INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 12 lipca 2013 r. (data wpływu 17 lipca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu transakcji sprzedaży nieruchomości w części zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz w części, która była użyczona Spółce Cywilnej w celu budowy Pasażu Handlowego – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 17 lipca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu transakcji sprzedaży nieruchomości w części zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz w części, która była użyczona Spółce Cywilnej w celu budowy Pasażu Handlowego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest osobą fizyczną. Wnioskodawca nabył w drodze spadku w 2001 r. nieruchomość położoną, składającą się z jednej działki gruntu.
W roku 2003 Wnioskodawca wystąpił do Starosty z wnioskiem i w dniu 21.02.2003 r. uzyskał pozwolenie na budowę obejmującą rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na dz. nr 148 obr. 1 w P.. W czasie, kiedy prowadzona była inwestycja Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w ramach Spółki Cywilnej, w której równe udziały po 50 % posiadają małżonkowie, pomiędzy którymi istnieje wspólność majątkowa małżeńska. Spółka była i jest nadal czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca nie prowadził jednoosobowej działalności gospodarczej i nie był nigdy jako osoba fizyczna podatnikiem VAT.
W 2003 r. Wnioskodawca użyczył nieodpłatnie Spółce Cywilnej, w której jest wspólnikiem, części działki nr 143 obr. 1 w P. w celu prowadzenia wspólnej inwestycji polegającej na budowie Pasażu Handlowego o powierzchni ok. 550 m2 i przylegającego do niego budynku mieszkalnego. Finansowanie inwestycji zostało podzielone pomiędzy Wnioskodawcę i Spółkę Cywilną w ten sposób, że Spółka Cywilna pokryła koszt wybudowania Pasażu Handlowego, a W. G. koszt budowy części mieszkalnej.
Spółka Cywilna prowadzi do dnia złożenia wniosku działalność „Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi”, która ujęta jest w klasyfikacji działalności pod kodem PKD 68.20.2. Zakończenie całej inwestycji (budowa Pasażu i budynku mieszkalnego) a także przyjęcie Pasażu do użytkowania nastąpiło w 2004 r. Spółka wprowadziła Pasaż do ewidencji środków trwałych jako budynek wybudowany na cudzym gruncie i rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych.
Spółka odliczała podatek naliczony od zakupów i usług związanych z budową Pasażu, natomiast Wnioskodawca podatku naliczonego od zakupów i usług związanych z budową części mieszkalnej nie odliczał ponieważ nie był podatnikiem tego podatku i budowę prowadził na swoje potrzeby osobiste. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części, takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 Kodeksu, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Z treści § 2 cyt. przepisu, wynika natomiast, iż częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej.
Zgodnie z zasadą „superficies solo cedit”, gdy najemca (dzierżawca) poniósł nakłady na nieruchomość, której był jedynie posiadaczem - stają się one własnością właściciela gruntu. A zatem w sytuacji, gdy Spółka Cywilna wybudowała budynek na cudzym gruncie, nawet jeśli grunt jest własnością jednego ze wspólników (jednego z małżonków), budynek wybudowany przez Spółkę (posiadacza) staje się własnością właściciela gruntu tzn. W. G. Obecnie W. G. rozważa sprzedaż przedmiotowej nieruchomości.
Będzie się to wiązało z uprawnieniem właściciela gruntu wynikającym z art. 676 Kodeksu cywilnego, według którego jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego. Właściciel zamierza zatrzymać ulepszenia i zwrócić Spółce nakłady poczynione w związku z wybudowaniem budynku na jego gruncie. Następnie Wnioskodawca zamierza sprzedać zabudowaną nieruchomość. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy Wnioskodawca z tytułu planowanej sprzedaży nieruchomości będzie podatnikiem podatku od towarów i usług na podstawie art. 5 ust.1 pkt 1 i art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, z tytułu planowanej sprzedaży nieruchomości nie będzie On podatnikiem podatku od towarów i usług na podstawie art. 5 ust.1 pkt I i art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nabył nieruchomość w drodze spadku po rodzicach. W 2003 r. użyczył nieodpłatnie część nieruchomości Spółce Cywilnej, a pozostałą część wykorzystywał na cele osobiste i wybudował budynek mieszkalny, w którym obecnie zamieszkuje.
Od dnia nabycia nieruchomość wchodziła w skład majątku odrębnego Wnioskodawcy, który zarządzał nią w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wnioskodawca jako osoba fizyczna nie podejmował żadnych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości gruntu będącego przedmiotem planowanej sprzedaży oraz nie podejmował aktywnie działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami w celu dokonania sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem wniosku. Wnioskodawca nie prowadził jednoosobowej działalności gospodarczej i nie był podatnikiem podatku od towarów i usług.
Jako osoba fizyczna nigdy nie osiągnął obrotu z tytułu najmu przedmiotowej nieruchomości ani też nie prowadził żadnej inwestycji, która mogłaby kwalifikować jego działania jako działalność gospodarczą podejmowaną w celach zarobkowych. Wszelkie inwestycje, które podejmowane były w celach zarobkowych podejmowała Spółka Cywilna, która była podatnikiem podatku od towarów i usług. To Spółka rozliczyła budowę pasażu handlowego i odliczała podatek naliczony od zakupów i usług związanych z budową Pasażu, a w przyszłości zobowiązana będzie opodatkować podatkiem od towarów i usług wartość nakładów przenoszonych na właściciela gruntu stawką 23%.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
W interpretacji indywidualnej z dnia 29.05,2013 r., Sygnatura IPPP1/443-1317/11/13-11/S/AW Minister Finansów stwierdził, iż warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej i oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy). Definicja działalności gospodarczej zawarła w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług dla uznania określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter.
Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności.
W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest również czy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. W opisywanym przypadku żadne aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami nie zostały przez Wnioskodawcę podjęte, w konsekwencji należy uznać, że planowana sprzedaż nieruchomości nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Fakt, że Wnioskodawca użyczył nieodpłatnie część majątku prywatnego innemu podmiotowi, podatnikowi podatku od towarów i usług, nie może być argumentem wystarczającym i zasadnym dla uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT. A zatem należy uznać, iż Wnioskodawca w wyniku dokonania czynności sprzedaży należącej do Wnioskodawcy nieruchomości nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji powyższego, dla Wnioskodawcy z tytułu dokonania przedmiotowej sprzedaży nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy.
Zgodnie z tym przepisem, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m. in. rzeczy.
Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt oraz znajdujące się na nim nieruchomości spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Ponadto należy zauważyć, iż na mocy art. 47 § 1 ustawy Kodeks cywilny, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.
Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 47 § 2 ww. ustawy). Zgodnie z art. 47 § 3 ustawy Kodeks cywilny przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Art. 48 k.c. stanowi iż, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Przytoczony przepis łączy się z art. 191 k.c. wyrażającym klasyczną zasadę superficies solo cedit („własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową”). Wzniesienie budynku w całości na cudzym gruncie ma miejsce z zachowaniem zasady superficies solo cedit. W myśl art. 710 Kodeksu cywilnego, przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występujących w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika ponadto, iż dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.
Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne czynności, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania towarów dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli czynność ta dokonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych i nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W zakresie prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 cyt. Dyrektywy, „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta zarówno w art. 15 ust. 2 ustawy, jak i art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W świetle powyżej przytoczonych przepisów dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji.
Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą. Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca.
W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 powoływanej Dyrektywy (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Z wniosku wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną. Wnioskodawca nabył w drodze spadku w 2001 r. nieruchomość, składającą się z jednej działki gruntu. W roku 2003 Wnioskodawca wystąpił do Starosty z wnioskiem i uzyskał pozwolenie na budowę obejmującą rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalno-usługowego. W czasie, kiedy prowadzona była inwestycja Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w ramach Spółki Cywilnej, w której równe udziały po 50 % posiadają małżonkowie, pomiędzy którymi istnieje wspólność majątkowa małżeńska. Spółka była i jest nadal czynnym podatnikiem VAT.
Wnioskodawca nie prowadził jednoosobowej działalności gospodarczej i nie był nigdy jako osoba fizyczna podatnikiem VAT. W 2003 r. Wnioskodawca użyczył nieodpłatnie Spółce Cywilnej, w której jest wspólnikiem, część działki w celu prowadzenia wspólnej inwestycji polegającej na budowie Pasażu Handlowego o powierzchni ok. 550 m2 i przylegającego do niego budynku mieszkalnego. Finansowanie inwestycji zostało podzielone pomiędzy Wnioskodawcę i Spółkę Cywilną w ten sposób, że Spółka Cywilna pokryła koszt wybudowania Pasażu Handlowego, a Wnioskodawca koszt budowy części mieszkalnej.
Spółka Cywilna prowadzi do dnia złożenia wniosku działalność „Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi”, która ujęta jest w klasyfikacji działalności pod kodem PKD 68.20.2. Zakończenie całej inwestycji (budowa Pasażu i budynku mieszkalnego) a także przyjęcie Pasażu do użytkowania nastąpiło w 2004 r. Spółka wprowadziła Pasaż do ewidencji środków trwałych jako budynek wybudowany na cudzym gruncie i rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych.
Spółka odliczała podatek naliczony od zakupów i usług związanych z budową Pasażu, natomiast Wnioskodawca podatku naliczonego od zakupów i usług związanych z budową części mieszkalnej nie odliczał ponieważ nie był podatnikiem tego podatku i budowę prowadził na swoje potrzeby osobiste. Właściciel zamierza zatrzymać ulepszenia i zwrócić Spółce nakłady poczynione w związku z wybudowaniem budynku na jego gruncie. Następnie Wnioskodawca zamierza sprzedać zabudowaną nieruchomość.
W kontekście powyższego istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży nieruchomości podjął aktywne działania, które można uznać za charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.
Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy nieruchomości w części, która była użyczona Spółce Cywilnej w celu budowy Pasażu Handlowego, Wnioskodawca nie będzie działał jako podatnik podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, iż Wnioskodawca (jak sam wskazał) wystąpił do Starosty z wnioskiem i uzyskał pozwolenie na budowę obejmującą rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalno-usługowego, czyli zamiarem Zainteresowanego oprócz zaspokojenia potrzeb mieszkalnych, była również rozbudowa w celu prowadzenia działalności usługowej.
Ponadto Wnioskodawca użyczył nieodpłatnie Spółce Cywilnej, w której jest wspólnikiem, części działki w celu prowadzenia wspólnej inwestycji polegającej na budowie Pasażu Handlowego oraz przylegającego do niego budynku mieszkalnego. Jedynie finansowanie zostało podzielone pomiędzy Wnioskodawcę i Spółkę Cywilną. Inwestycja zatem była wspólna, powyższa nieruchomości została rozbudowana i nadbudowana nie tylko w celu zaspokojenia potrzeb osobistych Wnioskodawcy, ale również w określonym celu, tj. wybudowania pasażu handlowego, który został wybudowany jako inwestycja wspólników – Wnioskodawcy i jego małżonki działających jako wspólnicy spółki cywilnej.
Zatem należy uznać, iż Wnioskodawca angażował przy tym środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, wobec czego Jego działania posiadają cechy działalności profesjonalnej (zawodowej), a zatem zorganizowanej oraz wskazują bezwzględnie na zamiar prowadzenia działalności gospodarczej. Fakt użyczenia Spółce Cywilnej przedmiotowej nieruchomości na potrzeby prowadzonej wspólnie z małżonką działalności gospodarczej świadczy, iż przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana nie tylko na cele osobiste Wnioskodawcy, ale również do działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
Wnioskodawca nie wykorzystywał przedmiotowej części nieruchomości użyczonej bezpłatnie Spółce Cywilnej do celów prywatnych. Nie można zatem uznać, iż dokonując dostawy nieruchomości w części, która była użyczona Spółce Cywilnej w celu budowy Pasażu Handlowego, Wnioskodawca będzie wykonywał czynności w ramach zarządu majątkiem własnym. Jedynie w stosunku do dostawy nieruchomości w części zabudowanej budynkiem mieszkalnym, którą to Wnioskodawca używał w celu zaspokojenia potrzeb mieszkalnych, należy uznać, iż Zainteresowany będzie wykonywał czynności w ramach zarządu majątkiem własnym.
W powyższym przypadku, Wnioskodawca nie podejmował aktywnie działań , które można uznać za charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. W konsekwencji stwierdzić należy, iż dla transakcji zbycia nieruchomości w części zabudowanej budynkiem mieszkalnym Wnioskodawca nie wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Reasumując, w odniesieniu do przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, iż w ocenie tut.
Organu wystąpiły okoliczności, które łącznie wskazują, iż sprzedaż nieruchomości w części, która była użyczona Spółce Cywilnej w celu budowy Pasażu Handlowego, zakwalifikować należy do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, a Wnioskodawca dokonując tej czynności będzie działać w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Natomiast, sprzedaż nieruchomości w części zabudowanej budynkiem mieszkalnym, nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zainteresowany, w związku z dostawą nieruchomości w części zabudowanej budynkiem mieszkalnym, będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie będzie wypełniał przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług. Wobec powyższego oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy należało uznać je za nieprawidłowe. Wskazać jednakże należy, iż zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.
U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wobec powyższego, udzielona interpretacja indywidualna jest wiążąca tylko dla Wnioskodawcy, a nie dla małżonki Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego.
Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.