INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 16 listopada 2010 r. (data wpływu 23 listopada 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodu - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 listopada 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodu.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca prowadzi indywidualnie działalność gospodarczą, której przedmiotem jest działalność usługowa związana z pozyskiwaniem i obróbką drewna. Posiada tartak i suszarnię drewna. W ramach działalności dokonuje sprzedaży drewna do Anglii. Zatrudnia 15 pracowników. Wnioskodawca jest też wspólnikiem spółki cywilnej, którą prowadzi wraz z bratem. Udziały wynoszą po 50%. Spółka zajmuje się również działalnością związaną z leśnictwem. Pracownicy spółki zajmują się uprawami leśnymi, zrywką drewna oraz innymi pracami leśnymi. Spółka zatrudnia 15 pracowników.
W związku z tym, że zlecenia w firmie Wnioskodawcy mają charakter okresowy, oraz występuje sezonowość w pracach spółki zmuszony jest do podnajmowania pracowników na okresy tymczasowe do swojej firmy ze spółki. Korzystając z możliwości współpracy ze spółką, która posiada wykwalifikowanych i przeszkolonych pracowników, chciałby okresowo wykorzystywać osoby zatrudnione w spółce cywilnej, w której jest wspólnikiem, do wykonywania prac związanych z indywidualną firmą i usługi powyższe rozliczać fakturą. Najczęściej będą to prace w okresie zimowym i będą związane z załadunkiem i przeładunkiem samochodów oraz innymi pracami w tartaku.
Wnioskodawca uważa, że osoby zatrudnione w spółce pozostające w okresie zimowym bez obciążenia 8 godzinnym dniem pracy mogą wykonywać określone prace w jego firmie i obydwie firmy rozliczać się wzajemnie na podstawie umowy i faktury VAT. Zarówno spółka jak i działalność prowadzona samodzielnie są podmiotami czynnymi w zakresie podatku VAT i opodatkowane na zasadach ogólnych (księgi przychodów i rozchodów) w podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego uważa, że faktura wystawiona przez spółkę za wykonywanie prac na zlecenie firmy prowadzonej przez niego będzie stanowiła w całości koszt uzyskania przychodów.
Działania Wnioskodawcy podyktowane są zarówno dobrem firmy jak i dobrem spółki i zatrudnionych tam pracowników i w jego mniemaniu nie stanowią obejścia prawa podatkowego i nie mają wpływu na wysokość zobowiązania Wnioskodawcy wobec urzędu skarbowego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy wydatki związane z najęciem pracowników od spółki, w której Wnioskodawca jest wspólnikiem może zaliczyć jako koszty uzyskania przychodów w działalności prowadzonej indywidualnie?
Zdaniem Wnioskodawcy, powinien mieć możliwość podnajmowania pracowników spółki cywilnej, w której jest wspólnikiem, a co za tym idzie otrzymywania faktury kosztowej i zaliczania jej w całości jako koszt uzyskania przychodu w działalności prowadzonej indywidualnie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. W myśl ogólnej zasady dotyczącej kosztów uzyskania przychodów wyrażonej w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki - winien: być poniesiony, w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie znajdować się wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 23 ww. ustawy, być właściwie udokumentowany.
W przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo – skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, bądź funkcjonowanie źródła tego przychodu. W świetle powołanego przepisu - kosztem uzyskania przychodu są racjonalnie i gospodarczo uzasadnione nakłady i wydatki związane z działalnością gospodarczą podatnika, poniesione w celu osiągnięcia przychodu.
Z ustawowej definicji kosztu podatkowego wynika zatem, że aby uznać konkretny wydatek za koszt uzyskania przychodu, musi on mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, bądź na funkcjonowanie źródła przychodu. Obowiązek wykazania celowości i związku poniesionego wydatku ze źródłem przychodu (przychodem) spoczywa na podatniku, co jest zgodne z zasadą, że ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z określonych faktów wywodzi skutki prawne.
Należy ponadto zaznaczyć, że zgodnie z art. 25 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy, jeżeli: podmiot krajowy bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu innym podmiotem krajowym lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale innego podmiotu krajowego, albo te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotami krajowymi lub w ich kontroli albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów, jeżeli w wyniku takich powiązań zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podmiot nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały - dochody danego podmiotu oraz należny podatek określa się bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań, na zasadach wskazanych w ust. 2–3a.
Przepisy ust. 4 stosuje się również do powiązań o charakterze rodzinnym lub wynikających ze stosunku pracy albo majątkowych pomiędzy podmiotami krajowymi lub osobami pełniącymi w tych podmiotach funkcje zarządzające lub kontrolne albo nadzorcze oraz jeżeli którakolwiek osoba łączy funkcje zarządzające lub kontrolne albo nadzorcze w tych podmiotach (art. 25 ust. 5 ustawy). Należy zatem przyjąć, że wydatki, o których mowa we wniosku, po spełnieniu przesłanek wynikających z omówionego powyżej art. 22 ust. 1 ustawy, mogą być zaliczone, po ich właściwym udokumentowaniu, do kosztów uzyskania przychodu w działalności prowadzonej indywidualnie przez Wnioskodawcę.
Wyjaśnić również trzeba, iż postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających.
Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym „sprawy podatkowej” wynikającej z przytoczonego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego.
Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację księgową. W związku z tym organ nie może ocenić kwestii ewentualnego obejścia prawa podatkowego oraz zweryfikować wysokość zobowiązania Wnioskodawcy wobec urzędu skarbowego. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87–100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.