INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 21 października 2011 r. (data wpływu 24 października 2011 r.) uzupełnionego pismem z dnia 2 stycznia 2012 r. (data wpływu 5 stycznia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 24 października 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której, zamierza kupować torf, przetwarzać go, produkować brykiet torfowy i sprzedawać go, dokumentując sprzedaż fakturami VAT. Wilgotność torfu sięga nawet 85% (co jest potwierdzone atestem).
Z tego powodu jest on wstępnie osuszany na wolnym powietrzu, a następnie rozdrabniany, suszony i prasowany mechanicznie. Brykietowanie to proces przekształcania materiału sypkiego w twardy wyrób kruszony za pomocą prasowania, przy czym brykietowanie materiałów może odbywać się z dodawaniem lub bez dodawania określonych substancji. Torf, to materiał dobrze brykietowany, nie potrzebujący do połączenia dodatków wiążących. Podczas procesu prasowania torfu, następuje jego zagęszczanie i cementacja. Materiał poddawany brykietowaniu musi mieć ściśle określone cechy i parametry.
Do najważniejszych należy: wilgotność w granicach 8-18%, gdy jest za wysoka, brykiet jest „rozsadzany” przez gwałtownie parującą wodę, przez co jest on bardzo niskiej jakości, wpływa także niekorzystnie na parametry energetyczne uzyskiwane w trakcie spalania; odpowiednia frakcja – im drobniejsza tym proces brykietowania przebiega sprawniej; rodzaj brykietowanego materiału, jego gęstość, zdolność do spajania pod wpływem określonego ciśnienia, temperatury; odpowiednie właściwości fizykochemiczne, takie jak wartość opałowa, ciepło spalania, skład chemiczny materiału przed i po spaleniu, zawartość popiołu.
Z powyższych wymogów wynika, że materiał przeznaczony do brykietowania musi być wcześniej sezonowany lub podsuszany w specjalnych suszarniach. Taki materiał o odpowiednich parametrach poddawany jest działaniu dużego ciśnienia, czasem i wysokiej temperatury. Po ustaniu działania wysokiego ciśnienia materiał uzyskuje nowe cechy (kształt, ciężar właściwy, właściwości mechaniczne). W trakcie przygotowania do produkcji brykietu torfowego - torf traci na wilgotności i zmniejsza się jego masa. Proces ten jest celowym działaniem mającym na celu pozbycia się nadmiernej ilości wody.
Po zakończeniu procesu produkcji następuje zmniejszenie masy torfu o około 80%, a ilość uzyskanego wysuszonego torfu jest niemierzalna w stosunku do surowca z którego powstała. Wyprodukowany torf (brykiet torfowy) Wnioskodawca zamierza sprzedawać, dokumentując sprzedaż fakturami VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy wartość zakupionego torfu będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), pomimo, że w procesie produkcji nastąpi zmniejszenie masy torfu w stosunku do ilości zakupionej na skutek zmniejszenia jego wilgotności?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W ocenie Wnioskodawcy, wartość zakupu torfu stanowi koszt uzyskania przychodu przy produkcji brykietu torfowego, a ewentualne zmniejszenie jego masy związane ze zmniejszeniem wilgotności torfu w toku produkcji, nie powoduje konieczności zmniejszenia wartości zakupu proporcjonalnie do spadku wilgotności torfu.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj.
Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, musi być należycie udokumentowany.
Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. W katalogu negatywnym (tj. w art. 23 ust. 1 ww. ustawy) wymieniono straty, które nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów, ale wśród tych kategorii kosztów nie ma strat w środkach obrotowych.
Można zatem przyjąć, iż skoro z przepisów obecnie obowiązujących nie wynika, aby straty w środkach obrotowych należało wykluczyć z kosztów uzyskania przychodów, to co do zasady straty te mogą być uznane za koszty podatkowe, jednakże każdy przypadek i każde tego rodzaju zdarzenie należy rozpatrywać i oceniać indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych badanej sprawy. Powstałych, w ramach działalności gospodarczej jako efekt uboczny, strat nie można pomijać w rachunku podatkowym. Straty w środkach obrotowych należy oceniać pod kątem całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności.
Co do zasady, poniesienie wydatków na nabycie środków obrotowych np. towarów handlowych, materiałów itp. ma na celu osiągnięcie przychodów. Wobec tego straty powstające w toku normalnego i racjonalnego działania podatnika przy uznaniu ich za koszty uzyskania przychodów powinny być uwzględnione w rachunku podatkowym. Nie będą, natomiast kosztami uzyskania przychodów straty, braki w środkach obrotowych zawinione przez podatnika. Z treści wniosku wynika, że utrata masy zakupionego torfu związana jest z procesem suszenia torfu w celu przygotowania go do produkcji brykietu torfowego.
Jest to działanie celowe i zamierzone ze strony Wnioskodawcy, związane z procesem technologicznym przy produkcji brykietu torfowego. Po ustaniu tego procesu materiał torfowy uzyskuje nowe cechy (kształt, ciężar właściwy, właściwości mechaniczne). W sytuacji przedstawionej przez Wnioskodawcę, dla uzasadnienia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości zakupionego torfu, należy zbadać przesłanki określone w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i rozpatrywać istnienie związku między wydatkami na zakup torfu, a uzyskanym przychodem z tytułu sprzedaży brykietu torfowego.
W przypadku działalności produkcyjno - handlowej polegającej na przerobie i sprzedaży torfu (brykietu torfowego), taki związek przyczynowo-skutkowy bez wątpienia istnieje. Warunkiem jednak uznania za uzasadnione „niedoborów” surowca w postaci torfu, związanych ze zmniejszeniem jego masy w wyniku produkcji brykietu torfowego, jest więc ich odpowiednie udokumentowanie, tj. udokumentowanie w sposób rzetelny, jakiego zakupu torfu „niedobory” te dotyczą oraz rzeczywistej ich wielkości. Reasumując, Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów koszt zakupu surowca (torfu).
Zmniejszenie masy zakupionego torfu związane z utratą wilgotności w toku produkcji, jeżeli jest normalnym następstwem procesu produkcyjnego, nie powoduje konieczności zmniejszenia wartości zakupu proporcjonalnie do spadku masy torfu. Podkreślić przy tym należy, że interpretację indywidualną wydano wyłącznie w oparciu o zdarzenie przyszłe przedstawione przez Wnioskodawcę, natomiast w toku prowadzonego postępowania podatkowego lub kontrolnego właściwy organ prowadzi postępowanie dowodowe w celu ustalenia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, który rzeczywiście zaistniał.
Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa, tut. organ podatkowy, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.