INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 31 października 2014 r. (data wpływu 17 listopada 2014 r.) uzupełnionym, pismem z dnia 9 lutego 2015 r. (data wpływu 12 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji nabytych wraz z nieruchomością urządzeń (dźwigów i suwnic) - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 17 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji nabytych wraz z nieruchomością urządzeń (dźwigów i suwnic). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W dniu 4 marca 2014 r. Wnioskodawca zawarł umowę, na podstawie której nabył prawo użytkowania wieczystego nieruchomości składającej się z działki obszaru 0,6999 ha i działki obszaru 0,0800 ha wraz z prawem własności znajdujących się na tych działkach budynków oraz urządzeń (tj. dźwigów i suwnic) znajdujących się na nieruchomości.
Łączną cenę sprzedaży strony ustaliły na kwotę w wysokości 8.700.016 zł, bez przypisywania wartości poszczególnym składnikom wchodzącym w skład sprzedawanej nieruchomości. Zakup nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej budynkami i urządzeniami należy traktować jako inwestycję, gdyż została ona nabyta tylko i wyłącznie w celu wydzierżawienia jej konkretnemu kontrahentowi, tj. spółce z o.o., znanemu już w momencie nabywania nieruchomości (strony uprzednio zawarły umowę przedwstępną dzierżawy).
W uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawca wskazał, że w jednym z zakupionych budynków nabytych w drodze umowy z dnia 4 marca 2014 r. znajdują się cztery suwnice przemysłowe o udźwigu kolejno: 15 ton, dwie o udźwigu 5 ton oraz 3,2 tony, ponadto wciągnik elektryczny oraz dwa dźwigi towarowe oraz suwnice przemysłowe. Urządzenia te znajdują się aktualnie w jednym z magazynów, w celu ich prawidłowego użytkowania zostały one osadzone/znajdują swoje zaczepienie i podstawy w elementach budynku. Powyższe wynika z faktu, że udźwig jednej z suwnic wynosi około 15 ton i mniej, a zatem oczywistym jest, że urządzenie takie potrzebują solidnego oparcia.
Każde z wyżej wymienionych urządzeń choć trwale zakotwiczone w budynku nie zostało na trwałe wbudowane w jego konstrukcję. Demontaż urządzeń nie jest czynnością specjalną, wpływającą na konstrukcję budynku, może nastąpić w toku normalnego użytkowania urządzeń (krótkotrwały najem, remont poza budynkiem, itp.). Ponadto stanowi odrębny przedmiot w sensie ekonomicznym i funkcjonalnym). Podobne urządzenia są przedmiotem obrotu na rynku wtórym, co jednoznacznie potwierdza, że urządzenia te nie są wbudowane w konstrukcję budynku oraz nie stanowią "obiektów pomocniczych", lecz stanowią urządzenia odrębne od nabytych budynków.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie, oznaczone we wniosku numerem 4. W jaki sposób należy amortyzować urządzenia (dźwigi i suwnice) zakupione wraz z nieruchomością? Zdaniem Wnioskodawcy w związku z wyodrębnieniem z całości ceny nabycia nieruchomości, części ceny dla poszczególnych składników wchodzących w skład inwestycji, urządzenia wchodzące w skład masy majątkowej zakupionej przez Wnioskodawcę należy traktować, jak ruchome środki trwałe, nie zaś jako składniki nieruchomości, co wpłynie na sposób dokonania ich amortyzacji.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, środkami trwałymi są rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Rzeczone dźwigi i suwnice bezsprzecznie spełniają ww. kryteria, zatem zdaniem Wnioskodawcy do celów amortyzacji podatkowej winny być uznane za odrębne środki trwałe.
Za wyodrębnieniem przedmiotowych urządzeń i zakwalifikowaniem ich, jako urządzeń technicznych (należących do 6 grupy Klasyfikacji Środków Trwałych) przemawia ponadto fakt, iż stanowią one element szybciej zużywany niż nieruchomość, na której się znajdują, wymagają osobnych nakładów na konserwacje i remonty bieżące oraz w każdej chwili mogą zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Kwalifikując zatem wydatek w koszty podatkowe trzeba stwierdzić, że spełnia on dwa warunki: wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów oraz nie może to być wydatek wymieniony w zamkniętym katalogu negatywnym, wymienionym w przepisie art. 23 ustawy.
Stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23. Zgodnie z treścią art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z przytoczonych przepisów wynika, że środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji są m.in. składniki majątkowe, o ile spełniają następujące warunki: stanowią własność lub współwłasność podatnika, są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok, są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, bądź też najmem.
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór (art. 22h ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Jednocześnie wskazać należy, że amortyzacji środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (art.
22i ww. ustawy), stanowiącym załącznik nr 1 do ww. ustawy, który odwołuje się do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2010 r. Nr 242, poz. 1622 ze zm.). Klasyfikując środki trwałe do poszczególnych grup należy posiłkować się Klasyfikacją Środków trwałych. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.
U. z dnia 23 grudnia 2010 r. Nr 242, poz. 1622) Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalaniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może nim być m.in. np. budynek, maszyna, pojazd mechaniczny.
Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt, tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów rurociągowych, zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy, osiedla lub zespoły komputerowe (część I – objaśnienia uwagi wstępne KŚT). Zgodnie z tą Klasyfikacją do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble.
W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. "obiekty pomocnicze" obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie, itp. Obiekty pomocnicze, obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem. Granice instalacji należących do wyposażenia budynku stanowią w zależności od rodzaju instalacji np. mufy, studzienki rewizyjne, zawory zamykające dopływ wody, gazu, czynników grzewczych, itp.
Natomiast instalacje nietypowe, bądź takie, które mogą obsługiwać kilka budynków lub mogą funkcjonować niezależnie od instalacji będących integralną częścią budynku stanowią samodzielny środek trwały. W kwestii rozstrzygnięcia, czy poszczególne urządzenia wymienione we wniosku stanowić mogą odrębne środki trwałe, istotne znaczenie ma ustalenie, czy urządzenia te można uznać za kompletne i zdatne do użytku oraz samodzielne. W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca wskazał, iż zakupił prawo użytkowania wieczystego nieruchomości wraz z prawem własności budynków oraz urządzeń (tj. dźwigów i suwnic) znajdujących się na tej nieruchomości.
Wszystkie zakupione urządzenia: suwnice, dźwigi, wciągarka mogą funkcjonować odrębnie od budynku w którym się znajdują. Co prawda dla ich funkcjonowania konieczne jest posadowienie na fundamencie, ale powyższe związane jest z udźwigiem, do którego są przeznaczone. Urządzenia te, chociaż trwale zakotwiczone w budynku nie zostały na trwałe wbudowane w jego konstrukcję. Demontaż urządzeń nie jest czynnością specjalną, wpływającą na konstrukcję budynku, może nastąpić w toku normalnego użytkowania urządzeń (krótkotrwały najem, remont poza budynkiem, itp.).
Za wyodrębnieniem przedmiotowych urządzeń i zakwalifikowaniem ich do odrębnych od budynków w których są zamontowane środków trwałych przemawia ponadto fakt, iż stanowią one element szybciej zużywany niż nieruchomość, na której się znajdują, wymagają osobnych nakładów na konserwacje i remonty bieżące oraz w każdej chwili mogą zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce.
Jeżeli zatem wszystkie wymienione składniki majątkowe stanowią kompletne i dające się wyodrębnić urządzenia zdatne do użytku w takiej postaci, w jakiej zostały zmontowane, tj. posiadają wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania, jako całość, zgodnie z przeznaczeniem oraz mogą funkcjonować samodzielnie, a okres ich używania jest dłuższy niż rok, mogą stanowić zgodnie z treścią art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Na podstawie opisu stanu faktycznego, mając na uwadze powyższe wyjaśnienia przyjąć należy, że budynki oraz wymienione urządzenia techniczne stanowią odrębne środki trwałe, spełniają bowiem – jak wynika z treści wniosku – przesłanki konieczne dla uznania ich za środki trwałe. Wskazane w opisie stanu faktycznego urządzenia (suwnice, dźwigi i wciągarka), będą więc podlegać amortyzacji jako odrębne środki trwałe, według stawek określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednocześnie należy stwierdzić, że to podatnik dokonuje klasyfikacji do odpowiedniej grupy środków trwałych stosownie do obowiązujących przepisów prawa a mianowicie w oparciu o ww. rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych. Po dokonaniu zaś takiej klasyfikacji to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia faktu, iż dany obiekt podlega odpowiedniej klasyfikacji, jako na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, podatnik jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, w przypadku wątpliwości dotyczących odpowiedniej klasyfikacji, może zwrócić się o dokonanie klasyfikacji do Urzędu Statystycznego.
Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.