INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 29 maja 2013 r. (data wpływu 3 czerwca 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. (data wpływu 19 sierpnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania dostawy działek stanowiących współwłasność małżonków – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 3 czerwca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania dostawy działek stanowiących współwłasność małżonków. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. (data wpływu 19 sierpnia 2013 r.) w zakresie doprecyzowania stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca oraz jego małżonka posiadają status rolnika ryczałtowego w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Dnia 11 września 2007 roku Wnioskodawca wraz z małżonką nabyli od Agencji Nieruchomości Rolnych za środki pochodzące z ich majątku prywatnego współwłasność w części ½ nieruchomości w postaci niezabudowanej działki rolnej położonej w obrębie w gminie oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 171/3. W dniu kupna nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w ewidencji gruntów określona była w całości jako grunt rolny. Wnioskodawca wraz z małżonką zakupili ½ część wyżej opisanej nieruchomości wyłącznie na własne potrzeby, niezwiązane z zamiarem dalszej sprzedaży gruntu.
Decyzja małżonków o zakupie ½ części wyżej wskazanej nieruchomości podyktowana była jej okazyjną ceną. Początkowo powiązana była z wolą poszerzenia gospodarstwa rolnego, jednakże z uwagi na coraz mniejsze dochody z działalności rolniczej, małżonkowie nigdy nie wykorzystali nieruchomości do prowadzenia działalności rolniczej - tym samym ostatecznie, wbrew pierwotnym zamierzeniom, nieruchomości nie wnieśli do majątku rolnego. Nieruchomość nie była również udostępniona osobom trzecim na podstawie umowy dzierżawy, ani innej umowy uprawniającej do korzystania z niej.
Wnioskodawca wraz z małżonką oraz M. K. będącym współwłaścicielem wyżej opisanej nieruchomości w części ½ wnieśli do Wójta Gminy o zatwierdzenie podziału w/w nieruchomości polegającego na wydzieleniu działek: nr: 171/16 o pow. 0,1501 ha, 171/17 o pow. 0,1501 ha, 171/19 o pow. 0,1896 ha, 171/20 o pow. 0,1613 ha, 171/21 o pow. 0,1613 ha, 171/22 o pow. 0,1613 ha, 171/23 o pow. 0,1613 ha, 171/24 o pow. 0,1613 ha, 171/25 o pow. 0,1613 ha, 171/26 o pow. 0,1613 ha, 171/27 o pow. 0,1613 ha, 171/28 o pow. 0,1613 ha, 171/29 o pow. 0,1613 ha, 171/30 o pow. 0,1613 ha, 171/31 o pow. 0,1613 ha, 171/32 o pow. 0,1509 ha, 171/33 o pow. 0,1509 ha, 171/34 o pow. 0,1509 ha, 171/35 o pow. 0,1509 ha, 171/36 o pow.
0,1509 ha, 171/37 o pow. 0,1509 ha. Dnia 7 maja 2012 roku Wójt Gminy w decyzji nr zatwierdził w/w podział nieruchomości. Podziału nieruchomości dokonano pod warunkiem, że dla wszystkich działek nieposiadających dostępu do drogi publicznej na działce nr 171/15 zostanie ustanowiona służebność drogowa (przejścia i przejazdu) mająca na celu zapewnienie dostępu do drogi publicznej na rzecz każdoczesnych właścicieli poszczególnych działek. Wyżej wskazany wniosek podyktowany był wolą stron doprowadzenia do zniesienia współwłasności.
Dnia 13 listopada 2012 roku małżonkowie będący współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działki gruntu jak wyżej, na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w ½ części oraz M. K. będący współwłaścicielem w ½ części w/w nieruchomości przed notariuszem dokonali umownego częściowego zniesienia współwłasności w ten sposób, iż M. K. nabył na własność działki gruntu oznaczone nr 171/27, 171/28, 171/29, 171/30, 171/31, 171/32, 171/33, 171/34, 171/35, 171/36, 171/37 o łącznym obszarze 1,7284 ha, natomiast małżonkowie nabyli na własność działki gruntu oznaczone nr 171/16, 171/17, 171/18, 171/19, 171/20, 171/21, 171/22, 171/23, 171/24, 171/25, 171/26 o łącznym obszarze 1,7520 ha.
W dniu 24 kwietnia 2013 roku przed notariuszem małżonkowie przenieśli na W. K. w drodze umowy sprzedaży własność działek nr 171/20 ,171/21 ,171/22 i 171/23. W celu uzupełnienia wyżej opisanego stanu faktycznego należy podkreślić, iż zarówno Pan jak i Pani uzyskują podstawowe dochody z pracy zarobkowej niezwiązanej z prowadzoną przez nich działalnością rolniczą. Działalność rolnicza stanowi ich dochód dodatkowy. Wnioskodawca nigdy nie dokonywał jakiegokolwiek uatrakcyjnienia działek będących jego własnością. W szczególności nie podjął działań takich jak uzbrojenie terenu, ogrodzenie działek czy też działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.
Wydzielenie dróg wewnętrznych w działkach podyktowane było natomiast wymogami administracyjnego prawa materialnego związanymi z ustanowieniem służebności drogowej (przejścia i przejazdu). Nigdy nie było zamiarem Wnioskodawcy ani jego małżonki założenie działalności gospodarczej o charakterze obrotu nieruchomościami. Celem sprzedaży działek jest uzyskanie środków finansowych na zaspokojenie potrzeb związanych z przyszłością tj. cele inwestycyjne (lokata, rachunek oszczędnościowy), wyjazdy zagraniczne, zakup samochodu. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż: Wydzielone działki będące przedmiotem wniosku mieszczą się w przedziale powierzchniowym 1,7520 ha.
Gmina nie przystąpiła do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek wymienionych we wniosku. Gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek wymienionych we wniosku. Dla działek wymienionych we wniosku została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Dla działek wymienionych we wniosku Wnioskodawca występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.
W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy sprzedaż przez Wnioskodawcę wydzielonych z opisanej we wniosku nieruchomości działek budowlanych nr 171/20, 171/21, 171/22 i 171/23 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług? Czy kolejne sprzedaże przez Wnioskodawcę pozostałych, wydzielonych działek na rzecz osób fizycznych lub prawnych, podlegały będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarowi usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno już dokonana przez Wnioskodawcę jak i ewentualna przyszła sprzedaż gruntów pochodzących z podziału wyżej opisanej nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2011 roku, sygn. akt. i FSK1668/11, warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód.
Opodatkowaniu mogą więc podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika nie abstrakcyjnie, lecz w stosunku do tej czynności. Za kluczowe dla ustalenia charakteru działań wnioskodawcy uznać zatem należy takie elementy jak stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, czy angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA z 10 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1668/11).
Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić decydującego kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (teza 37 w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10). Podobnie okoliczność, że przed zamierzoną sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca.
Natomiast dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą takie okoliczności, jak ewentualne uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia. Ponadto jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 roku, w sprawach C-180/10 i C-181/10 dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, iż podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Zgodnie z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Tym samym dokonanie sprzedaży rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.
Z opisu stanu faktycznego sprawy wynika, iż działki o których mowa we wniosku, stanowią majątek prywatny Wnioskodawcy i jego małżonki, a ich sprzedaż jest realizacją prawa do swobodnego rozporządzenia własnym majątkiem. Jeszcze raz należy podkreślić, że Wnioskodawca nie nabył działek w celu ich odsprzedaży, lecz spożytkowania w celach prywatnych. Nigdy nie wykazywał także żadnej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami przybierającej formę profesjonalną oraz zorganizowaną.
Z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego w postaci ewentualnego zamiaru sprzedaży kolejnych działek pochodzących z podziału wyżej opisanej nieruchomości nie wynika aktywność Wnioskodawcy, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca nie podjął bowiem ciągu czynności takich jak działania marketingowe, uzbrojenie terenu, aktywne poszukiwanie nabywów, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
W związku z tym nie można uznać zbycia lub zamiaru zbycia takiego gruntu za częstotliwą dostawę nieruchomości, a tym samym nie mieści się ono w definicji działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej VATU04). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zatem, w świetle przytoczonych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.
Stwierdzić należy, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Jak bowiem stanowi art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy). Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą podatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
Ponadto w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma fakt czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.
Trybunał zwrócił uwagę, iż inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zatem jak wynika z powyższego, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
W konsekwencji powyższego, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie działki budowlanej nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Stawka podatku, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2 -12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej przewidziano opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2013 r., zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. W myśl art. 2 pkt 33 ustawy dodanego przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 35), przez tereny budowlane rozumie się to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca oraz jego małżonka posiadają status rolnika ryczałtowego. Dnia 11 września 2007 roku Wnioskodawca wraz z małżonką nabyli od Agencji Nieruchomości Rolnych za środki pochodzące z ich majątku prywatnego współwłasność w części ½ nieruchomości w postaci niezabudowanej działki rolnej. W dniu kupna nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w ewidencji gruntów określona była w całości jako grunt rolny. Wnioskodawca wraz z małżonką zakupili ½ część wyżej opisanej nieruchomości wyłącznie na własne potrzeby, niezwiązane z zamiarem dalszej sprzedaży gruntu.
Decyzja małżonków o zakupie ½ części wyżej wskazanej nieruchomości podyktowana była jej okazyjną ceną. Początkowo powiązana była z wolą poszerzenia gospodarstwa rolnego, jednakże z uwagi na coraz mniejsze dochody z działalności rolniczej, małżonkowie nigdy nie wykorzystali nieruchomości do prowadzenia działalności rolniczej - tym samym ostatecznie, wbrew pierwotnym zamierzeniom, nieruchomości nie wnieśli do majątku rolnego. Nieruchomość nie była również udostępniona osobom trzecim na podstawie umowy dzierżawy, ani innej umowy uprawniającej do korzystania z niej. Małżonkowie uzyskują podstawowe dochody z pracy zarobkowej niezwiązanej z prowadzoną przez nich działalnością rolniczą.
Działalność rolnicza stanowi ich dochód dodatkowy. Wnioskodawca wraz z małżonką oraz M.K. będącym współwłaścicielem wyżej opisanej nieruchomości w części ½ wnieśli do Wójta Gminy o zatwierdzenie podziału w/w nieruchomości polegającego na wydzieleniu działek. Podziału nieruchomości dokonano pod warunkiem, że dla wszystkich działek nie posiadających dostępu do drogi publicznej na działce nr 171/15 zostanie ustanowiona służebność drogowa (przejścia i przejazdu) mająca na celu zapewnienie dostępu do drogi publicznej na rzecz każdoczesnych właścicieli poszczególnych działek.
Dnia 13 listopada 2012 roku małżonkowie będący współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działki gruntu jak wyżej, na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w ½ części oraz M. K. będący współwłaścicielem w ½ części w/w nieruchomości przed notariuszem dokonali umownego częściowego zniesienia współwłasności. Wnioskodawca nigdy nie dokonywał jakiegokolwiek uatrakcyjnienia działek będących jego własnością. W szczególności nie podjął działań takich jak uzbrojenie terenu, ogrodzenie działek czy też działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.
Wydzielenie dróg wewnętrznych w działkach podyktowane było natomiast wymogami administracyjnego prawa materialnego związanymi z ustanowieniem służebności drogowej (przejścia i przejazdu). Nigdy nie było zamiarem Wnioskodawcy ani jego małżonki założenie działalności gospodarczej o charakterze obrotu nieruchomościami. Celem sprzedaży działek jest uzyskanie środków finansowych na zaspokojenie potrzeb związanych z przyszłością tj. cele inwestycyjne (lokata, rachunek oszczędnościowy), wyjazdy zagraniczne, zakup samochodu. Wydzielone działki będące przedmiotem wniosku mieszczą się w przedziale powierzchniowym 1,7520 ha.
Dla działek wymienionych we wniosku Wnioskodawca występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Dla działek wymienionych we wniosku została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.
Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które łącznie wskazują, iż sprzedaż działek stanowiących współwłasność małżonków, dla których wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o nr 171/20, 171/21, 171/22 i 171/23 jak i planowaną sprzedażą pozostałych działek stanowiących współwłasność małżonków, należy uznać za działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Istotnym faktem jest to, że Wnioskodawca z własnej inicjatywy podzielił nieruchomość na kilkanaście działek, w tym na jednej z nich wydzielono drogi wewnętrzne (służące do ustanowieniem służebności drogowej - przejścia i przejazdu). Ponadto Wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Opisane działania umożliwiają łatwiejszą sprzedaż przedmiotowych działek oraz uatrakcyjniają je rynkowo. Jednocześnie Zainteresowany wskazał, iż celem sprzedaży działek jest uzyskanie środków finansowych na zaspokojenie potrzeb związanych z przyszłością tj. cele inwestycyjne (lokata, rachunek oszczędnościowy), wyjazdy zagraniczne, zakup samochodu.
Zatem uznać należy, że powyższe działania podjęte przez Wnioskodawcę świadczą o zorganizowanym charakterze sprzedaży. Opisana sytuacja przesądza o wykorzystywaniu towarów, w tym przypadku działek, w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Fakt podziału przed sprzedażą nieruchomości na szereg działek umożliwiający łatwiejszą ich sprzedaż oraz uatrakcyjniając je rynkowo wskazuje, że Wnioskodawca jako współwłaściciel działek, działa z zamiarem uzyskania w ten sposób stałych dochodów.
Część uzyskanych środków ze sprzedaży działek stanowiących współwłasność małżonków mają posłużyć Zainteresowanemu na zaspakajanie potrzeb związanych z przyszłością tj. cele inwestycyjne (lokata, rachunek oszczędnościowy), co przesądza o wykorzystaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem przedmiotowej dostawy nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Tym samym, Zainteresowany dokonując sprzedaży przedmiotowych działek będących współwłasnością małżonków, wypełnia definicję prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy i jest podatnikiem podatku VAT, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy.
Takie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami świadczą o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W związku z powyższym, w ocenie tut. Organu, działania podejmowane przez Wnioskodawcę nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Zatem planowane przyszłe dostawy działek stanowiących współwłasność małżonków, jak i już dokonane, nie mogą być uznane za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Wskazać należy, że podjęte przez Zainteresowanego działania, które spowodowały sprzedaż działek stanowiących współwłasność małżonków o nr 171/20, 171/21, 171/22 i 171/2, jak i zmierzające do sprzedaży pozostałych działek stanowiących współwłasność małżonków i zwiększenia handlowej atrakcyjności tych działek, choć oceniane pojedynczo nie decydowałyby jeszcze o handlowym charakterze działań Wnioskodawcy, niemniej brane pod uwagę łącznie dowodzą, że Zainteresowany dokonał/zamierza dokonać dostawy działek stanowiących współwłasność małżonków w warunkach, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Przy czym, powyższa ocena przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest niezależna od tego, czy współwłaściciel działek nie nabył ich w celu odsprzedaży, czy też na własne potrzeby. Tak jak wyżej wskazano Zainteresowany spełnia/będzie spełniał warunki określone w art. 15 ust. 2 ustawy i będzie podatnikiem podatku VAT w związku ze sprzedażą działek stanowiących współwłasność małżonków o nr 171/20, 171/21, 171/22 i 171/2 oraz z planowaną sprzedażą pozostałych działek stanowiących współwłasność małżonków w celu uzyskania stałych dochodów, jako czynności nienależącej do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Reasumując należy stwierdzić, że Wnioskodawca dokonując dostawy działek stanowiących współwłasność małżonków wydzielonych z posiadanej nieruchomości wypełnia/będzie wypełniał definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy i spełnia/będzie spełniał przesłanki do uznania Go za podatnika podatku od towarów i usług zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.
Tym samym, sprzedaż działek stanowiących współwłasność małżonków o nr 171/20, 171/21, 171/22 i 171/2 , jak i planowana dostawa pozostałych działek stanowiących współwłasność małżonków, dla których wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podlega/będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, według podstawowej stawki podatku VAT, tj. 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w związku z 146a pkt 1 ustawy. W konsekwencji, sprzedaż przedmiotowych działek stanowiących współwłasność małżonków nie korzysta/nie będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Zatem stanowisko Wnioskodawcy uznać należy za nieprawidłowe. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, co oznacza, iż w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Końcowo zauważyć należy, iż zgodnie z art. 14b § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawa - Ordynacja podatkowa). A zatem wniosek o wydanie interpretacji może być złożony tylko w indywidualnej sprawie zainteresowanego. Z tych też względów - z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego - zaznacza się, iż niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy jedynie Wnioskodawcy, nie zaś małżonki. Uwzględniając powyższe wskazać zatem należy, iż interpretacja nie wywołuje skutków prawnych dla małżonki Wnioskodawcy, która chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinna wystąpić z odrębnymi wnioskami o jej udzielenie.
W konsekwencji regulacje zawarte w art. 14k-14n ustawy Ordynacja podatkowa nie będą miały zastosowania dla małżonki Wnioskodawcy. Odnośnie dokumentów stanowiących załączniki do wniosku, tutejszy organ wyjaśnia, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny przesłanych załączników. Jednocześnie należy wskazać, że publikator ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wskazany we wniosku przez Wnioskodawcę, tj. Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., jest nieaktualny.
Obecnie tekst jednolity ww. ustawy opublikowany został w Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.