INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 28 stycznia 2011 r. (data wpływu 1 lutego 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 1 lutego 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki jawnej w zakresie przewozów pasażerskich. Uzyskuje dopłaty do przewozów autobusowych, z tytułu stosowania ustawowych ulg dla pasażerów. Kwoty dopłat netto są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
W jakich proporcjach lub kwotach powinny być wyłączone z kosztów uzyskania przychodów wydatki sfinansowane ww. dopłatami? Zdaniem Wnioskodawcy, w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie, nie jest możliwe wskazanie, które z ponoszonych kosztów są bezpośrednio sfinansowane dochodami (przychodami) o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego też, nie można zastosować art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. ustawy, który wyłącza z kosztów uzyskania przychodów wydatki i koszty bezpośrednio sfinansowane przychodami zwolnionymi od opodatkowania podatkiem dochodowym.
W związku z powyższym, w celu prawidłowego ustalenia kwoty opodatkowanego dochodu z działalności gospodarczej, skoro nie można wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów wydatków bezpośrednio sfinansowanych przedmiotową dotacją, należy uznać, że zgodnie z art. 22 ust. 3 ww. ustawy, kwotę miesięcznych kosztów uzyskania przychodów należy pomniejszyć w takiej proporcji w jakiej kwota przedmiotowej dopłaty przekazanej w danym miesiącu na rachunek bankowy przedsiębiorstwa, pozostaje w stosunku do ogólnej kwoty przychodów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47c, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca otrzymał dotację do przewozów autobusowych, które zwolnione są od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 129 ww. ustawy.
Zatem wydatki i koszty bezpośrednio sfinansowane z otrzymanych przez Wnioskodawcę dotacji zwolnionych od podatku dochodowego, stosownie do cyt. art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W myśl art. 22 ust. 3 ww. ustawy, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.
Zasadę, o której mowa w ust. 3, zgodnie z art. 22 ust. 3a ww. ustawy, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2. W sytuacji opisanej we wniosku, Wnioskodawca ponosi wydatki, które na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. O tym, że dane wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów decyduje fakt, że zostały one pokryte otrzymaną dotacją, zwolnioną od opodatkowania.
Nie ma zaś w tym przypadku znaczenia to, że Wnioskodawca uzyskuje dochody opodatkowane i wolne od podatku. Również brak możliwości wyodrębnienia, jakie konkretnie wydatki zostały pokryte dotacją, nie stanowi podstawy dla zastosowania proporcji, o której mowa w art. 22 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż w przypadku, gdy Wnioskodawca zaliczył do kosztów uzyskania przychodów te wydatki, które w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie są kosztem podatkowym (sfinansowane, pokryte dotacją), powinien je z tych kosztów wyeliminować.
Dlatego też, w takiej sytuacji w dacie otrzymania dotacji powinien dokonać stosownej korekty kosztów uzyskania przychodów w wysokości odpowiadającej kwocie otrzymanego dofinansowania. Natomiast w przypadku, gdyby wydatki sfinansowane dotacją ponoszone były już po otrzymaniu tej dotacji, nie powinny być w ogóle ewidencjonowane jako koszty uzyskania przychodów. Reasumując, w sytuacji będącej przedmiotem wniosku, nie ma zastosowania wskazany we wniosku art. 22 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prawidłowym postępowaniem jest wyłączenie z kosztów kwoty odpowiadającej kwocie otrzymanej dotacji zwolnionej od opodatkowania.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.