INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 20 października 2013 r. (data wpływu 15 listopada 2013 r.) uzupełnionym pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. (data wpływu 24 stycznia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: uznania udziału w nieruchomości za towar, uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości, opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w nieruchomości i niekorzystania ze zwolnienia – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 15 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: uznania udziału w nieruchomości za towar, uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości, opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w nieruchomości i niekorzystania ze zwolnienia. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. poprzez doprecyzowanie zdarzenia przyszłego i własnego stanowiska oraz wskazanie, że każde z zadanych pytań we wniosku ORD-IN dotyczy wyłącznie zdarzenia przyszłego. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.
Interpretacja dotyczy sprzedaży nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą. Nieruchomość położona jest w … przy ulicy … o powierzchni 0.4895 ha (obręb …., działka numer 27/9). W dacie złożenia przedmiotowego wniosku nieruchomość jest własnością Gminy Miasto i oddana została w użytkowanie wieczyste na rzecz Wnioskodawcy i P. J. Każdemu z użytkowników wieczystych, będących zarazem Wnioskodawcami przysługuje udział w wysokości ½ w prawie. Powyższe użytkowanie ma zostać w krótkim czasie przekształcone we własność i dopiero własność powyższej nieruchomości ma zostać zbyta.
Z zapisów w księdze wieczystej wynika, że nieruchomość ma charakter działki zabudowanej, jako przeznaczenie budynków wpisano jedynie „budynki”. Z informacji uzyskanych przez Pełnomocnika od Wnioskodawcy wynika jednak, że na nieruchomości znajdują się jedynie budynki gospodarcze (garaże), które nie są trwale związane z gruntem, a dla opiniowanego terenu nie został sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego ani studium. Kilka lat temu użytkownicy wieczyści uzyskali decyzję o warunkach zabudowy na usytuowanie na terenie nieruchomości budynku lub budynków usługowo-gospodarczych. Nie doszło jednak do realizacji inwestycji.
Pomimo, że użytkownikami nieruchomości są dwie osoby fizyczne, to jest ona wykorzystywana na cele prowadzonej przez jedną z nich działalności gospodarczej (z zapisów ewidencji gruntów wynika, że nieruchomość przy ul. … jest wskazana jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę). W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją gdy niezwłocznie po przekształceniu użytkowania wieczystego (wykorzystywanego do celów prowadzonej działalności przez jednego z użytkowników wieczystych) ma dojść do sprzedaży tak nabytej nieruchomości.
W piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że: jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie działalności wspomagającej transport lądowy, nieruchomość (działka nr 27/9), o której mowa we wniosku została oddana Wnioskodawcy w użytkowanie wieczyste w dniu 01.09.1994 r. do 05.12.2089 r., budynki gospodarcze (garaże), znajdujące się na nieruchomości będącej przedmiotem planowanej sprzedaży, nie są wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
Budynki garaże metalowe nie są przeznaczone na sprzedaż zostaną rozebrane, natomiast ich los na dzień sporządzenia informacji nie jest znany – garaże zostały postawione ze środków Wnioskodawcy, w odpowiedzi na pytanie tut.
Organu „Czy Wnioskodawcy z tytułu nabycia lub wytworzenia ww. budynków gospodarczych (garaży) przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?” Zainteresowany wskazał, że garaże były wprowadzone do ewidencji środków trwałych tak więc podatek był rozliczony jako koszt prowadzenia działalności, okres używania przez Wnioskodawcę ww. budynków gospodarczych (garaży) wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi garażami jak właściciel. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości powstaje obowiązek sprzedającego do uiszczenia podatku od towarów i usług?
Czy sama nieruchomość jest towarem lub jej sprzedaż usługą na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług? Czy Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT? Czy właściciel ½ nieruchomości, który prowadzi działalność gospodarczą i wykorzystuje nieruchomości w tym celu zostanie uznany za podatnika podatku VAT w zakresie sprzedaży nieruchomości? Czy przyszła sprzedaż nieruchomości korzysta z ulg, bądź zwolnień podatkowych? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1 (ostatecznie sformułowanym w piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r.) Dla ustalenia czy powstanie obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT istotne znaczenie ma okoliczność czy sprzedaż dokonana będzie w ramach działalności gospodarczej.
Istnieją dwie możliwości sprzedaży nieruchomości, uznane za działalność gospodarczą: sprzedaż składników majątku wprowadzonych do działalności i uznawanych w niej za środki trwałe, potraktowanie zbywanej nieruchomości jako towar, a w konsekwencji rozliczenie przychodu ze zbycia jako przychodu z działalności. Dla uznania, że mamy do czynienia z działalnością liczy się również cel zakupu oraz kwestia wykorzystywania jej prywatnie lub celem uzyskiwania przychodów z prowadzonej firmy. Nieruchomość traktowana jako środek trwały powinna być wprowadzona przez podatnika do ewidencji środków trwałych, a przez podatnika rozliczającego się ryczałtem - do wykazu środków trwałych.
Co jednak istotne - nawet jeśli podatnik nie dopełni tego obowiązku, to nieruchomość wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej zostanie potraktowana jako środek trwały - a jej zbycie pozostanie rozliczone w ramach działalności. Wprowadzenie do ewidencji środków trwałych jest dodatkowym obowiązkiem, niezmieniającym kwalifikacji składnika majątku jako prywatny lub przeznaczony do celów prowadzonej działalności. Podatnik, który nabędzie nieruchomość celem jej sprzedaży powinien zostać potraktowany za prowadzącego działalność gospodarczą w powyższym zakresie.
Zdaniem Wnioskodawcy, w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją gdy niezwłocznie po przekształceniu użytkowania wieczystego (niewykorzystywanego do celów prowadzonej działalności przez Wnioskodawcę) ma dojść do sprzedaży tak nabytej nieruchomości. Przekształcenie dokonane zostanie zapewne w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami, która przewiduje sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Powoduje to, że zakup nieruchomości przez dotychczasowego użytkownika wieczystego powinien zostać potraktowany jako dokonany w celu jej dalszej odsprzedaży, a sprzedaż za dokonaną w ramach działalności gospodarczej.
To wiąże się natomiast z powstaniem po stronie Wnioskodawcy obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT. Ad. 2 Opodatkowaniu podatkiem VAT podlega między innymi odpłatna dostawa towarów. Dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Za towary ustawa o podatku od towarów i usług uznaje także „rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii” (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).
Po zmianie ustawy o VAT z 1 stycznia 2011 r. w doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że ustawodawca zrezygnował z pewnych warunków, które musiały być spełnione, aby daną rzecz uznać za towar, by objąć tym pojęciem wszelkie rzeczy i ich części (tak ruchome, jak i nieruchomości - w tym budynki, budowle lub ich części, jak również grunty). Tym samym co do zasady sprzedaż nieruchomości jest odpłatną dostawą towarów. Ad. 3 (ostatecznie sformułowanym w piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r.) Sprzedający nieruchomość będzie podatnikiem podatku VAT dopiero po ustaleniu, że działał w charakterze podatnika.
Podatnikiem jest między innymi osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT). „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”(art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT).
Definicja ustawowa pojęcia działalności gospodarczej uległa zmianie począwszy od 1 kwietnia 2013 r. Dotychczasowe brzmienie przepisu to: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.
W uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 805) czytamy jednak, że „zaproponowany projekt ustawy zawiera równocześnie szereg zmian upraszczających stosowanie przepisów dotyczących podatku VAT dla przedsiębiorców, zapewniających pewność prawną oraz zmierzających do odbiurokratyzowania wielu obowiązków nałożonych obecnie na podatników. (...) Do najważniejszych z nich należą: (...) uproszczenie definicji działalności gospodarczej, poprzez jednoznaczne wskazanie, że nie obejmuje ona czynności okazjonalnych związanych z działalnością gospodarczą”.
Dalej czytamy: „Proponuje się wprowadzenie zmiany w art. 15 ustawy o VAT (zmiana ust. 2), która w sposób ściślejszy odwzorowuje pojęcie podatnika i działalności gospodarczej, przyjęte na gruncie dyrektywy 2006/112/WE. Zmiana ta uwzględnia również wnioski płynące z tez wyroku w sprawie C-180/10 i C-181/10. Należy wskazać, że nowe brzmienie art. 15 ust. 2 jednoznacznie wskazuje, że nie jest realizowana opcja uznania za podatnika każdego, kto dokonuje określonych transakcji związanych z działalnością gospodarczą w sposób okazjonalny. W konsekwencji doprecyzowanie definicji działalności gospodarczej pozwoli łatwiej ocenić podmiotowi, czy wykonując określone czynności staje się on podatnikiem VAT.
Wprowadzana zmiana nie oznacza jednak, że nie jest objęty podatkiem od towarów i usług podmiot, który prowadząc działalność gospodarczą wykona np. tylko jedną transakcję”. Przy takim uzasadnieniu wprowadzonych zmian należy przyjąć, że dotychczasowa definicja działalności gospodarczej nie będzie miała zastosowania do transakcji jednorazowych i okazjonalnych dokonywanych przez osoby fizyczne będące przedsiębiorcami.
Uwzględniając jednak okoliczność, że w zaprezentowanym stanie faktycznym dojdzie do dwóch transakcji w krótkich odstępach czasu (niezwłocznie po przekształceniu użytkowania wieczystego we własność dojdzie do jej sprzedaży), a także fakt, że nieruchomość jest wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej, to Wnioskodawca posiada status podatnika podatku VAT w zakresie sprzedaży nieruchomości. Ad.
4 (ostatecznie sformułowanym w piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r.) Popierając powyższy wywód, w zakresie przedstawienia własnego stanowiska do pytania „Czy właściciel ½ nieruchomości, który prowadzi działalność gospodarczą i wykorzystuje nieruchomości w tym celu, zostanie uznany za podatnika podatku VAT w zakresie sprzedaży nieruchomości” Zainteresowany wskazał, że w Jego ocenie zostanie uznany za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą ½ udziału w nieruchomości. Ad. 5 Wnioskodawca wskazał, że ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje zwolnienia od podatku między innymi w przypadku dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane (art.
43 ust. 1 pkt 9 ustawy - w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2013 r.). W zapisach księgi wieczystej znajdują się informacje, że jest to nieruchomość zabudowana budynkiem (bez wskazania jego charakteru). Usytuowane na nieruchomości budynki mają charakter gospodarczy i nie są trwale związane z gruntem. Pojęcie terenów budowlanych zostało zdefiniowane w art. 2 ustawy. Są to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Dla nieruchomości na ul. … brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, w której dany teren nie jest objęty planem miejscowym (bądź nigdy dla danego terenu planu nie było, bądź też stary plan wygasł), przeznaczenie terenu może wynikać z innych aktów. W szczególności grunt (teren) będzie przeznaczony pod zabudowę, jeśli została dla niego wydana decyzja o warunkach zabudowy.
Jak wynika z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Jeśli dla danego gruntu została wydana decyzja o warunkach zabudowy, grunt staje się gruntem przeznaczonym pod budowę, nawet jeśli adresatem tej decyzji nie był ówczesny właściciel gruntu będący podatnikiem sprzedającym dany grunt.
Dla nieruchomości przy ul. … kilka lat wcześniej została wydana decyzja o warunkach zabudowy na usytuowanie na terenie nieruchomości budynku lub budynków usługowo gospodarczych. Nie doszło jednak do realizacji inwestycji. Tym samym jeśli nie doszło do stwierdzenia wygaśnięcia wydanej decyzji o warunkach zabudowy, to nawet gdyby nieruchomość miałaby charakter niezabudowany to jej sprzedaż nie zostałaby objęta zwolnieniem ustawowym z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT.
Dalej ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje zwolnienia od podatku także w przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata (art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT). Niezależnie od konieczności ustalenia daty pierwszego zasiedlenia, powstaje wątpliwość czy budynki znajdujące się na nieruchomości są trwale związane z gruntem (co w okolicznościach sprawy jest wątpliwe).
Nawet gdyby uznać, że do budynków i budowli znajdujących się na nieruchomości ma zastosowanie norma art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, to w sposób dalece ostrożny Wnioskodawca rozważałby „rozciągnięcie” tegoż zwolnienia na całą nieruchomość. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Na wstępie należy zauważyć, iż stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), a zatem niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie skutków prawnopodatkowych dla Wnioskodawcy, będącego właścicielem udziału wynoszącego ½ w prawie własności nieruchomości. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W myśl przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Zgodnie zatem z ww. przepisami ustawy, sprzedaż gruntu jest dostawą towarów. Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: określone udziały w nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego).
W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 46 § 1 ww. Kodeksu cywilnego). Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art.
198 ustawy Kodeks cywilny). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 cytowanego Kodeksu cywilnego, jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli, na podstawie art. 199 ww. Kodeksu cywilnego, stanowi odpłatną dostawę towarów.
Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Na mocy art. 146a pkt 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. – w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, przewidziane zostały zwolnienia od podatku oraz obniżone stawki.
Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przez tereny budowlane – w myśl art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie działalności wspomagającej transport lądowy.
Planuje sprzedaż nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą. Nieruchomość położona jest w … przy ulicy … o powierzchni 0.4895 ha (obręb ,…., działka numer 27/9). W dacie złożenia przedmiotowego wniosku nieruchomość jest własnością Gminy Miasto i oddana została w użytkowanie wieczyste na rzecz Wnioskodawcy i P. J. Każdemu z użytkowników wieczystych, będących zarazem Wnioskodawcami przysługuje udział w wysokości ½ w prawie. Powyższe użytkowanie ma zostać w krótkim czasie przekształcone we własność i dopiero własność powyższej nieruchomości ma zostać zbyta.
Z zapisów w księdze wieczystej wynika, że nieruchomość ma charakter działki zabudowanej, jako przeznaczenie budynków wpisano jedynie „budynki”. Z informacji uzyskanych przez Pełnomocnika od Wnioskodawcy wynika jednak, że na nieruchomości znajdują się jedynie budynki gospodarcze (garaże), które nie są trwale związane z gruntem, a dla opiniowanego terenu nie został sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego ani studium. Kilka lat temu użytkownicy wieczyści uzyskali decyzję o warunkach zabudowy na usytuowanie na terenie nieruchomości budynku lub budynków usługowo-gospodarczych. Nie doszło jednak do realizacji inwestycji.
Pomimo, że użytkownikami nieruchomości są dwie osoby fizyczne, to jest ona wykorzystywana na cele prowadzonej przez jedną z nich działalności gospodarczej (z zapisów ewidencji gruntów wynika, że nieruchomość przy ul. … jest wskazana jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę). W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją gdy niezwłocznie po przekształceniu użytkowania wieczystego (wykorzystywanego do celów prowadzonej działalności przez jednego z użytkowników wieczystych) ma dojść do sprzedaży tak nabytej nieruchomości.
Ponadto Wnioskodawca wskazał, że nieruchomość (działka nr 27/9), o której mowa we wniosku została oddana Wnioskodawcy w użytkowanie wieczyste w dniu 01.09.1994 r. do 05.12.2089 r. Budynki gospodarcze (garaże), znajdujące się na nieruchomości będącej przedmiotem planowanej sprzedaży, nie są wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Budynki garaże metalowe nie są przeznaczone na sprzedaż zostaną rozebrane, natomiast ich los na dzień sporządzenia informacji nie jest znany – garaże zostały postawione ze środków Wnioskodawcy.
Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że – jak wynika z okoliczności sprawy – budynki gospodarcze (garaże), znajdujące się na nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży, nie są trwale związane z gruntem oraz garaże te nie są przeznaczone na sprzedaż. Zatem, w przypadku planowanej transakcji, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, wykorzystywany na cele działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę.
Mając na uwadze powyższe przepisy oraz okoliczności przedstawione we wniosku należy stwierdzić, że grunt, a także udział w prawie własności gruntu spełnia definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a sprzedaż udziału w prawie własności gruntu stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Wnioskodawca dokonując sprzedaży udziału w nieruchomości, wykorzystywanej na cele własnej działalności gospodarczej, będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
W konsekwencji, planowana dostawa udziału w nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w zakresie tej transakcji powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż dla przedmiotowej działki została wydana decyzja o warunkach zabudowy, to działka ta stanowi teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy i tym samym sprzedaż udziału w tej nieruchomości nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT według podstawowej stawki podatku VAT, tj. 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w związku z art. 146a pkt 1 ustawy.
W związku z powyższym, oceniając stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać je za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.