innej usługi, w tym zapewnienie jej kontroli jakości, w sposób określony Wnioskodawcy przez Zleceniodawcę innej usługi. Zleceniodawca ten zobowiązał się umownie pokryć koszty nabycia przez Wnioskodawcę przedmiotowych usług, jako że są one niezbędne do wykonania zleconej przez niego usługi.
Jak wskazał Zainteresowany, zagadnienie prawnopodatkowe dotyczy sposobu opodatkowania transakcji pomiędzy Nim i Zleceniodawcą, na mocy której w celu wykonania zleconej przez Zleceniodawcę usługi, Wnioskodawca nabył przedmiotowe usługi i których kosztami ma obciążyć Zleceniodawcę zgodnie z umową. Zleceniodawca jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy. W przedmiotowej sprawie ustalenia wymaga, co należy rozumieć pod pojęciem „nieruchomości”, jak również jakie usługi należy uznać za związane z nieruchomościami. W związku z brakiem definicji ww. pojęcia w ustawie o podatku od towarów i usług, wydaje się być słusznym posiłkowanie się w tej kwestii przepisami prawa cywilnego.
I tak, zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Stosownie zaś do art. 47 Kodeksu cywilnego, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. W kontekście rozpatrywanej sprawy zasadnicze znaczenie będzie miało określenie rzeczy składowej nieruchomości. Jak zauważa się w doktrynie (M. Bednarek, Mienie, Zakamycze, Kraków 1997) „dany przedmiot uzyskuje atrybut części składowej innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), jeżeli zostanie on połączony z tą rzeczą w taki sposób, że będzie istniała: więź fizykalno-przestrzenna, więź funkcjonalna (gospodarcza), a połączenie będzie miało charakter trwały (nie dla przemijającego użytku) - przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie.
Wskutek takiego połączenia przedmiot połączony traci samodzielny byt w sensie fizycznym, gospodarczym i prawnym, stanowiąc z pozostałymi składnikami rzeczy jedną całość traktowaną w obrocie jako dobro samoistne (rzecz w znaczeniu techniczno-prawnym)”. Stosownie do art. 48 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków w tej ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Art. 48 ustawy Kodeks cywilny odnosi się tylko do nieruchomości gruntowych i stwierdza, że nie są odrębnymi nieruchomościami, a tylko częściami składowymi gruntu budynki i inne urządzenia trwale z tym gruntem związane. Jest to zaakceptowanie przez ustawodawcę zasady „wszystko, co na gruncie, przynależy do gruntu” (superficies solo cedit). Ustawodawca jeszcze raz powraca do tej zasady w art. 191 Kodeksu cywilnego, stanowiąc w nim swoiste sprzężenie zwrotne dla stosunków prawnorzeczowych: „własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową”.
W art. 48 Kodeksu cywilnego jest wyliczenie przykładowe „w szczególności”, z tym że wymienia się najczęściej występujące na gruncie: budynki, a więc ze swojej natury samoistne rzeczy oraz „inne urządzenia”. Mianem urządzeń ustawodawca nazwał ogólnie wszystkie inne naniesienia człowieka, które nie są drzewami i roślinami. Zatem „wszystko to”, co sztucznie lub naturalnie zostało trwale związane z gruntem stanowi część składową gruntu. Zauważyć należy, iż trwałe związanie z gruntem nie występuje, gdy połączenie następuje w celu przemijającego użytku, nawet gdyby było fizycznie (technicznie) trwałe, bo takie rozumienie części składowej wyklucza art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego.
Wszelka tymczasowość budynków lub innych urządzeń też wyklucza trwałe związanie z gruntem, np. typowe baraki do składowania materiałów, tzw. pakamery, barakowozy, itp. Jeśli jednak są to budynki hotelowe dla personelu, pawilony biurowe, itp., nawet na płytkich fundamentach, z instalacjami wodociągowymi i kanalizacyjnymi, liniami elektrycznymi itd., których postawienie na kilka lat wynika z wielkości inwestycji, to może zostać zachowana przesłanka „trwałego związania z gruntem”. Pewną wskazówkę, że z reguły brak takim obiektom trwałego związania z gruntem, stanowią przepisy prawa budowlanego, znające pojęcie tymczasowych obiektów budowlanych.
Stosownie do art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przez część składową nieruchomości należy rozumieć taką rzecz, której odłączenie od rzeczy nadrzędnej będzie powodowało zerwanie więzi: fizykalno-przestrzennej, funkcjonalnej (gospodarczej) - wynikiem czego będzie uszkodzenie lub istotne zmiany całości lub części składowej.
W przedmiotowej sprawie usługi polegające na montażu serwera do linii montażowych, instalacji i adaptacji oprogramowania do serwera, podłączeniu okablowania do serwera, testowaniu i analizie oprogramowania w zakładzie produkcyjnym w Polsce na rzecz spółki z siedzibą poza granicami Polski, nie są usługami związanymi z nieruchomością, w sytuacji, gdy –jak wskazał Wnioskodawca –przedmiotowe linie montażowe nie są ani nieruchomościami ani częściami składowymi nieruchomości trwale z gruntem związanymi i mogą być zdemontowane lub wymienione. Istota przedmiotowych usług zatem nie polegała na ingerencji w nieruchomość, nie powodowała zmiany jej wyglądu (właściwości) czy sposobu jej użytkowania.
Wobec powyższego, nie sposób uznać, że przedmiotowe usługi pozostają w wystarczająco bezpośrednim związku z nieruchomością. Przy czym wskazać należy, że spełnienie wymogu, iż ww. usługi wykonane są dla konkretnej nieruchomości, tj. zakładu produkcyjnego w Polsce, nie jest wystarczające dla zastosowania art. 28e ustawy. Zatem w celu określenia miejsca świadczenia (opodatkowania) nie znajdzie w tym przypadku zastosowania zasada wyrażona w art. 28e ustawy. Z okoliczności sprawy nie wynika ponadto, aby przedmiotowe usługi świadczone były dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy.
Tym samym, miejsce świadczenia ww. usług winno być ustalone na podstawie zasady ogólnej wyrażonej w przepisie art. 28b ust. 1 ustawy.
Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy uznać należy, że miejscem świadczenia, a tym samym miejscem opodatkowania usług montażu serwera do linii montażowych, instalacji i adaptacji oprogramowania do serwera, podłączeniu okablowania do serwera, testowaniu i analizie oprogramowania w zakładzie produkcyjnym w Polsce, które nie mają bezpośredniego związku z nieruchomością, nabytych przez Zainteresowanego w celu wykonania innej usługi na rzecz Zleceniodawcy, tj. podmiotu będącego podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy, jest terytorium kraju, w którym ten podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Wnioskodawcę. Tut.
Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.