INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z dnia 8 stycznia 2013 r. (data wpływu 10 stycznia 2013 r.) uzupełnionym pismem z dnia 29 marca 2013 r. (data wpływu 3 kwietnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży maszyn i urządzeń – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 10 stycznia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży maszyn i urządzeń. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 29 marca 2013 r. o doprecyzowanie zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. W roku 2007 i potem Wnioskodawczyni kupowała okazyjnie maszyny (tokarki 4 szt, frezarkę, prasy hydrauliczne i mechaniczne - kilka sztuk, wiertarki, szlifierki itp.), z zamiarem wykorzystywania ich do działalności gospodarczej.
Niektóre z tych maszyn kupione były na fakturę VAT z naliczonym podatkiem VAT oraz ze stawka zwolnioną, inne na umowę kupna sprzedaży, a na niektóre z nich Wnioskodawczyni nie posiada dowodu zakupu. W czasie kiedy Wnioskodawczyni robiła ww. zakupy nie prowadziła działalności gospodarczej, i do tej pory nie rozpoczęła działalności w tym zakresie, natomiast od 2011 roku Wnioskodawczyni prowadzi działalność jednoosobową gospodarczą - Biuro Rachunkowe.
Ostatniego zakupu - prasy hydraulicznej, Wnioskodawczyni dokonała w marcu 2012 roku na fakturę VAT ze stawką zwolnioną, czyli w czasie kiedy już rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej, ale jest to działalność innego rodzaju, jest to biuro rachunkowe w którym tego typu maszyn nie używa się. Zakup ten nie był wykazany ani w ewidencji VAT ani w deklaracji VAT, nie był też wykazany jako koszt uzyskania przychodu. Obecnie Wnioskodawczyni chce sprzedać te rzeczy jednorazowo lub pojedynczo w zależności od tego jakiego nabywcę znajdzie.
Wnioskodawczyni wskazała, iż przedmiotem sprzedaży mają być: tokarki, frezarki, prasa hydrauliczna, prasa mechaniczna, wiertarka, szlifierka, gwinciarka, przecinarka ramowa, płyta traserska. Maszyny te nie były wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej, natomiast w celach osobistych (nie związanych z działalnością) były wykorzystywane w ten sposób, że maszyny te Wnioskodawczyni przygotowywała do używania, tj. czyściła, malowała i remontowała je systemem gospodarczym we własnym zakresie, tak aby były sprawne i mogły spełniać swoją funkcję. Do naprawy jednych maszyn Wnioskodawczyni używała innych działających lub wcześniej naprawionych.
Ww. napraw Wnioskodawczyni dokonywała od zakupu do jesieni 2012 roku ( październik). Używanie w ww. zakresie trwało od zakupu danej maszyny do jesieni (październik - listopad) 2012 roku, kiedy Wnioskodawczyni zrezygnowała z zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji wyrobów metalowych oraz części do maszyn i urządzeń, i podjęła decyzję o ich sprzedaży. Przedmiotowe maszyny nie były udostępniane innym podmiotom.
Wnioskodawczyni wskazała, iż jest podatnikiem podatku VAT ale przy nabyciu w marcu 2012 roku prasy nie przysługiwało Wnioskodawczyni prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ponieważ faktura ta nie zawierała podatku naliczonego, zakup ten był ze stawką zwolnioną, a prasa ta nie była wykorzystywana ani do czynności opodatkowanych ani do czynności zwolnionych, gdyż Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności w tym zakresie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy od tej sprzedaży Wnioskodawczyni musi zapłacić podatek dochodowy i podatek VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie przedstawionym w uzupełnieniu wniosku), sprzedaż ta korzysta również ze zwolnienia z podatku VAT ponieważ: sprzedaż maszyn, kupionych na fakturę VAT z naliczonym podatkiem VAT, którego Wnioskodawczyni nie miała prawa odliczyć bo wtedy nie prowadziła działalności gospodarczej, po upływie pół roku od zakupu jest zwolniona z VAT jako sprzedaż rzeczy używanych art. 43 ust. 1 pkt 2, sprzedaż maszyn, kupionych na fakturę VAT ze stawką zwolnioną po upływie pół roku od zakupu jest również zwolniona z VAT sprzedaż rzeczy ruchomych kupionych na umowę kupna sprzedaży po pół roku od zakupu jest zwolniona z VAT jako sprzedaż rzeczy używanych, art. 41 ust. 1 pkt 2. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że nie działała też jako handlowiec bo kupowane maszyny nie były kupowane z zamiarem odsprzedaży, ani jako usługodawca ponieważ Wnioskodawczyni nie wykorzystywała tych rzeczy dla celów zarobkowych, wszystko było kupowane z zamiarem wykorzystywania do działalności gospodarczej, której z różnych przyczyn, między innymi kryzysu gospodarczego nie rozpoczęła, a z zamiaru zrezygnowała.
Natomiast zgodnie z zasadą neutralności VAT, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że skoro nie miała prawa odliczyć podatku naliczonego z faktur zakupowych, to przy sprzedaży nie powinna naliczać podatku należnego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 Nr 16 poz. 93 ze zm.) rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Podatnikami – wg ust. 1 tego artykułu – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w obrocie gospodarczym.
Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”. Zgodnie z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” (Wydawnictwo Langenscheidt, Warszawa 2007 r.) „zamiar” oznacza „intencję zrobienia czegoś, zamysł, plan, projekt, chęć”. Wobec powyższego istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają dokonywanym czynnościom oraz cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych czynności.
Wobec powyższego warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a więc podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą.
W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że za podatnika uznaje się również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i dokonała w tym celu pewnych nakładów, mimo że sama sprzedaż jeszcze się nie rozpoczęła, czy nawet nigdy nie zostanie rozpoczęta. Bardzo istotnym elementem, przesądzającym o prowadzeniu działalności gospodarczej są czynności przygotowawcze, jakich dokonuje dany podmiot w związku z rozpoczęciem działalności.
Sam zamiar prowadzenia działalności powiązany z zakupami realizowanymi w tym celu nadaje status podatnika podatku od towarów i usług, już nawet w fazie dokonywania czynności przygotowawczych, co wynika m. in. z orzeczenia TSUE z dnia 29 lutego 1996 r. C-10/94 w sprawie Intercommunale voor zeewaterontzilting (INZO). Ponadto z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty.
Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza.
Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż w roku 2007 i potem Wnioskodawczyni kupowała okazyjnie maszyny (tokarki 4 szt., frezarkę, prasy hydrauliczne i mechaniczne - kilka sztuk, wiertarki, szlifierki itp.), z zamiarem wykorzystywania ich do działalności gospodarczej.
W czasie kiedy Wnioskodawczyni robiła ww. zakupy nie prowadziła działalności gospodarczej, i do tej pory nie rozpoczęła działalności w tym zakresie, natomiast od 2011 roku Wnioskodawczyni prowadzi działalność jednoosobową gospodarczą - Biuro Rachunkowe. Ostatniego zakupu - prasy hydraulicznej, Wnioskodawczyni dokonała w marcu 2012 roku na fakturę VAT ze stawką zwolnioną, czyli w czasie kiedy już rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej, ale jest to działalność innego rodzaju, jest to biuro rachunkowe w którym tego typu maszyn nie używa się. Obecnie Wnioskodawczyni chce sprzedać te rzeczy jednorazowo lub pojedynczo w zależności od tego jakiego nabywcę znajdzie.
Wnioskodawczyni wskazała, iż przedmiotem sprzedaży mają być: tokarki, frezarki, prasa hydrauliczna, prasa mechaniczna, wiertarka, szlifierka, gwinciarka, przecinarka ramowa, płyta traserska. Maszyny te nie były wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej, natomiast w celach osobistych (niezwiązanych z działalnością) były wykorzystywane w ten sposób, że maszyny te Wnioskodawczyni przygotowywała do używania, tj. czyściła, malowała i remontowała je systemem gospodarczym we własnym zakresie, tak aby były sprawne i mogły spełniać swoją funkcję. Do naprawy jednych maszyn Wnioskodawczyni używała innych działających lub wcześniej naprawionych.
Ww. napraw Wnioskodawczyni dokonywała od zakupu do jesieni 2012 roku ( październik). Używanie w ww. zakresie trwało od zakupu danej maszyny do jesieni (październik - listopad) 2012 roku, kiedy Wnioskodawczyni zrezygnowała z zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji wyrobów metalowych oraz części do maszyn i urządzeń, i podjęła decyzję o ich sprzedaży. Przedmiotowe maszyny nie były udostępniane innym podmiotom. Biorąc pod uwagę zdarzenie przyszłe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego tut. Organ podatkowy stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni jest nieprawidłowe.
Kluczową rolę w rozwiązaniu wskazanego we wniosku problemu odgrywają powołane wyżej przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy regulujące zagadnienie podatnika podatku VAT oraz prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W okolicznościach przedstawionych we wniosku istotną rolę pełni fakt, że Wnioskodawczyni nabywała maszyny i urządzenia z zamiarem wykorzystania ich w prowadzonej działalności gospodarczej. Przyszłe działania Wnioskodawczyni będą związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy, bowiem Wnioskodawczyni dokonała nabyć maszyn i urządzeń z zamiarem wykorzystania ich dla celów prowadzenia działalności produkcyjnej.
Nie można uznać planowanej sprzedaży za czynność polegającą na zadysponowaniu, tzw. majątkiem prywatnym, bowiem towary, będące przedmiotem wniosku, nabyte zostały na cele inne niż prywatne (jak wskazała Wnioskodawczyni miała to być działalność produkcyjna). Zatem w przypadku ich sprzedaży Zainteresowana będzie występowała w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym planowana przez Wnioskodawczynię sprzedaż tych towarów będzie przejawem prowadzenia przez nią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Należy zauważyć, iż na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel (art. 43 ust. 2 ustawy). Jak wynika z powyższego do zastosowania zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy konieczne jest spełnienie dwóch warunków.
Wnioskodawczynie nie mogło przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów oraz towary muszą być używane przez co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. Jak wynika z wniosku Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wyrażony w cytowanym wyżej przepisie art. 43 ust. 2 ustawy, wymóg używania ruchomości odnosi się bezpośrednio do zbywcy i dotyczy faktycznego używania towaru.
Przez używanie, w myśl Słownika języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN SA, strona internetowa – www.sjp.pwn.pl), należy rozumieć posługiwanie się, wykorzystywanie czegoś w charakterze narzędzia. Nie jest zatem wystarczające samo tylko posiadanie danego towaru, czy też prawa własności do towaru, przez wskazany przepisem czas, jeśli posiadaniu nie będzie towarzyszyć faktyczne wykorzystywanie towaru. Zatem, dokonującym sprzedaży towaru używanego, w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy, jest jedynie taki jego właściciel, który korzysta z towaru w ten sposób, że faktycznie go używa.
Rzecz ruchoma może być uznana za towar używany wyłącznie wówczas, gdy przed sprzedażą była używana przez zbywcę co najmniej przez pół roku. Przez „używanie”, o którym mowa w ustawie, należy rozumieć faktyczne posługiwanie się zbywaną rzeczą. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że warunek używania przez Wnioskodawczynię przez okres co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel, nie zostanie spełniony w stosunku do wszystkich maszyn i urządzeń, które mają być przedmiotem planowanej sprzedaży. O spełnieniu warunku używania można mówić jedynie w odniesieniu do tych maszyn i urządzeń, których Wnioskodawczyni używała do naprawy innych maszyn.
W świetle powyższego, dostawa maszyn i urządzeń, które do dnia dostawy będą spełniały warunek używania ich przez Wnioskodawczynię przez co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania nimi jak właściciel – jak wskazała Wnioskodawczyni były używane do naprawy innych maszyn i urządzeń - będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Natomiast w stosunku do tych maszyn i urządzeń, które do dnia ich sprzedaży nie będą używane przez Wnioskodawczynię przez co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania nimi jak właściciel – Wnioskodawczyni nie używała ich do naprawy innych maszyn i urządzeń - Wnioskodawczyni obowiązana będzie do opodatkowania ich sprzedaży. Zatem od tej sprzedaży Wnioskodawczyni będzie obowiązana do zapłaty podatku VAT.
W tym przypadku fakt, iż Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego nie ma znaczenia bowiem dla zastosowania zwolnienia muszą być spełnione obydwa warunki wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. brak prawa do odliczenia oraz uznanie towaru za używany zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy. Natomiast w tym przypadku drugi z ww. warunków nie będzie spełniony. Oceniając zatem całościowo stanowisko Wnioskodawczyni należało je uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Informuje się, że niniejsza interpretacja dotyczy wniosku w zakresie podatku od towarów i usług, w przedmiocie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży maszyn i urządzeń. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.
54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.