INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2007 r. (data wpływu 06.09.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie możliwości opodatkowania przychodu z wynajmu miejsc postojowych wg stawki 8,5% - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 06 września 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie możliwości opodatkowania przychodu z wynajmu miejsc postojowych wg stawki 8,5%. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Prowadzi Pan dział specjalny produkcji rolnej i jest ubezpieczony w KRUS-ie. Zamierza Pan wynajmować nieruchomość, której jest właścicielem, na potrzeby miejsc postojowych dla samochodów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy w tej sytuacji konieczne jest zgłoszenie działalności gospodarczej, czy też wystarczy zawrzeć z każdym właścicielem auta umowę najmu, dzierżawy? Czy płacony ryczałt wyniósłby 8,5%, czy też 17%? Zdaniem Wnioskodawcy nie musi on zgłaszać działalności gospodarczej i może uzyskane przychody osiągnięte na podstawie zawartych umów najmu, opodatkować ryczałtowo wg stawki 8,5%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U.
Nr 16, poz. 93 z zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. Nr 14, poz. 176 z zm.) określa w rozdziale drugim źródła przychodów będące podstawą do ustalenia dochodu do opodatkowania.
Do źródeł przychodów zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy zalicza się m. in.: pozarolniczą działalność gospodarczą (pkt 3): najem, podnajem, dzierżawę, poddzierżawę oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawę, poddzierżawę działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).
Natomiast art. 5a pkt 6 ustawy, definiuje pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej jako działalność zarobkową prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 -9. Powyższe przepisy wskazują, że najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu, choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej.
Tak więc dla celów podatkowych najem, może być kwalifikowany jako przychód z działalności gospodarczej lub najem jako dodatkowe źródło przychodu, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu, ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzecz w najem. Ustawodawca w art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U.
Nr 144, poz. 930 z zm.) stwierdził, że osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Wysokość stawki ryczałtu dla przychodów z najmu została określona w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) cyt. ustawy, w myśl którego ryczałt ten wynosi 8,5% przychodów do kwoty stanowiącej równowartość 4 000 euro, od nadwyżki ponad tę kwotę ryczałt wynosi 20% przychodów.
W świetle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz przedstawionego powyżej stanu prawnego, należy stwierdzić, że jeśli „wynajęcie kilku miejsc postojowych dla samochodów” nie będzie wyczerpywało kryteriów definicji pozarolniczej działalności gospodarczej - przewidzianych w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przy tym postanowienia zawartych umów będą odpowiadały zapisom Kodeksu cywilnego dotyczącym umowy najmu, dzierżawy, nie ma przeszkód do zaliczenia przychodu z tego tytułu do odrębnego źródła przychodu jakim jest najem.
Natomiast przychód wynikający z zawartych z właścicielami aut umów najmu, będzie mógł Pan opodatkować zgodnie z art. 2 ust. 1a ww. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne wg stawki przewidzianej w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy, tj wg stawki 8,5% przychodu, do kwoty stanowiącej równowartość 4 000 euro, od nadwyżki ponad tę kwotę wg stawki 20% przychodu.
Interpretacji udzielono w oparciu o informacje zawarte w wniosku z dnia 31 sierpnia 2007 r. W sytuacji, gdyby przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe różniło się od stanu faktycznego, który nastąpi w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń