INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 27 lipca 2012 r. (data wpływu 3 sierpnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości odliczenia podatku VAT w przypadku, gdy prawo do obniżenia podatku powstało w 2008 r. w związku z realizacją projektu „…” – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 3 sierpnia 2012 r. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości odliczenia podatku VAT w związku z realizacją w okresie 2006 – 2008 projektu „…”. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Na podstawie umowy o dofinansowanie projektu „…” Gmina – Urząd Miasta realizował w okresie od 01.09.2006 r. do 30.06.2008 r. przedmiotowy projekt współfinansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.
Umowa o dofinansowanie została zawarta pomiędzy beneficjentem – Gminą a Instytucją Wdrażającą – Wojewódzkim Urzędem Pracy. Celem projektu był rozwój umiejętności i kwalifikacji zawodowych kadry samorządowej poprzez uczestnictwo w kursach szkoleniowych w zakresie wykorzystania technik informacyjnych, nauki języków obcych oraz komunikacji interpersonalnej. Uczestnicy nie ponosili żadnych kosztów związanych z udziałem w szkoleniach. Projekt nie generował przychodu. Poziom dofinansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego wyniósł 75% wydatków kwalifikowalnych, natomiast 25% dofinansowane zostało z budżetu państwa. Wartość projektu wyniosła … zł.
W związku z realizacją projektu dokonano zakupu usług szkoleniowych, niezbędnych materiałów biurowych i promocyjnych (np. tablica biura projektu), sprzętu biurowego (urządzenia wielofunkcyjnego, laptopa), a także ogłoszeń prasowych, aktualizacji i utrzymywania strony internetowej oraz usługi przeprowadzenia audytu zewnętrznego. Zakupione środki trwałe nie były i nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę w związku z wykonywanymi przez Niego czynnościami opodatkowanymi. Faktury w ramach projektu wystawione były na Urząd Miasta, który figurował w rejestrze czynnych podatników od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym.
Podatek VAT został uznany za wydatek kwalifikujący się do refundacji z EFS na podstawie oświadczenia beneficjenta dołączonego do wniosku o dofinansowanie projektu, w którym beneficjent oświadczył, że nie ma możliwości odzyskania w żaden sposób poniesionego kosztu podatku VAT. Wydatki w ramach projektu na zakup towarów i usług zostały uznane za kwalifikowalne w kwotach brutto.
W 2007 r. Instytucja Wdrażająca, Urząd Wojewódzki, w związku z zaleceniami Komisji Europejskiej, zwrócił się do beneficjenta z prośbą o dostarczenie m.in. zaświadczenia właściwego organu określającego, czy beneficjent jest płatnikiem podatku VAT i czy w odniesieniu do realizowanego projektu istnieje możliwość odliczenia podatku VAT w całości lub w części. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał zaświadczenie, że Urząd Miasta figuruje w rejestrze czynnych podatników podatku od towarów i usług oraz że podatnik nie ma możliwości obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony VAT wydatkowany w związku z przedmiotowym projektem.
Ww. dokumenty beneficjent musi dostarczać do Instytucji Pośredniczącej przez okres 5 lat od zakończenia realizacji projektu. Wnioskodawca dodał, iż do dnia 31 sierpnia 2010 r. podatnikiem podatku VAT w odniesieniu do czynności podatkowych Gminy był Urząd Miasta posiadający numer identyfikacji podatkowej. Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 07.07.2010 r. Miasto posiada odrębny numer identyfikacji podatkowej i od 1 września 2010 r. figuruje w rejestrze czynnych podatników podatku od towarów i usług. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w odniesieniu do realizowanego projektu „…” istnieje możliwość odliczenia podatku VAT w całości lub części?
Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma możliwości odliczenia części lub całości naliczonego, w trakcie realizacji projektu, podatku VAT. Brak możliwości odliczenia podatku VAT wynika z tego, że realizacja projektu nie była związana ze sprzedażą opodatkowaną, również nabywane towary i usługi w ramach realizacji projektu nie miały żadnego związku z wykonywanymi przez Wnioskodawcę czynnościami opodatkowanymi. Projekt był zadaniem własnym gminy nałożonym art. 7 ust. 1 pkt 8 Ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), którego realizacja nie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). W myśl powyższego przepisu nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Na wstępie tut.
Organ wyjaśnia, iż niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii możliwości odliczenia podatku VAT w przypadku, gdy prawo do obniżenia powstało w 2008 r. w związku z realizacją projektu „…”, natomiast w zakresie możliwości odliczenia podatku VAT w przypadku, gdy prawo do obniżenia powstało w latach 2006 – 2007 w związku z realizacją ww. projektu, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Stosownie do art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny (…). Zgodnie z art. 86 ust. 11 ustawy w brzmieniu do 30 listopada 2008 r., jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za następny okres rozliczeniowy.
Natomiast w brzmieniu art. 86 ust. 11 ustawy od 1 grudnia 2008 r., jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
W myśl art. 86 ust. 13 ustawy, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.
Stosownie do treści art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. Jak wynika z powyższego wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników ma charakter wyłączenia podmiotowo – przedmiotowego.
Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione dwa warunki: dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy, odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa i do realizacji których zostały one powołane. Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji.
Organy władzy publicznej są podatnikami VAT jedynie w zakresie czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. W oparciu o art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Gmina może też prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej, wyłącznie w przypadkach i formie określonych w odrębnej ustawie (art. 9 ust. 1 - 2 cyt. ustawy). Zaznaczyć należy, że przypisana gminie – jako jednostce samorządu terytorialnego – samodzielność działania ma znaczenie z uwagi na cytowaną wyżej definicję podatnika podatku od towarów i usług. Wynika z niej bowiem, iż tylko pomiot samodzielnie prowadzący działalność gospodarczą może być z tytułu tej działalności uznany za podatnika.
Z regulacji art. 11a ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym wynika, że organami gminy są rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy. Organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy (urzędu miejskiego) określa regulamin organizacyjny, nadany przez wójta w drodze zarządzenia - art. 33 ust. 2 ustawy. Z powyższego wynika, że urząd gminy jest jednostką pomocniczą, służącą do wykonywania zadań gminy oraz do jej obsługi techniczno-organizacyjnej. Urząd, działając w imieniu gminy, realizuje jej zadania własne. Natomiast zdolność prawną i zdolność do dokonywania czynności prawnych ma włącznie gmina.
Ustawa o samorządzie gminnym nie przyznaje urzędowi gminy statusu jednostki organizacyjnej gminy, ale wyłącznie status aparatu pomocniczego organu gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Tym samym urząd realizując zadania gminy może działać wyłącznie z zachowaniem swego statusu, jako jednostki pomocniczej organu wykonawczego. Zatem na podstawie przepisów regulujących ustrój gminy oraz przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, to gmina jest podatnikiem podatku od towarów i usług, jako jednostka samorządu terytorialnego, ze względu na przyznaną jej ustawowo osobowość prawną.
Natomiast urząd gminy, realizując zadania spoczywające na samorządowej osobie prawnej, a skutkujące obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług, występuje wyłącznie jako aparat pomocniczy, działający w imieniu i na rzecz ww. osoby prawnej. Z przytoczonych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż nie występuje odrębna od podmiotowości gminy podmiotowość urzędu gminy. Gmina i Urząd Gminy nie mogą być odrębnymi (odrębnie zarejestrowanymi) podatnikami podatku od towarów i usług, gdyż są to ściśle ze sobą związane podmioty.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że Urząd jest jednostką pomocniczą służącą do wykonywania zadań Gminy i jak wykazano powyżej nie występuje odrębna od podmiotowości Gminy podmiotowość Urzędu, to zakupy formalnie poczynione przez Urząd są de facto dokonywane na rzecz Gminy, która jest jedynym właściwym podatnikiem podatku VAT. Z treści wniosku wynika, iż na podstawie umowy o dofinansowanie projektu „…” Gmina – Urząd Miasta realizował w okresie od 01.09.2006 r. do 30.06.2008 r. przedmiotowy projekt współfinansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.
Umowa o dofinansowanie została zawarta pomiędzy beneficjentem – Gminą a Instytucją Wdrażającą – Wojewódzkim Urzędem Pracy. Celem projektu był rozwój umiejętności i kwalifikacji zawodowych kadry samorządowej poprzez uczestnictwo w kursach szkoleniowych w zakresie wykorzystania technik informacyjnych, nauki języków obcych oraz komunikacji interpersonalnej. W związku z realizacją projektu dokonano zakupu usług szkoleniowych, niezbędnych materiałów biurowych i promocyjnych, sprzętu biurowego, a także ogłoszeń prasowych, aktualizacji i utrzymywania strony internetowej oraz usługi przeprowadzenia audytu zewnętrznego.
Nabywane towary i usługi w ramach realizacji projektu nie miały żadnego związku z wykonywanymi przez Wnioskodawcę czynnościami opodatkowanymi. Faktury w ramach projektu wystawione były na Urząd Miasta, który figurował w rejestrze czynnych podatników od towarów i usług. Do dnia 31 sierpnia 2010 r. podatnikiem podatku VAT w odniesieniu do czynności podatkowych Gminy był Urząd Miasta. Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 07.07.2010 r. Miasto posiada odrębny numer identyfikacji podatkowej i od 1 września 2010 r. figuruje w rejestrze czynnych podatników podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny stwierdzić należy, że rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
W omawianej sprawie warunek uprawniający do odliczenia podatku naliczonego, uzależniający wykorzystywanie zakupionych towarów i usług do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, nie jest spełniony, ponieważ – jak wskazał Wnioskodawca – nabywane towary i usługi w ramach realizacji projektu nie miały żadnego związku z wykonywanymi przez Zainteresowanego czynnościami opodatkowanymi. W związku z powyższym, Wnioskodawca nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dla którego prawo do obniżenia podatku powstało w 2008 r., wynikającego z faktur dokumentujących poniesione wydatki związane z realizacją przedmiotowego projektu.
Tym samym Wnioskodawcy nie przysługuje z tego tytułu prawo do zwrotu podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy. Reasumując, Wnioskodawca nie ma możliwości odliczenia podatku VAT w całości ani części w przypadku, gdy prawo do obniżenia podatku powstało w 2008 r. w związku z realizacją projektu „…”, ponieważ wydatki poniesione w ramach realizacji projektu nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Ponadto należy zauważyć, iż pojęcie „kosztu kwalifikowalnego” nie jest pojęciem podatkowym i organy podatkowe nie są właściwe do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowalnych. Kwestię tę rozstrzygają bowiem przepisy regulujące zasady korzystania ze środków pomocowych. Zasady i przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu niniejszej interpretacji mogą być jedynie pomocne Wnioskodawcy przy dokonywaniu oceny, czy podatek VAT w tej sytuacji powinien być kosztem kwalifikowalnym. Dodatkowo tut.
Organ zwraca uwagę, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy zatem zaznaczyć, iż wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na opisie sprawy (stanu faktycznego), w którym jednoznacznie wskazano, iż nabywane towary i usługi w ramach realizacji projektu nie miały żadnego związku z wykonywanymi przez Zainteresowanego czynnościami opodatkowanymi. Powyższe zostało przyjęte jako element przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego i nie było przedmiotem oceny.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego stanu faktycznego (np. przeznaczenia zakupionych towarów do wykonywania czynności opodatkowanych), udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.
54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.